Znajdziecie na niej prawdziwe zabytki archeologiczne i te z późniejszych stuleci, zestawione w zabawkami współczesnymi (tak, tak, to właśnie nasze zabawki z Pikinini!). Ten zabieg ukazuje ponadczasową rolę zabawki i zabawy, skłania do sentymentalnych podróży w przeszłość ale i do refleksji nad dzieciństwem XXI wieku.

Zajrzyjcie na stronę wystawy – TUTAJ – by zapoznać się z programem wydarzeń z nią związanych,

oraz na naszego bloga o starych zabawkach, gdzie będziemy pokazywać Wam ciekawe eksponaty.

Zapraszamy

The post Wystawa zabawek w Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie appeared first on Pikinini.

Figueres to niedużo miasto na północ od Barcelony. Można tam dotrzeć pociągiem i taką właśnie opcję wybrałyśmy. Podróż wcale nie jest krótka – trwa ok. 2 godzin. Grałyśmy podczas niej w grę, w której trzeba zgadnąć kim się jest. Ja czytałam też „Pana Tadeusza”, bo to nasza ostatnia lektura w szkole.

W końcu przyjechałyśmy na stację w miasteczku. Już od razu można na jej ścianach zauważyć chlebki katalońskie, które są symbolem miasta. Stały się nim, ponieważ mieszkał tutaj Salvador Dali – wielki ich miłośnik. I to do jego muzeum właśnie przyjechałyśmy.

Wcześniej jednak chciałyśmy zobaczyć Muzeum Starych Zabawek, które znajduje się bardzo blisko muzeum Dali’ego. Wewnątrz zaskoczyło nas to, że byłyśmy tylko my. Obsługi było bardzo dużo, duże też było muzeum. W środku z głośników płynęła muzyka podobna do tej, która dobiega z dziecięcych pozytywek. Za szybami w gablotach patrzyły na nas stare lalki, błyszczały najróżniejsze samochody i rowerki dziecięce. Był też specjalny sektor przeznaczony dla akcesoriów do zabawy w Mszę Świętą, procesję kościelną czy spowiedź. Ciężko zliczyć wszystkie zabawki zebrane w tamtym miejscu.

W sklepiku z pamiątkami, pani która sprzedawała za ladą, pokazała nam i wytłumaczyła symbolikę dziwnej figurki, która w Katalonii uchodzi za przynoszącą szczęście. Chodzi tu o małą postać, najczęściej chłopca, który z opuszczonymi spodniami robi kupę. Nierzadkim widokiem jest też taka sama figurka Marylin Monroe, jakiegoś sławnego piłkarza, czy polityka. Na początku byłyśmy z siostrą bardzo zniesmaczone, ale po czasie mniej więcej to zrozumiałyśmy i zaakceptowałyśmy. Katalończycy w końcu wierzą w szczęśliwą moc takiej statuetki. A to wszystko ze względu na moc kupy, która zasila glebę. No cóż…

Potem poszłyśmy już prosto do Muzeum Salvadora Dali. Nie mogłyśmy jednak liczyć na odpoczynek psychiczny po wizycie w starych zabawkach.

Budynek muzeum to projekt samego artysty, który jest tu również pochowany. Na dachu stoją gigantyczne jaja, a na ścianach umieszczone są, widziane już przez nas wcześniej na stacji kolejowej, chlebki. Wewnątrz budynku też nie jest normalnie. Na dużym dziedzińcu stoi nierealistyczna rzeźba, a dookoła w oknach patrzą na nas złote postaci, w różnych pozach, przypominające statuetki oscarowe. Samo muzeum zostało zaprojektowane tak, aby zwiedzający miał problem z wyjściem. Na szczęście wszędzie znajdują się strzałki pokazujące właściwy kierunek zwiedzania. Oglądać tam można niezliczoną ilość obrazów i rysunków Salvadora, a także rzeźb, instalacji i zaprojektowanej przez niego biżuterii. Tamtejsza wizyta to niezapomniane przeżycie.

Po wyjściu, miałyśmy jeszcze trochę czasu do pociągu powrotnego. Dlatego chciałyśmy poszukać sklepu z wodą. Nie jest to jednak takie łatwe. W Hiszpanii trudno znaleźć sklep spożywczy. Nie ma ich na każdym rogu, jak u nas, w Polsce. W końcu trafił się jeden jedyny sklep. Już z butelkami wody odpoczywałyśmy nieco na ławce i na placu zabaw, po ciężkim dniu. Niedługo potem przyjechał pociąg, a my wróciłyśmy do Barcelony, gdzie czekał na nas jeszcze pokaz możliwości świetlno-dźwiękowych miejscowych fontann.

