Mając już (prawie) dorosłe dzieci, trudno nam zebrać całą rodzinę by  wybrać się na wycieczkę. Tym razem – dzięki wielu wolnym dniom – udało się!

Ścieżka dydaktyczna “Dolina Kończaka” – gdzie to jest?

Znajdziemy ją w Puszczy Noteckiej w okolicach Obornik, ok. 60 km od Poznania, a właściwie od jego wschodniej granicy, przy której mieszkamy. Tuż obok znajduje się – sławna ostatnio – budowa zamku w Stobnicy. Na szlak wyruszyliśmy dzięki inspiracyjnym wpisom na blogach i profilach IG: Zielona wśród ludzi oraz Poznańska spacerówka.

Co nas czeka na szlaku?

Przede wszystkim musimy przemierzyć ok. 8 km. Tablica informacyjna mówi o 7 km, ale jest to więcej. My przeszliśmy prawie 10. Stało się tak dlatego, że na początkowym odcinku szlaku skręciliśmy za znakami w lewo, zamiast iść za innymi prosto. Uważajcie więc na znaki, które mogą zmylić i być potrzebne dopiero w drodze powrotnej

No właśnie, znaki! Wiodą nas wizerunki bobrów, których ślady łatwo odnajdziemy po drodze. Cały szlak ma też kształt bobra. Specjalnie włączyłam aplikacje śledzącą trasę by to sprawdzić!

Pod koniec grudnia nie było śniegu (śladowe ilości), za to wrażenie zrobiło na nas bardzo zielone runo leśne. Las – na pierwszym odcinku trasy – sprawiał wrażenie pokrytego miękkim dywanem mchu. Przez strumień Kończak przechodzi się urokliwymi, drewnianymi mostkami. Druga część trasy jest terenowo bardziej urozmaicona. Widać więcej wody i śladów bobrów. Na całej trasie pojawiają się tabliczki z nazwami drzew i tablice edukacyjne związane z gospodarką leśną. Spotkacie tez mrowiska i paśnik, a przy końcu trasy zagrodę z konikami polskimi. W środku lasu natknęliśmy się też na grób partyzantów z 1944 roku.

Przy gruntowej drodze dojazdowej do parkingu, mija się dwa cmentarzyki. Jeden z nich to stara, ewangelicka nekropolia dawnych mieszkańców tej okolicy. Warto się przy niej zatrzymać. Wciąż można przeczytać niemieckie napisy na niszczejących płytach.

Co zjeść?

Miejsce jest położone z dala od większych, turystycznych miasteczek. Nie szukaliśmy zresztą po drodze niczego, ze względu na ograniczenia covidowe. Zabraliśmy za to do termosu gorącą herbatę, a do pudełek naleśniki z kawałkami gorzkiej czekolady. Na trasie ustawiono drewniane stoły z ławami (w różnej kondycji). My zrobiliśmy popas w połowie szlaku, przy przejściu przez mostek na drugą stronę Kończaka. W pobliżu rośnie ogromny dąb, pomnik przyrody, nadgryziony zresztą przez bobry

Informacje praktyczne

Początek ścieżki łatwo znaleźć wpisując w Google Maps “Dolina Kończaka”. Znajdziemy tam wtedy podpowiedź kierującą nas na Leśną ścieżkę dydaktyczną o tej nazwie. Dojedziemy tam samochodem, który można zostawić na przygotowanym parkingu, tuż obok dużej tablicy informacyjnej z opisem szlaku. Warto sfotografować sobie szkic trasy z widocznymi na niej przystankami by zorientować się później, w którym mniej więcej miejscu się znajdujemy.

W czasie naszej wycieczki, na parkingu parkowało dość dużo aut ale był to dzień świąteczny. Wiele osób przyjechało też tu tylko po to by obejrzeć zamek w Stobnicy, a nie wędrować szlakiem.

Wiosną można tu podobno spotkać kwitnące śnieżyce. Dajcie nam znać jeśli je tam widzieliście! Na blogu znajdziecie też inne bobrowe szlaki i wpisy o bobrach. Szukajcie ich TUTAJ.

The post Dolina Kończaka – pomysł na zimowy spacer po lesie appeared first on Pikinini.

O tym rozmawiają cztery żywioły na spotkaniach z dziećmi w przedszkolach i szkołach. Przy pogawędce czas mija szybko, zwłaszcza kiedy i ręce zajęte są pracą budowlaną Później przychodzi czas na przyjrzenie się szczegółom oraz wspólne spacery z Ziemkiem, Panią Chmurką, Panem Kroplą i Płomykiem ich ulubionymi szlakami po poznańskim Starym Rynku.

