Bamberg to niewielkie miasto, które można zwiedzić w ciągu jednego dnia. Jego uroda i dziedzictwo kulturowe zostały docenione poprzez wpis na listę UNESCO. Cieszę się, że miasto przyszło nam odwiedzić w okresie po-pandemicznym. Dzięki temu było ono stosunkowo puste, pozbawione tłumów turystów.

Co zobaczyliśmy?

Małą Wenecję

W tym roku (!) to już drugi pobyt naszych córek w Wenecji Czekała na nas jeszcze trzecia Wenecja w alzackim Colmarze By podziwiać dawne rybackie domki i ich urokliwe ogródki schodzące do rzeki Regnitz, trzeba przespacerować się leżącą po drugiej stronie uliczką.

Stary Ratusz

To barokowy budynek na niewielkiej wysepce usypanej – ponoć przez mieszkańców – na rzeczce Regnitz. Wszyscy wypatrują pulchnej nóżki aniołka, która wystaje z malowanej fasady.

Stare uliczki

Bamberg – wzorem Rzymu – rozłożony jest na siedmiu wzgórzach. Spacerując brukowanymi uliczkami, wśród kolorowych i szachulcowych fasad można spotkać figury świętych i sklepiki z bożonarodzeniowymi akcesoriami. Spoglądając jednak pod stopy, wśród brukowych kamieni można dostrzec charakterystyczne złote tabliczki znane mi już z innych niemieckich miast. Wyryto na nich dane żydowskich mieszkańców miasta wraz z miejscem ich wywiezienia i słowem określającym losy większości z nich.

Katedrę

Pięknie położona na jednym ze wzgórz, kryje w sobie romańsko-gotyckie skarby: nagrobek cesarskich fundatorów, Kunegundy i Henryka II (to z nim walczył nasz Bolesław Chrobry), pomnik tajemniczego Jeźdźca Bamberskiego czy ołtarz Wita Stwosza (przewieziony z Norymbergi). Nam spodobali się również strzegący jednego z portali Adam i Ewa (goli jak ich Pan Bóg stworzył!), uśmiechnięty św. Szczepan z kamieniem w ręku, św. Dionizy (patron Paryża i całej Francji) ze swą głową i strzegąca katedry rzeźba lwa, którego grozę złagodziły już minione wieki.

Ogród Różany

Miejsce ukryte na wzgórzu katedralnym, na tyłach nowej rezydencji biskupiej. Stąd rozciąga się piękny widok na miasto.

Dzielnicę Ogrodów

Jest oddalona trochę od starego miasta ale dotrzeć można do niej bez problemu pieszo, przechodząc przez jeden z mostów (obwieszony kłódkami) na Regnitz. Musieliśmy przyprowadzić tu naszą Bamberkę! Dzielnicę tworzą parterowe domki, na tyłach których znajdują się warzywno-owocowo-kwiatowe ogródki. Trudno je dojrzeć bo domki oddzielają je od ulicy. Muzeum Ogrodników, które jest przykładem takiego gospodarstwa, było niestety zamknięte. Przez dzielnicę poprowadzono dobrze opisany tablicami szlak. Warto tu pospacerować bo uliczki są ciche i urokliwe, panuje tu zupełnie inny klimat niż w historycznym centrum miasta.

Gdzie spać i co zjeść?

My zatrzymaliśmy się na 1 noc w hotelu Ibis Styles. Pokoje są bardzo ładne i nowe, śniadania smaczne, parking łatwo dostępny. Hotel położony jest bardzo blisko turystycznych atrakcji.

Bamberg słynie z wędzonego piwa (Rauchbier). My próbowaliśmy wersji z browaru Schenkerla. 0,5 l w restauracji kosztowało 3,7 EUR

Kuchnia frankońska jest baardzo ciężka! Trudno nam było zdecydować się na tłuste mięsiwa, zawiesiste sosy i kluski ziemniaczane gdy na dworze temperatura wynosiła ok. 28 stopni. Wybraliśmy więc lżejszą kuchnię włoską. Wszak Bamberg to prawie Wenecja i Rzym

The post Czy w Bambergu można spotkać Bamberkę? appeared first on Pikinini.