Więcej zdjęć z muzeum zabawek w Figueres (Museu del Joguet de Catalunya) znajdziecie na naszym blogu o starych zabawkach.

/

The post Wyprawa do Barcelony – dzień szósty appeared first on Pikinini.

“Czwartek rozpoczęłyśmy od przejechania metrem do stacji Diagonal, z której wyszłyśmy na najbardziej luksusową ulicę w Barcelonie – Passeig de Gracia. To przy niej mieszczą się butiki z najdroższymi światowymi markami, ale także perełki katalońskiej secesji.

Pierwszym punktem naszego spaceru była Casa Mila, zwana La Pedrera (Kamieniołom). To ostatni „świecki” projekt Gaudiego z magiczną dla Niego liczbą trzydziestu trzech balkonów. Plan kamienicy, dzięki dwóm patiom, przypomina nieregularną ósemkę.

Po wjechaniu windą na dach możemy podziwiać panoramę Barcelony, a także przyjrzeć się z bliska zwieńczeniom kominów i systemów wentylacji. Część przypomina głowy rzymskich żołnierzy w hełmach (takie, jak na Portalu Męki Pańskiej w Sagrada Familia), kilka ozdobiono fragmentami butelek szampana wypitego w czasie inauguracji budynku.

Z dachu schodzimy na strych i tu uwagę zwraca typowe dla Gaudiego sklepienie przypominające szkielet węża.

Gaudi uwielbiał czerpać inspiracje z natury. Płytki podłogowe i chodnik przed budynkiem to plastry miodu ozdobione motywami roślinnymi.

Jedno piętro przedstawia typowe dla tego budynku mieszkanie. W pokoju dziecięcym warto przyjrzeć się niezwykłej szafie. To ogromny domek dla lalek z kaplicą!

Pokoje rodzinne właścicieli miały duże okna i znajdowały się od strony zewnętrznej budynku, wewnętrzna strona to łazienki i pomieszczenia dla służby.

Kolejnym niezwykłym miejscem przy tej samej ulicy jest Casa Batlló. Ten przebudowany przez Gaudiego budynek przypomina smoka i jego ofiary, co nawiązuje do legendy o św. Jerzym.

W cenie biletu otrzymałyśmy video przewodnik, dzięki któremu prawie puste pomieszczenia nabrały wyglądu sprzed wieku, a odpowiednio dobrana muzyka przenosiła nas w głębiny morskie…

Wspinanie się po takiej klatce schodowej to prawdziwa przyjemność. Tym bardziej, że zanim dotrzemy na dach, możemy zrobić sobie odpoczynek na słonecznym tarasie.

A na dachu znowu niezwykłe kominy. Tym razem ozdobione potłuczonymi fragmentami kafelków. Część dachu od strony frontu budynku wyobraża smoka przebitego włócznią św. Jerzego (charakterystyczna wieżyczka) i przykryta jest dachówką przypominającą łuski smocze, co nie uszło uwadze Pana Płomyka

Z Casa Batlló sąsiaduje Casa Amatller (połączenie stylu mauretańskiego i gotyckiego), na której fasadzie dostrzegłyśmy rzygacze i, jakżeby inaczej, św. Jerzego walczącego ze smokiem!

Kończąc naszą przechadzkę po Passeig de Gracia, wstąpiłyśmy jeszcze do perfumerii, na zapleczu której mieści się malutkie Muzeum Perfum. Setki flakoników i flaszeczek z różnych epok i miejsc, a wśród nich przedstawiciele naszej krajowej produkcji…

Chyba zasłużyłyśmy na chwilę wytchnienia na Placa de Catalunya.

Po zaopatrzeniu się w akcesoria niezbędne do dalszej wędrówki, wkroczyłyśmy na najsłynniejszy barceloński deptak – La Rambla.

Idąc w kierunku morza odwiedziłyśmy jeszcze jeden budynek autorstwa Gaudiego. Palau Guëll wybudowany był dla rodziny tego katalońskiego przemysłowca, w tym dla jego dziesięciorga dzieci. Na froncie znajdują się dwie ogromne bramy, jedna służyła konnym powozom do wjazdu, drugą opuszczało się rezydencję. Istotną rzeczą, wprowadzoną przez Gaudiego, było usytuowanie stajni, powozowni i psiarni w podpiwniczeniach, skąd można było spiralnymi schodami dostać się na wyższe kondygnacje.

Pomieszczenia mieszkalne świadczą o zasobności mieszkańców. Wysokość głównej sali odpowiada trzem kondygnacjom, a jej zwieńczenie przypomina rozgwieżdżone niebo. Znajduje się w niej także zamknięty ołtarz, po którego otwarciu salon zamienia się w kaplicę.