Wraz trzema klasami drugimi ze szkoły na ulicy Piwnej w Poznaniu, zapraszam Was na wycieczkę i wspólną zabawę z książką “Cztery żywioły i dwa koziołki”.

The post Jak Poznań budowano… appeared first on Pikinini.

Chciałam też porozmawiać z Wami o opisywanym od dawna zjawisku “końca dzieciństwa”. Pojęcie dzieciństwa miało podobno swój początek (zajrzyjcie do jednego z pierwszych wpisów w Pikinini —> TUTAJ) , teraz zdecydowanie się kurczy, a może zmierza nawet ku końcowi. Wkrótce wrócę do tego tematu.

Tymczasem dzieciństwo kończy się już u naszej Rozalki, choć…

Przeżyliśmy ostatnio trudne dni związane z jej chorobą i pobytem w szpitalu. Szesnastolatki wciąż są w pojęciu medycznym dziećmi i przyjmowane są do szpitali dziecięcych. Cieszę się, że choć w tej dziedzinie granice pozostają jasno wytyczone;) Na oddziale towarzyszył nam taki sympatyczny wąż…

To oczywiście Eskulap, o którym wiele ostatnio opowiadałam na żywiołowych wycieczkach po Poznaniu. Nie wiedziałam, że spotkamy się również w trochę innych okolicznościach . Cieszę się jednak, że zawarliśmy wcześniej bliższą znajomość, która teraz ewidentnie bardzo się przydała;)

Szczęśliwie, wszyscy razem mogliśmy obchodzić urodziny Zosi. Już 11!

/

The post Eskulap i tort appeared first on Pikinini.

Tym razem impulsem do odwiedzenia nowego zoo stały się warsztaty anglojęzyczne zorganizowane przez British Council.

Przy przedstawianiu się, dzieci wymieniały swoje ulubione zwierzę. Zosia wybrała zebrę. W grupie dzieci zapewne bez trudu ją rozpoznacie:)

Zwiedzanie i naukę ułatwiały materiały, które wszyscy otrzymali i z których korzystali przy opisywaniu poszczególnych zwierząt…

Jedną z bohaterek zajęć była również „parrot”, co niezmiernie nas rozbawiło. Kiedy Zosia zaczynała naukę angielskiego, stwierdziła, że nie będzie uczyła się niektórych słówek, bo nigdy jej się nie przydadzą. Nie przewidywała np. by kiedykolwiek miała rozmawiać z kimś o papugach!

Po warsztatach zwiedziliśmy już sami pozostałą część zoo. Wiele się w nim zmienia. Jedną z nowości jest duża niedźwiedziarnia, w której zamieszkały trzy zwierzaki – Borys, Misza i Wania – wszystkie po tragicznych przejściach związanych z wykorzystywaniem ich do pracy w cyrkach czy nawet do nielegalnych walk z psami. Wszystko to opisano na edukacyjnych tablicach wraz z informacjami o aktualnych upodobaniach i charakterze niedźwiedzi.

Mają teraz wspaniałe miejsce do życia! Spójrzcie sami jak lubią się pluskać w wodzie…

Po raz kolejny zapraszamy więc do Poznania

/

The post Poznańskie zoo po angielsku appeared first on Pikinini.

Widziałam wiele wypadków i spotkało mnie sporo niebezpiecznych i nieprzyjemnych sytuacji związanych z przemieszczaniem się po mieście.

Dziś tabor i torowiska wyglądają już zupełnie inaczej, ale najbardziej cieszy mnie, że nasze Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne zajęło się bezpieczeństwem. Jedną z akcji, która zwraca uwagę na kulturę zachowania w pojazdach i uczy bezpiecznego poruszania się jest  BIMBOLA – strona skierowana do dzieci i ich rodziców. Cieszę się, że w tym kolorowym projekcie bierze udział również Pikinini:)

Na stronie, oprócz artykułów edukacyjnych i malowanek, znajdziecie zaproszenia na ciekawe wydarzenia. We wrześniu uczestniczyliśmy w jednym z nich – w imprezie Niebiescy Dzieciom. Poznańscy „niebiescy” też są nam bliscy. Jednym z nich jest moja siostra:)

Dlatego też nie pierwszy raz spotkaliśmy się z niebieską drużyną na ich cyklicznym, pełnym atrakcji wydarzeniu. Nie zraził nas nawet wysłany kiedyś za Rozalką list gończy;)

Były prezentacje narzędzi pracy i – najważniejsze! – pokazy bezpiecznych zachowań i zasad udzielania pomocy.

