Informacje praktyczne

Do Strasburga wybraliśmy się w lipcową niedzielę i nie mieliśmy żadnego problemu z poruszaniem się autem po mieście. Zaparkowaliśmy na jednym z podziemnych parkingów w pobliżu dzielnicy La Petite France.

W tej dzielnicy znajdziecie też najwięcej miejsc, w których można coś zjeść. Co ciekawe, tradycyjna tarte flambée kosztowała tu mniej niż w małych miasteczkach na szlaku win. O daniach i cenach kuchni alzackiej możecie poczytać więcej w TYM WPISIE.

Przed przyjazdem warto sprawdzić godziny zwiedzania w katedrze Notre Dame.

Przez dzielnicę La Petite France

Mam wrażenie, że większość turystów zatrzymuje się w tym miejscu i większość czasu spędza przy restauracyjnym stoliku. Niemniej warto oczywiście spędzić tu trochę czasu, poprzyglądać się starym domom i pływającym w kanałach kaczkom. Nam bardzo podobały się stare witryny sklepowe. W niektórych z nich można znaleźć tradycyjne alzackie przysmaki, a w tej widocznej na zdjęciu nasze odbicie

W katedrze Notre Dame

Zwiedzając katedrę w czasach covid, musieliśmy wcześniej ustawić się w kolejce do wejścia, przy którym zmierzono nam temperaturę i sprawdzono zawartość toreb. O samej katedrze przeczytacie wiele w Internecie. Polecam też zajrzeć na stronę bloga Moja Alzacja. W historii świątyni odbijają się trudne losy Alzacji. Warto poświęcić jej więcej czasu. Ciekawe jest zarówno wnętrze  jak i architektura oraz rzeźby na zewnątrz. Nam spodobał się renesansowy zegar astronomiczny z ruchomymi figurkami i podobizną Mikołaja Kopernika a także mniej spektakularny zabytek, drewniane, przesuwane schody, pełniące ważną rolę przy gaszeniu pożarów.

Spacer po Strasburgu w kierunku Dzielnicy Europejskiej

Ta część naszego pobytu w mieście podobała mi się najbardziej. Być może dlatego, że zaskoczona byłam ciszą i spokojem w tym dużym mieście. Szliśmy ulicami mijając urokliwe domy, secesyjne kamienice, kwitnący krzew perukowca, człowieka-żyrafę przed siedzibą stacji telewizyjnej Arte, parki z nielicznymi piknikującymi rodzinami. Dzielnica Europejska była jeszcze bardziej wyludniona, pewnie ze względu na niedzielę. Mimo to można było spotkać tu stoiska różnych grup, dopominających się zwrócenia uwagi na ich problemy (np. Kurdów). Jeśli będziecie w Strasburgu, wybierzcie się na podobny spacer.

To już ostatni wpis blogowy o Alzacji. Dajcie nam znać, jeśli skorzystacie kiedyś z naszych turystycznych podpowiedzi.

The post Alzacja – spacer po Strasburgu appeared first on Pikinini.

Dzikie ptaki w przestworzach Alzacji

Bociany wydają się najpopularniejszymi ptakami Alzacji, ale nad winnicami i pagórkami przemykają choćby szybkie sokoły. To właśnie na nie zwróciliśmy najpierw uwagę obchodząc woliery w zamku Kintzheim. Ze spotkanie szczególnie ucieszył się towarzyszący nam pluszowy sokół z Pikinini. Nie omieszkał wesoło pozdrowić spotkanego kolegi

W parku reprodukuje się dziko żyjące ptaki ale też szerzy wiedzę o podniebnych drapieżcach. Spokojnie siedzące w wolierach orły, sępy, kondory czy sowy, pokazują dopiero swoje prawdziwe piękno w czasie lotów. Pokazy organizowane są o określonych godzinach i trwają ok. 40 min. Zastanawiałam się czy wzlatujące nad przepaścią orły i płomykówki nie zechcą jednak polecieć dalej, wybierając wolność zamiast pełnej miski…

Filmik

W czasie pokazu starałam się sfilmować ptaki, co przy ich szybkości i niespodziewanych zwrotach lotu, było trudne. Moje relacje zostały zapisane na Instagramie Pikinini. Poniższy film pochodzi z alzackiego kanału turystycznego.

Informacje praktyczne

Strona parku: TUTAJ .

Volerie des Aigles położone jest w pobliżu parku z małpami (Montagne des Signes) i jednej z największych atrakcji Alzacji, zamku Haut-Koenigsbourg. Do żadnej z nich nie zdążyliśmy już dotrzeć, ale przy dobrym planowaniu można te miejsca turystycznie połączyć.

The post Alzacja – Park Ptaków Drapieżnych w Kintzheim appeared first on Pikinini.