Organizatorem wyprawy była Księgarnia Bookowski oraz Wydawnictwo Poznańskie. Spacer odbyliśmy w towarzystwie mojej siostry, właścicielki Naturnika. To właśnie na jej BLOGU możecie przeczytać o naszym spacerze po Parku Sołackim. Tylu ptaków nie spodziewaliśmy się tam spotkać! Nie spodziewaliśmy się również, że będzie to ostatnie nasze grupowe wydarzenie, w którym uczestniczyliśmy przed erą koronawirusa. Kiedy przeminą złe dni, koniecznie poszukajcie ptaków w miejskich parkach. Przebywając na razie w domach można wzbogacić swoją ornitologiczną wiedzę czytając tematyczne książki (polecamy te, autorstwa naszego przewodnika Jacka Karczewskiego -„Jej wysokość gęś” i „Noc sów”). Zajrzyjcie również na półki Pikinini do naszej ptasiej kategorii.

The post Jak w dużym mieście wybrać się na spacer ornitologiczny appeared first on Pikinini.

To dzięki dzieciom, na rodzinę Michalaków zwrócił się łaskawy wzrok cesarza, kiedy wraz z małżonką odwiedził Poznań (wtedy Posen) w roku 1902. Do swego kresowego miasta przybył oczywiście nie tylko po to by uhonorować pamiątkowym dyplomem zwyczajną rodzinę, która trafem losu posiadała identyczną co on liczbę dzieci. Celem przyjazdu cesarskiej pary było umocnienie pozycji miasta i podkreślenie jego pruskiego charakteru. Temu celowi służyło m.in. odsłonięcie pomnika jego ojca, cesarza Fryderyka III, którego zainteresowanie sztuką miał trwać również po jego śmierci dzięki ulokowaniu rzeźby naprzeciwko nowo wybudowanego wtedy Muzeum Fryderykowskiego.

Lubię wpatrywać się w zdjęcie tłumu uwiecznionego przed pomnikiem. Nikt z tych ludzi nie wiedział wtedy, że płaskorzeźba „Germania” w tympanonie muzeum zostanie kiedyś skuta a w miejscu gdzie wykonano zdjęcie, w grudniu 1918 roku zgromadzi się zupełnie inny tłum. Nie będzie on wcale wiwatował na cześć Cesarstwa Niemieckiego. Odwróci się tyłem do pomnika Fryderyka III wpatrując się w postać przemawiającą na balkonie hotelu Bazar.

Przyjazd Ignacego Paderewskiego do Poznania stał się iskrą wybuchu Powstania Wielkopolskiego, ale do tej chwili przygotowywały się całe pokolenia Wielkopolan przez ponad 120 lat niewoli. O nich właśnie opowiadam na niepodległościowej wycieczce Alejami Marcinkowskiego.

Dawna Wilhelmstrasse, nosi dziś imię jednego z najwybitniejszych poznańskich organiczników, niezwykłego lekarza, inspiratora powstania Bazaru, miejsca wspierania polskich inicjatyw gospodarczych i kulturalnych – Karola Marcinkowskiego.

Co przez 16 lat, które upłynęły między pobytem Wilhelma II w Poznaniu a wybuchem Powstania Wielkopolskiego działo się z Pelagią i jej braćmi?

Uczyli się w pruskiej szkole dzięki czemu potrafili o wiele lepiej pisać po niemiecku niż po polsku. Później starsi chłopcy znów spotkali się z rodziną cesarską, choć nie wiem czy w pracując w wybudowanym w 1910 roku zamku mieli okazję spotkać kogoś ze swych władców osobiście. Antek i Wojtek zakładali w cesarskiej siedzibie instalację elektryczną, Władek został rzeźnikiem i dostarczał do zamku mięso. Jego biały fartuch i rękawiczki nie mogły zostać splamione najmniejszą kroplą krwi.

Nie sposób było tego jednak uniknąć w roku 1914. Kiedy wybuchła I wojna światowa krew splamiła przede wszystkim ręce cesarza. Wszyscy bracia Pelagii jako jego poddani wyruszyli na front.

„Głos Wielkopolanek” radził swym czytelniczkom co wysyłać żołnierzom na pole walki. Czy z tych rad korzystała moja prababcia Katarzyna? Zbieram okruchy opowieści rodzinnych i czytam archiwalną prasę z tego czasu. Tak niewiele faktów udaje się połączyć w obraz życia tych lat…

Moja babcia Pelagia liczy sobie w roku wybuchu I wojny 14 lat i jako siostra pięciu żołnierzy otrzymuje od cesarza niezwykły przywilej. By pomóc utrzymać się rodzinie, może pracować w fabryce cukierków, gdzie skrupulatnie owija je w papierki. Nie wiem kiedy zaczęła naukę szycia ale uczyła się u jednej z najlepszych poznańskich krawcowych, wyedukowanych w Paryżu. Lubiła też książki. Ciekawe jaką trzyma na kolanach na zdjęciu wykonanym pod koniec wojny. Na wycieczce opowiadam o „Wrzosie” Rodziewiczówny. Wiem, że lubiła tę powieść a po raz pierwszy drukowano jej rozdziały w „Kuryerze Poznańskim” w roku 1902.