Ci policjanci wzbudzali największą sympatię:)

Oprócz „niebieskich”, na imprezie prezentowały się też inne służby miejskie. Wśród nich było również MPK z przepięknym kultowym „ogórkiem” z przyczepką!

W niej firma Audeo, nagrywała z pomocą dzieci audiobook, prezent dla małych pacjentów Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.

Zosia chętnie włączyła się w tę szlachetną akcję.

Oprócz „ogórka”, MPK udostępniło też dzieciom i inne pojazdy, już zdecydowanie bardziej nowoczesne. Były też kolorowanki i składanki…

Było pożytecznie, ciekawie i przyjemnie:)

/

The post Zielona Bimbola, czerwony ogórek i Niebiescy Dzieciom appeared first on Pikinini.

Czyż mógł mu się oprzeć? Zwłaszcza, że prośba wzmocniona została odpowiednim poczęstunkiem.

Magiczna ekipa skonsumowała kolację i niczym nie zaskoczona, pozostawiła wszystkim upominki, w tym aromatyczne suszone liście babki lancetowatej dla naszej Kredki.

Jednego chyba św. Mikołaj nie przewidział. Świnki morskie nie zawsze śpią w nocy i mogą zobaczyć kto wkłada prezenty do butów!

Zosia czeka teraz na Wigilię by Kredka przemówiła ludzkim głosem i wszystko jej opowiedziała:)

/

The post Jest ktoś, kto widział św. Mikołaja… appeared first on Pikinini.

Kiedyś kawalerowie czekający na żonę praktykowali katarzynkowe wróżby, dziś obie płcie świętują wspólnie andrzejki, zarezerwowane dawniej dla panien. Dziś „katarzynki” obchodzi się trochę inaczej.

W Poznaniu już od wielu lat, to święto organizują kolejarze i tramwajarze, bo święta Katarzyna to ich patronka. Pomaga wszystkim, których praca związana jest z kołem, jej atrybutem.

Spośród tegorocznych propozycji – m.in. zwiedzania zajezdni tramwajowych, przejażdżek starymi tramwajami – wybraliśmy wizytę w lokomotywowni cargo. Dojazd do niej planowany był starym autobusem „ogórkiem” i dziewczynki cieszyły się na tę atrakcję, znaną im z naszych opowieści i starych filmów:) Niestety, „ogórek” zepsuł się (sic!) i trasę pokonaliśmy Ikarusem, który również jest już na wyposażeniu muzealnym.

W lokomotywowni można było obejrzeć „stalowe smoki” ze wszystkich stron, nawet od spodu. Największym powodzeniem cieszyło się nadawanie dźwiękowych sygnałów i przejażdżka drezyną, z czego dziewczynki również skwapliwie skorzystały przewożąc ciocię i babcię.

Można było też przejść przez różne rodzaje wagonów pasażerskich, w tym nowiutkich, jeszcze nieużywanych, ale szkoda, że zabrakło parowozów, bo właśnie takie lokomotywy prowadził przez prawie 40 lat pradziadek dziewczynek, dziadek ich taty…

Dzień zakończyliśmy na imieninach u mojej siostry – cioci Kasi:) – która nie zaserwowała nam katarzynek, ale rozgrzewający obiad z zupą dyniową i ciasto z ekologicznych jabłek. To wróży pomyślny grudzień!

/

The post Święta Katarzyna adwent zaczyna… appeared first on Pikinini.

W naszej okolicy, świętują kolejne służby mundurowe! Po wizycie w straży pożarnej, dzieci miały okazję przyjrzeć się pracy policjantów. Ci zorganizowali imprezę dużo bardziej dynamiczną i atrakcyjną, rozdawanie orderów zachowując na inny czas. “Niebiescy” zaprosili dzieci na sportowe lotnisko w Ligowcu. Stamtąd startują samoloty, szybowce, paralotnie, które często latają nad naszym domem. Teraz dzieci mogły przyjrzeć się bliżej żelaznym maszynom, zobaczyć jak startują, a nawet kibicować zawodom małych modeli.

Policjanci zapewnili dodatkowe atrakcje. Przybyli różnymi ciekawymi pojazdami, przywieźli szkolone psy, pracujące u nich konie, grochówkę i sierżanta Pyrka, rozdającego cukierki:)

/

The post Niebiescy dzieciom appeared first on Pikinini.