To najwyższy szczyt Wogezów, położony na terenie pięknego Parku Narodowego. Będąc w Alzacji warto wjechać serpentynową drogą na położony u podnóża góry parking i powędrować na jej szczyt. Wejście wcale nie jest specjalnie trudne, za to bardzo malownicze. Polecamy udać się za znakami w lewo, trasą panoramiczną, oznaczoną czerwonym kółkiem (1h15min)

Nas najbardziej zachwyciły piękne kwiatowe łąki i widoki. Poczytajcie o tym na blogu mojej siostry, która razem z nami zwiedzała Alzację: TUTAJ

The post Alzacja – Wielka Piłka w Wogezach appeared first on Pikinini.

Atrakcje parku

Park Małego Księcia nie jest zresztą przeładowany rozrywkami. Być może dlatego, że powstał dopiero 6 lat temu i cały czas jest rozbudowywany. Widać to również po nasadzonej zieleni. Dzień, w którym odwiedziliśmy park, był upalny więc bardzo doskwierał nam brak wysokich drzew. Całość inspirowana jest oczywiście książką Antoine’a de Saint-Exupery’ego i koncentruje się również na tematyce lotniczej. Oprócz doświadczeń na wirującej karuzeli i kilku roller coasterach (w tym wodnym), można polecieć balonem i wznieść się wysoko w aerobarze by podziwiać okolicę z zupełnie innej perspektywy.

W Parku Małego Księcia spotkamy też róże, motyle, lisy, baranki, odbywają się karmienia zwierząt. My uczestniczyliśmy w pokazie latania gołębi pocztowych, w czasie którego wszystkie obecne dzieci zaproszono do zabawy. Polegała ona na otwarciu drewnianej budki z przydzielonym sobie gołębiem i na kibicowaniu mu w jak najszybszym dotarciu do gołębnika.

Parku nie polecamy jako miejsca na specjalną wyprawę z Polski ale zwiedzając Alzację warto się do niego wybrać!

Informacje praktyczne

Strona Parku Małego Księcia: TUTAJ

Park znajduje się niedaleko Ungersheim i skansenu Ecomusee. Nie polecamy odwiedzać obu miejsc w tym samym dniu. Lepiej przeznaczyć popołudnie i wieczór na relaks w jednym z okolicznych miasteczek ciesząc się miejscową kuchnią i widokami.

The post Alzacja – Park Małego Księcia appeared first on Pikinini.

Dlaczego bociany, wydry i chomiki?

To na nich koncentruje się działalność ośrodka. Bociany białe, wydry europejskie i chomiki europejskie są zagrożonymi wyginięciem gatunkami, typowymi dla regionu Alzacji. W ośrodku, poprzez dedykowane im programy, reintrodukuje się i przywraca zwierzęta ich naturalnemu środowisku.

Bociany zawsze mieszkały w Alzacji ale w latach 80. pozostały tu tylko 2 pary. Przyczynami znikania ptaków były używane w rolnictwie pestycydy, polowania w północnej Afryce i linie energetyczne. NaturOparC reintrodukował ponad 3500 bocianów. Blisko 1000 par znów osiedliło się w Alzacji.

Wydra zniknęła z naturalnego środowiska Alzacji już w XIX wieku.  Reintrodukcja wydr rozpoczęła się w 1998 roku i do tej pory sześć sztuk zostało wypuszczonych na wolność.

Chomik europejski jest we Francji zagrożony wyginięciem. Nie sprzyjają mu masowe uprawy kukurydzy gdyż chomiki preferują w swej diecie inne zboża. Hodowla i reintrodukcja chomików trwa od 2006 roku.

Wszystkim zwierzętom można długo się przyglądać. Mają do dyspozycji dużo, wspaniale zagospodarowanej przestrzeni. Co ważne, również my, zwiedzający mamy szansę na dokładne ich oględziny. Wydry można również podglądać z perspektywy podwodnej, wchodząc do specjalnego, ziemnego tunelu. Mnie zaciekawiły w nim również, dobrze widoczne, korzenie drzew! Wszędzie znajduje się bardzo dużo ciekawych  tablic edukacyjnych (wszystkie informacje są tylko po francusku).

Inne atrakcje NaturOparC

Rezerwat to nie tylko bociany, wydry i chomiki. Są tu też inne ciekawe zwierzaki – nutrie, szopy, świnki morskie… Bardzo podobał nam się roślinny labirynt, w którym ukryto ciekawostki i zadania poświęcone różnym zmysłom. Można było dotknąć różnych rodzajów zwierzęcych sierści, odgadnąć do jakiego zwierzęcia należy dany zapach czy sprawdzić jak one widzą świat. Labirynt zobaczycie na filmiku. Świetnym miejscem była również część poświęcona winnicom (można porównać i dowiedzieć się więcej o alzackich szczepach winogron), a także część ogrodowa, skoncentrowana na eko uprawach, kompostowaniu, owadach i ptakach w ogrodzie. Uczestniczyliśmy też w organizowanym na terenie rezerwatu pokazie pływackich możliwości różnych zwierząt. Nie wykonywały one żadnych sztuczek a jedynie łowiły ryby rzucane im jako pokarm. Jestem pod wrażeniem szybkości jaką potrafią w wodzie rozwijać kormorany, wydry, pingwiny czy foki.