Nie wiem czy Pelagia pozująca z książką nosi już uszyty przez siebie strój i kiedy dokładnie wykonano to zdjęcie…

Czy równocześnie ze zdjęciem jednego z jej braci, Stefana? Dla niego przeznaczone zostało nie tylko dziecięce marynarskie ubranko. Został prawdziwym marynarzem na niemieckim pancerniku wojennym „Pommern”.

Na internetowych aukcjach można znaleźć pocztówki z okrętem i pozującymi z nim w tle marynarzami, które Ci najprawdopodobniej mogli wysyłać do swych rodzin.

„Pommern” wziął udział w największej morskiej bitwie I wojny światowej, bitwie Jutlandzkiej na Morzu Północnym. Walczyło w niej 250 okrętów i ponad 100 000 marynarzy. Marzenie admirała von Tirpitza urzeczywistniło się. Bezpośrednie starcie flot niemieckiej i brytyjskiej uważa się za nierozstrzygnięte. Życie w tej bitwie straciło 8500 żołnierzy, zatonęło 14 brytyjskich i 11 niemieckich okrętów.

W nocy z 31 maja na 1 czerwca 1916 roku, „Pommern” został trafiony dwoma torpedami, które spowodowały wybuch zgromadzonej na pancerniku amunicji i jego natychmiastowe zatoniecie. Nikt z liczącej ponad 840 marynarzy załogi nie przeżył.

Jeszcze wiele dni później na łamach „Kuryera Poznańskiego” pisano, że los załogi okrętu jest nieznany. O śmierci Stefana wiedzieli już jednak dwaj z jego braci, którzy służyli jako radiotelegrafiści. 1 czerwca wiedziała też o tym jego matka Katarzyna. Otwierając okno pokoju na Wilhelmstrasse poczuła wpadającą do niego bryzę morską…

Pozostali bracia Pelagii wrócili z wojny i w roku 1918 walczyli w Powstaniu Wielkopolskim występując tym razem przeciw cesarzowi. Pelagia przynosiła dla nich jedzenie. Miała już 18 lat i niedawno uszyła piękną suknię. Była ona zdecydowanie krótsza niż stroje noszone przed wybuchem I wojny światowej. W takiej łatwiej było pracować.

Fotografię Pelagii wykonano w Atelier K. Szymkowiak, jeszcze w Posen przy Wilhemstrasse 25. Wg tego zdjęcia starałam się przygotować dla siebie podobny strój jaki nosiła moja babcia. W nim spaceruję z poznańskimi rodzinami Alejami Marcinkowskiego, opowiadając o ludziach, którzy kiedyś tam mieszkali, pracowali i walczyli o polskość.

Co wiem jeszcze?

Po zwycięskim Powstaniu, jeden z braci Pelagii, Władysław służył Polsce jako policjant. Inny, Franciszek został ułanem i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Przetrwało kilka jego opowieści z tego czasu o tym jak chowając się za brzuchem konia uciekał przed kozakami i o jego romantycznej korespondencji z piękną Litwinką.

Pelagia wyszła po raz pierwszy za mąż w roku 1920. Wiele lat później poślubiła mojego dziadka Józefa, który również walczył na frontach Wielkiej Wojny i w Powstaniu Wielkopolskim ale…to już zupełnie inna historia.

The post Niepodległościowy spacer z Pelagią appeared first on Pikinini.

O tym rozmawiają cztery żywioły na spotkaniach z dziećmi w przedszkolach i szkołach. Przy pogawędce czas mija szybko, zwłaszcza kiedy i ręce zajęte są pracą budowlaną Później przychodzi czas na przyjrzenie się szczegółom oraz wspólne spacery z Ziemkiem, Panią Chmurką, Panem Kroplą i Płomykiem ich ulubionymi szlakami po poznańskim Starym Rynku.

Wraz trzema klasami drugimi ze szkoły na ulicy Piwnej w Poznaniu, zapraszam Was na wycieczkę i wspólną zabawę z książką “Cztery żywioły i dwa koziołki”.