Innowacyjnym rozwiązaniem zastosowanym przez architekta było pozostawienie odsłoniętych elementów konstrukcyjnych jako dodatkowej dekoracji.

Z zewnątrz pałac przyozdobiono kutymi żelaznymi kratami z elementami flory i fauny.

Na koniec wychodzimy na dach, gdzie spotykamy kolejne kominy i wieżyczki…

Lekko już zmęczone poszłyśmy na barcelońskie nabrzeże, gdzie podziwiałyśmy wspaniałe jachty i pomnik jednego z najsłynniejszych żeglarzy – Kolumba”.

The post Wyprawa do Barcelony – dzień piąty appeared first on Pikinini.

„Do Montserrat, miejscowości położonej w górach, pojechaliśmy pociągiem.

Gdy wysiedliśmy, udaliśmy się na stację kolejki, która jechała po bardzo stromym zboczu. Kolejka miała bardzo skośny kształt!

Wysiedliśmy na następnej stacji i drogą opisującą życie Jezusa udaliśmy się do groty gdzie było objawienie.

Potem wjechaliśmy kolejką na taras widokowy, a następnie poszliśmy do klasztoru, gdzie czekaliśmy w dłuuuugiej kolejce by zobaczyć figurę Czarnej Panienki, czyli Maryi.

Następnie weszliśmy do restauracji gdzie jedliśmy m.in. krążki kalmarowe. Potem odwiedziliśmy dwa muzea, gdzie były np. dzieła Picassa i mumie z Egiptu.

Montserrat to miejsce w którym nie brakuje fauny i flory. Są tam piękne ptaki i rośliny, a mi najbardziej podobała się mgła, która była nad wielką przepaścią a z niej wyłaniały się jedna po drugiej kolejki”.

Informacje praktyczne od cioci Kasi:

W Barcelonie warto kupić kartę „Tot Montserrat” (All Montserrat). Kosztuje 46,20 EUR/os. (brak zniżek). W ramach zakupu otrzymuje się: przejazd metrem, przejazd koleją do podnóża Montserrat, przejazd kolejką szynową do klasztoru, zwiedzanie Muzeum Montserrat i Audiovisual Space oraz obfity posiłek w barze. Przejazdy w jedną stronę zajmują ponad godzinę.

/

/

The post Wyprawa do Barcelony – Dzień trzeci appeared first on Pikinini.

Neon był dla nas tak oczywistym sąsiadem, że nikt chyba nie pomyślał by go sfotografować. Zresztą czy nocne zdjęcie wykonane naszym rodzinnym Zenitem byłoby wtedy w ogóle wykonalne? Kiedyś jednak neon niezauważalnie i bezpowrotnie zniknął. Pewną nadzieję na jego odnalezienie niosłam ze sobą wybierając się na wystawę w poznańskim Muzeum Narodowym: „Poznań w blasku neonów”.

Mojego migoczącego znajomego tam jednak nie spotkałam. Nie było również śladu po innym bliskim mi neonie – zmieniającej kolory otwartej książce, wieńczącej budynek szkoły odzieżowej przy ul. Kazimierza Wielkiego. Oglądaliśmy ją przejeżdżając tramwajem przez most na Warcie.

Pomimo pierwszych rozczarowań, wystawę bardzo polecam. Jeśli nie odnajdziecie dawnych znajomych, doświadczycie klimatu lat 60. i 70., historii i emocji, które niosło ze sobą rozświetlone neonowymi rurkami miasto.

Jedną z najciekawszych właściwości neonów był ich ruch. Jego też brakuje trochę na wystawie, choć wiem, że wypływa to z oczywistych, technicznych ograniczeń dostępnej materii. Tym bardziej ucieszył mnie filmik, na którym zarejestrowano neon z nieistniejącego już budynku dawnego kina Bałtyk. Obok niego też często przejeżdżaliśmy. Teraz mogłam podzielić się tym miłym wspomnieniem z dziećmi…

Na koniec chciałabym pokazać Wam jeszcze nasz własny wkład w historię neonów. Zdjęcie spadających na patelnię rybek wykonał wiele lat temu mój mąż na poznańskiej Wildzie. Jak twierdzi autor zdjęcia, neon reklamował sklep garmażeryjny. Ta ciekawa reklama już nie istnieje, nie znaleźliśmy jej również na wystawie…

„Nocny Poznań w blasku neonów”. Wystawa czynna w Muzeum Narodowym w Poznaniu do 7 czerwca 2015. Polecamy!