Pokazywałam już Wam kiedyś nasze stare sanki, które wiernie służyły mi i mojej siostrze od najwcześniejszego dzieciństwa. Na ich poprzecznej belce wciąż widoczne są nasze imiona, którymi tata je podpisał. Kiedy się złamały nie wyrzuciliśmy ich. Powędrowały do stolarza, który wymienił drewnianą belkę na nową i wciąż służą świetnie naszej rodzinie.

Wczoraj postanowiłam zabrać sanki nad Wartę w Poznaniu, na górki, po których jeździły wożąc mnie i siostrę. Górki były trochę mało ośnieżone, ale dało się po nich zjeżdżać. Zaskoczyła mnie mała liczba dzieci, które tam zastaliśmy. Za czasów naszego dzieciństwa panował tam niesamowity gwar do późnych godzin wieczornych. Do domu wracaliśmy kompletnie przemoczeni, z prawie odmrożonymi nosami i palcami, po to by wysuszyć buty gazetami i następnego dnia znów popędzić na górki.

Tę pracę plastyczną, stworzyłam w zerówce, za pomocą pasty do zębów. Jak widać umiejscowienie drzewa dość wiernie odzwierciedlało rzeczywistość, choć pnie były zapewne wtedy trochę cieńsze.

Nad Wartą jest wiele górek, zawsze można było wybrać odpowiednią do swoich saneczkowych umiejętności. Zjeżdżając z tych, nie trzeba było omijać drzew, a miało się widok na pokrytą lodem rzekę. I tym razem pływało po niej mnóstwo kry.

A z tej górki przy moście Królowej Jadwigi zjeżdżaliśmy w latach późnej podstawówki, kiedy miałam mniej więcej tyle lat ile dziś Rozalka. Dziś wydaje mi się to bardzo niebezpieczne. Na drodze zjazdu stoi słupek z tabliczkami znaczącymi drogę rowerową, więc ominiecie go stwarzałoby jeszcze większe wyzwanie. Kiedyś siłą rozpędu dojeżdżaliśmy prawie do Warty. Wydaje mi się bardzo dziwne, że ani mi ani sankom, ani nikomu z moich kolegów nic się wtedy nie stało!

Miło było znów zjechać z naszych nadwarciańskich górek:) Na dworze było wczoraj dość mroźno, ale dziewczynki szybko ogrzały się na zajęciach z panią Joasią Krzyżanek w Sztuka Puka. Gazetowe kule i postacie nie zostały jeszcze skończone. Na razie pomalowano je kilkoma warstwami białej farby, a w pozostałym na warsztatach czasie, „upieczono” polarowe, cieplutkie ciastka, które skutecznie ogrzały nas wszystkich;)

/

The post Mroźny dzień na sankach i ciastka na ciepło appeared first on Pikinini.

Zainspirowana wpisem Ani o opiece nad jej babcinymi serwisami kawowymi, postanowiłam odkurzyć nasze stare filiżanki i opowiedzieć o nich dziewczynkom. Niektóre tworzą jeszcze komplet z podstawkiem i talerzykiem deserowym, inne dawno straciły już swych serwisowych towarzyszy. Obejrzałyśmy sygnatury fabryk, w których je wyprodukowano i zastanawialiśmy się od jak dawna mogą należeć do naszej rodziny. Wspominałyśmy moją babcię i babcię dziewczynek, wyobrażając je sobie przy eleganckim podwieczorku, a potem postanowiłyśmy urządzić podobny.

W filiżankach – zamiast kawy czy herbaty – podałyśmy gorącą czekoladę.

By ją przyrządzić, dziewczynki starły na małych tareczkach tabliczkę gorzkiej czekolady, którą następnie dodałyśmy do gotującego się mleka (pół litra). Dodałyśmy też trochę cynamonu i całość ubiłyśmy (po kolei) trzepaczką. Czekoladę rozlałyśmy do czterech filiżanek i w każdej umieściłyśmy po jednej piance marshmallow, która rozpuszczając się powoli, dodaje czekoladzie słodyczy.

Cała nasza rodzina wypiła ją później – w bardzo dystyngowany sposób;) – z wybranej przez siebie filiżanki. Myślę, że dla naszej rodzinnej porcelany było też niezwykłe przeżycie;)

Przepis pochodzi z książki Emilii Dziubak „Gratka dla małego niejadka”

/

The post Kąpiel pianek marshmallow w babcinych filiżankach appeared first on Pikinini.