The post Jak Poznań budowano… appeared first on Pikinini.

To chyba z tego czasu pozostał nam sentyment do pirackiego rzemiosła, a w Pikinini wydzieliliśmy specjalne miejsce dla adeptów tego trochę kontrowersyjnego zawodu — > KLIK

Wiemy, że czas realizacji swych pasji przychodzi nieraz zupełnie niespodziewanie. Zwłaszcza wtedy gdy wakacyjny czas wolności sprzyja przygodom a piracki statek akurat niedaleko zarzucił swą kotwicę. Właśnie tak. Piraci pojawili się w Poznaniu, na ul. Ostroroga.

Są bardzo groźni! Nas zamknęli w pełnej zasadzek kajucie, zakładając, że nie uda nam się z niej wydostać. Nie wiedzieli pewnie jednak, że my również znamy się na pirackich sztuczkach. Nasza uwięziona ekipa składała się w wielu bystrych głów, ruchliwych kończyn i gadatliwych języków. Konkretnie była to nasza dwunastoletnia już Zosia i jej koleżanki, na których pomoc w uwolnieniu zdałam się całkowicie.

No cóż, ja również dałam się zamknąć w siedzibie piratów i przyznam szczerze, że szczęk przekręcanego w drzwiach klucza lekko mnie zatrwożył. Zwłaszcza kiedy ujrzałam pierwsze działania moich pirackich współtowarzyszek. Od razu rzuciły się w wir poszukiwań, krzyczały, rozrzucały, składały, porzucały…Gdzie tu czas na przygotowanie planu i podział zadań? Na szczęście wszystko to działo się bardzo spontanicznie, zgodnie z jakimś naturalnym wyczuciem swych ról. Dzielne dziewczyny pokonały wszystkie przeszkody i wyswobodziły nas przed upływem wyznaczonego czasu.

Uff!

Przeczytajcie zresztą sami, jak do wizyty w „Tajemniczym pokoju” zachęca Zosia:

„To bardzo ciekawy escape room. Zachęca całą grupę do działania i współpracy. Zabawa idealna dla grupki przyjaciół jak i dla rodziny. Przy odgadywaniu zagadek jest mnóstwo śmiechu i pozytywnego przymusu do logicznego myślenia. Uważam, że wiele zadań może zaskoczyć uczestników zabawy. Bawiłyśmy się wspaniale. Spróbujcie i Wy!”

Spróbujcie! Jeśli nie tęsknicie za morską bryzą, to może odnajdujecie w sobie potomków indiańskiego wodza?

.Polecamy – Tajemniczy Pokój, Poznań, ul. Ostroroga 7, lok.6 — > KLIK

.

The post Niełatwo zostać prawdziwym piratem! appeared first on Pikinini.

W czerwcu wybraliśmy się do Fortu na wycieczkę…

W ten weekend w Poznaniu Dni Twierdzy — > informacje znajdziecie TUTAJ

Polecamy

/

The post W poznańskim forcie appeared first on Pikinini.

Neon był dla nas tak oczywistym sąsiadem, że nikt chyba nie pomyślał by go sfotografować. Zresztą czy nocne zdjęcie wykonane naszym rodzinnym Zenitem byłoby wtedy w ogóle wykonalne? Kiedyś jednak neon niezauważalnie i bezpowrotnie zniknął. Pewną nadzieję na jego odnalezienie niosłam ze sobą wybierając się na wystawę w poznańskim Muzeum Narodowym: „Poznań w blasku neonów”.

Mojego migoczącego znajomego tam jednak nie spotkałam. Nie było również śladu po innym bliskim mi neonie – zmieniającej kolory otwartej książce, wieńczącej budynek szkoły odzieżowej przy ul. Kazimierza Wielkiego. Oglądaliśmy ją przejeżdżając tramwajem przez most na Warcie.

Pomimo pierwszych rozczarowań, wystawę bardzo polecam. Jeśli nie odnajdziecie dawnych znajomych, doświadczycie klimatu lat 60. i 70., historii i emocji, które niosło ze sobą rozświetlone neonowymi rurkami miasto.