/

The post Nocny Poznań w blasku neonów appeared first on Pikinini.

„Przygody Koziołka Matołka” były jedną z moich pierwszych książek…

…jak widać, bardzo intensywnie użytkowaną. Służyła mi nie tylko do czytania ale i do nauki pisania pierwszych liter, no cóż…

Choć Matołek to chyba najbardziej sławny obywatel Pacanowa, nie mieszka w nim sam. Do małego miasteczka udało mu się zaprosić mnóstwo bajkowych postaci z całego świata. Wszyscy rozgościli się wygodnie w Europejskim Centrum Bajki, nowoczesnym, ciekawym muzeum z multimedialną ekspozycją.

Choć nasza rodzinna grupa była w porównaniu z innymi turystami trochę bardziej zaawansowana wiekowo, bawiliśmy się znakomicie.

Pewnie dlatego, że znaliśmy tu wszystkich mieszkańców

Polecamy.

/

The post W Pacanowie kozy kują appeared first on Pikinini.

My w Poznaniu przyzwyczajeni jesteśmy do skansenu wsi wielkopolskiej w Dziekanowicach, z dużymi, często bogatymi zagrodami. W Sanoku raczej takich nie znajdziemy. Większość to „kurne chaty” bez kominów, podłóg, wygodnych łóżek. Ludzie musieli w nich dzielniej zmagać się z życiem, częściej głodowali i ginęli z zimna…

Ciekawie opowiadała nam o tym miejscowa pani przewodnik. Pokazała nam tez niezwykłą ciekawostkę – wnękę pod piecem, w której Łemkowie trzymali króliki i – Uwaga! – świnki morskie. Na pełne podejrzeń pytanie Zosi o cel takiej hodowli, otrzymaliśmy odpowiedź, że świnki wykorzystywano do celów leczniczo-grzewczych. Podobno kontakt z nimi świetnie pomagał na wszelkie bóle stawów i kości. Słyszeliście kiedyś coś podobnego? Ciekawe jak czułaby się w takim mieszkanku nasza Kredka

Zapraszamy więc na spacer po górskiej wiosce i po drewnianym miasteczku, w którym jeszcze można spotkać jego żydowskich mieszkańców…

Zosi udało się nawet zagrać wraz nimi na katarynce

Zapraszam też na mojego bloga o Starych Zabawkach gdzie umieszczę zdjęcia z wiejskiego dworku…

/

The post Skansen w Sanoku appeared first on Pikinini.

Interaktywne Centrum Historii Ostrowa Tumskiego jest…bardzo interaktywne

Zwiedza się je właściwie tylko w ten sposób. Po otrzymaniu audio przewodników wybieramy trasę – dla dzieci lub dorosłych – i ruszamy w ciemność (interaktywnych) sal…

Muzeum zwiedzaliśmy dużą rodziną, wraz z babcią i dziadkiem. Trasę dziecięcą wybrała Zosia i ja:) Z audio przewodnikiem każdy z nas radził sobie bez problemu i wszystkim ta forma bardzo się podobała. Ja, jako jedyna z całego grona, mam pewne zastrzeżenia. W czasie zwiedzania lubię mieć jednak kontakt ze współtowarzyszami, zwłaszcza jeśli są nimi moje dzieci. W ICHOCIE poprzez audio przewodnik każdy jest jakby trochę zamknięty we własnej „kapsule”. Bez słuchawek na uszach zwiedzanie nie ma sensu.

Nie wiem jak przebiegłoby w towarzystwie znacznie młodszych dzieci, trzy- cztero- pięciolatków…Mam wrażenie, że chyba bardziej interesowałby je sam techniczny aspekt muzeum niż to, co mają w nim poznać. Co o tym myślicie?

Brakowało mi również doświadczalnej rzeczywistości poza interaktywnej. Fajnie jest przebrać się w strój Dobrawy na ekranie, ale myślę, że równie przyjemnie byłoby założyć prawdziwą suknię i diadem. Tutaj prawie wszystkim bawimy się wirtualnie.

Poza tymi uwagami, cieszę się bardzo z tego miejsca. To prawdziwa Brama, przez którą można zajrzeć do odległych czasów, bliżej poznać wyspę katedralną, Poznań i Polskę. Bardzo podoba mi się taras widokowy…

… i wyeksponowanie starego, pruskiego budynku Śluzy Katedralnej.

To zdjęcie zrobiłam przez – widoczny na zdjęciu powyżej – wizjer…

Zawsze lubiłam spacerować po Ostrowie Tumskim, teraz jednak wyspa staje się jeszcze przyjemniejsza, jakoś bardziej „europejska”. Dzięki połączeniu z pobliską Śródką, spacery mogą być dłuższe, można odpocząć w coraz liczniejszych knajpkach, a nowe miejsca takie jak ICHOT czy rezerwat Genius Loci zachęcają do częstszych wizyt. Mam nadzieję, że przyczynią się też do większego zainteresowania „starszymi” atrakcjami Ostrowa – katedrą, palatium, Muzeum Archidiecezjalnym, a może nawet wciąż skrywającym swe skarby Archiwum…

/

The post Brama Poznania appeared first on Pikinini.

Cały czas jednak urokliwe uliczki wyspy pozostają pustawe, wymarzone na refleksyjny spacer. Warto wtedy zajrzeć również do trochę niedocenianego Muzeum Archidiecezjalnego. W murach pierwszej w Polsce uczelni humanistycznej, kryje się sporo ciekawostek, nie tylko sakralnych.

Wystawę, którą poleca nasz Ziemek otwarto w lutym i będzie ją można oglądać tylko do kwietnia. Starano się pokazać dzieje starej – nieistniejącej już – największej świątyni Poznania, jej rozproszone skarby i ciągłość parafii trwającej w kościele pojezuickim.

O starej farze Ziemek opowiada na rodzinnych wycieczkach…

Na wystawę zabrał nas i swoich żywiołowych towarzyszy. Centralne miejsce zajmuje spora makieta kościoła…

Są ryciny, obrazy, stare szaty, księgi i niezwykłej urody naczynia liturgiczne.

Panu Kropli najbardziej przypadł do gustu relikwiarz św. Jana Nepomucena, chroniącego przed powodziami…

…a Płomykowi obraz z patronem strażaków – św. Florianem…

Wszystkim spodobał się lichtarz ufundowany przez cech rzeźników, choć…dobrze, że nie było z nami koziołków;)

To już zdjęcia z części pokazującej historię nowej parafii farnej…

W tradycyjnych procesjach znaczące miejsce zajmowały oczywiście nasze poznańskie bamberki…

Ziemkowi zabrakło jednak kilku rzeczy. Ciekawie byłoby zobaczyć zdjęcia z prowadzonych na placu kolegiackim wykopalisk i warto byłoby pokazać historię farnych dzwonów. Jeden z nich zawisł przecież na pobliskiej wieży katedralnej…

…a o szczątki innego można się prawie potknąć. Na szczęście Ziemek skutecznie go promuje

/

The post Z cyklu Ziemek poleca: Dwie fary w poznańskim Muzeum Archidiecezjalnym appeared first on Pikinini.

Wielkopolskie Rakoniewice bowiem, to prawdziwie strażackie miasteczko!

Przekonujemy się już o tym, wjeżdżając na rynek. Stoi na nim fontanna z figurami strażaka i strażaczki. W lutym, wody w fontannie nie ma, ale przykryto ją plandeką w kształcie płomienia. Całkiem pomysłowo!

Na rynku stoi również replika sławnego wozu Michała Drzymały…

…i stare domy podcieniowe, zza których wyłania się budynek dawnego, szachulcowego zboru protestanckiego…

To właśnie w nim mieści się Wielkopolskie Muzeum Pożarnictwa…

Pan Płomyk był zachwycony. Jakie wozy!

Jakie hełmy!

I jaka rura strażacka!

Święty Florian, patron strażaków, namówił Zosię na wypróbowanie syreny alarmowej. Mimo straszliwego hałasu, pozostał niewzruszony.

Duże wrażenie na nas wszystkich zrobiła ekspozycja spalonego mieszkania. Wszystko, co tu pokazano, pochodzi z prawdziwych pogorzelisk…

Wystawa jest multimedialna i dla większych grup uruchamia się dodatkowe efekty specjalne.

Niedaleko przedstawiono inne scenki rodzajowe – pożar lasu, pracę strażaków przy wypadkach. Można poćwiczyć udzielanie pierwszej pomocy czy spróbować podnieść sprzęt służący do rozcinania blach samochodowych.

A to część wystawy filumenistycznej. Pamiętacie jeszcze takie zapałki?

Muzeum mieści zaskakująco dużo ciekawostek. Sporo miejsca zajmują np. zbiory przyrodnicze zgromadzone przez mieszkającego w Rakoniewicach Albina Łąckiego.

Dziękujemy miłej Pani Przewodnik, która oprowadzała nas po muzeum i cierpliwie odpowiadała na wszystkie pytania i dziękujemy Panu Płomykowi, że nas tam zabrał:)

/

The post Z cyklu Pan Płomyk poleca: RAKONIEWICE appeared first on Pikinini.