Jedną z najciekawszych właściwości neonów był ich ruch. Jego też brakuje trochę na wystawie, choć wiem, że wypływa to z oczywistych, technicznych ograniczeń dostępnej materii. Tym bardziej ucieszył mnie filmik, na którym zarejestrowano neon z nieistniejącego już budynku dawnego kina Bałtyk. Obok niego też często przejeżdżaliśmy. Teraz mogłam podzielić się tym miłym wspomnieniem z dziećmi…

Na koniec chciałabym pokazać Wam jeszcze nasz własny wkład w historię neonów. Zdjęcie spadających na patelnię rybek wykonał wiele lat temu mój mąż na poznańskiej Wildzie. Jak twierdzi autor zdjęcia, neon reklamował sklep garmażeryjny. Ta ciekawa reklama już nie istnieje, nie znaleźliśmy jej również na wystawie…

„Nocny Poznań w blasku neonów”. Wystawa czynna w Muzeum Narodowym w Poznaniu do 7 czerwca 2015. Polecamy!

/

The post Nocny Poznań w blasku neonów appeared first on Pikinini.

Panda nie jest zwierzęciem łatwym w hodowli, ale od niedawna, czyli od dnia w którym ogłoszono ten oto konkurs…

…ma szansę na zadomowienie się na jednym z najfajniejszych wybiegów jakie kiedykolwiek zaprojektowano;)

Cała przestrzeń obfituje w zieleń, w którą wkomponowano powietrzny tunel, schodki i mosty wiszące. Do bujania służy też hamak, a przed chłodem można się schować w drewnianej chatce. W ciepłe dni można wylegiwać się nad sadzawką a nawet zjechać do niej specjalnym ślizgiem! Jest stołówka z pełnymi smakołyków miskami, jest też oznaczona kuweta.

Pando przybywaj!

Autorką projektu i samodzielnie wykonanej pracy jest nasza Zosia, którą Poznańskie Zoo uhonorowało pierwszą nagrodą i rocznym biletem wstępu dla całej rodziny. Będziemy tam na pewno częstymi gośćmi, zwłaszcza kiedy jakaś panda wielka zachęcona propozycją lokalową zdecyduje się u nas zamieszać;)

/

The post Czy w naszym ogrodzie zamieszka kiedyś panda wielka? appeared first on Pikinini.

Potem weszliśmy do wnętrza świątyni.

Tu nauczyliśmy się rozpoznawać pastorały i to w jaki sposób należy się z nimi obchodzić, co może bardzo się przydać choćby w kontakcie ze świętym Mikołajem…

Oprócz pastorałów…

…szukaliśmy w katedrze śladów królewskich…

…i obecności pasterskiej trzódki czyli zwierząt ją zamieszkujących. Spotkaliśmy owieczkę, ryby, koguta, sowę, pająka, lwy, konie, orły, muła, węże, dzika, woła, psa, baranka, smoki, jaszczurkę, wiewiórkę i zająca!

Znaleźliśmy też syrenę i trytona, ale wiadomo, że one tylko w połowie są zwierzętami.

Wspaniałe rodziny przychodzą na nasze wycieczki. Dziękuję za inspirujące spotkania i wspólny czas. Więcej zdjęć znajdziecie TUTAJ  lub TUTAJ

A w następny weekend …

Do zobaczenia

/

The post Pasterze i ich podopieczni appeared first on Pikinini.

Podziwiamy ją chyba co roku. Ja najbardziej lubię rozchodzący się w kościele śpiew ptaków, ale najwięcej emocji wśród dzieci wzbudzają chyba skaczące żabki i rybak.

Żłóbki w innych kościołach też staramy się odwiedzać ale tym razem wybraliśmy się do Muzeum Etnograficznego na pokonkursową wystawę szopek. Konkurs właściwie jeszcze trwa, ponieważ pobliczność wciąż może głosować wrzucając karteczki z numerem typowanej pracy do pudła. U nas każdy wybrał inną pracę. Ja wahałam się bardzo długo bo podobały mi się wszystkie. Ich autorami są zazwyczaj grupy ze szkół, przedszkoli, różnych ośrodków wychowawczych, rodziny… Wiele z szopek jest bardzo poznańska, popatrzcie zresztą sami…

Jeśli jesteście z Poznania i wybieracie się na wystawę, zwróćcie uwagę na ilość koziołków zdobiących żłóbki. Uwieczniliśmy je na naszym wycieczkowym profilu na FB —> TUTAJ

Na pewno uda się tam też znaleźć elementy kojarzące się z czterema żywiołami. Rozejrzyjcie się zresztą uważnie wokół siebie i spróbujcie sił w konkursie  nowego magazynu poznańskiego “Puls Poznania”, w którym możecie wygrać jedną z trzech książek mojego autorstwa. Zasady znadziecie TUTAJ.

/

The post Poznańskie szopki appeared first on Pikinini.