Filmik

Zwierzaki najlepiej podziwiać w ruchu. Przyznam się, że za zwinnymi wydrami i innymi pływakami, trudno było mi nadążyć okiem i kamerą

Informacje praktyczne

Strona rezerwatu: TUTAJ (informacje tylko po francusku). Wszystkie atrakcje w samym rezerwacie są również dostępne tylko w języku francuskim.

NaturOparC leży na szlaku win, niedaleko miasteczka Hunawihr, w bardzo spokojnym miejscu do którego najlepiej dojechać autem. Od naszego Kaysersberg oddalone o kilkanaście kilometrów. Po wizycie w rezerwacie, pojechaliśmy do pobliskiego, uroczego Riquewihr.

The post Alzacja – rezerwat bocianów, wydr i chomików NaturOparC appeared first on Pikinini.

W alzackiej wiosce

Skansen składa się oczywiście z budynków przeniesionych z różnych miejsc w Alzacji. Zebrano tu również przedmioty codziennego użytku dawnych mieszkańców tych okolic. Zazwyczaj też – jak przeczytaliśmy na stronie skansenu – można zobaczyć je w rękach pracowników odtwarzających pracowite dni rzemieślników czy rolników. Niestety, w czasie naszego pobytu nie mogliśmy tego doświadczyć, najprawdopodobniej ze względu na utrudnienia covidowe. Do poszczególnych budynków można było wejść tylko w maseczkach i to oczywiście w limitowanej liczbie osób. Bez przeszkód przyglądaliśmy się za to sympatycznym zwierzętom zamieszkującym zagrody. W karczmie, połączonej z mieszkaniem rodziny karczmarza, znaleźliśmy znane nam już kieliszki do wina na zielonej nóżce:-)

Bociany

To zdecydowanie najbardziej liczni mieszkańcy skansenu. Klekotanie rozlegało się ze wszystkich stron. Z przyjemnością przyglądaliśmy się lotom ćwiczebnym młodych bocianów. W skansenie miał też być przygotowany bociani pokaz, ale nie wiem na czym miałby polegać. Wraz z innymi turystami daremnie czekaliśmy na animatora. Pewnie wszystko przez covid…

Informacje praktyczne

Strona skansenu: TUTAJ

Skansen znajduje się w miejscowości Ungersheim, tuż obok Parku Małego Księcia ale nie sposób raczej odwiedzić obu miejsc w tym samym dniu. My zwiedzaliśmy skansen rano, a po południu pojechaliśmy do pobliskiego Colmaru. Polecamy to rozwiązanie. Małego Księcia odwiedziliśmy innym razem, a Was zabierzemy tam w jednym z kolejnych wpisów

The post Alzacja – skansen Écomusée d’Alsace appeared first on Pikinini.

Colmar

To największe miasto, poza Strasburgiem, które odwiedziliśmy w Alzacji. I najbardziej popularne wśród turystów. Tu spotkaliśmy ich najwięcej w czasie całego pobytu w Alzacji. Może dlatego nie zabawiliśmy w Colmarze zbyt długo. Dzielnica zwana Małą Wenecją, to już trzecia (!) Wenecja na tegorocznej liście podróżniczej Rozalii i Zosi. Pierwsza TUTAJ, druga TUTAJ. Colmar bardzo szczyci się jednym ze swych sławnych obywateli, Augustem Bartholdi, rzeźbiarzem i architektem, który zaprojektował Statuę Wolności. Wzmianki o tym fakcie można spotkać na każdym kroku Nie odwiedziliśmy jednak muzeum mu poświęconego, wybraliśmy Muzeum Zabawek. Wrażeniami i zdjęciami z tego miejsca dzielimy się na blogu o starych zabawkach TUTAJ.

Eguisheim

Podobnie jak Kaysersberg, miejscowość szczyci się tytułem ulubionego miasteczka Francuzów (rok 2013). Nie można się więc dziwić, że zainspirowało również twórców ostatniej filmowej wersji baśni “Piękna i Bestia”. Na domek Belli natrafiliśmy zaraz po przekroczeniu bramy miasta Uliczka przy której się znajduje zachwyca również innymi pięknymi domostwami. Z edukacyjnych tablic rozmieszczonych wzdłuż niej można się dowiedzieć, że kolory domów pochodzą raczej z połowy XX wieku. Wcześniej na taki zbytek stać było tylko najbogatszych właścicieli. Piękny jest także placyk z fontanną ozdobioną figurą papieża Leona IX, który w XI w. urodził się w pobliskim zameczku. Zamkową wieżę, podobnie jak kościelną, zamieszkują oczywiście bociany.

Riquewihr

Wiedzieliśmy, że warto podziwiać je z położonych na pagórkach winnic. Dzień był upalny więc zdecydowaliśmy się na przejażdżkę turystyczną ciuchcią. Trwa ona ponad 0,5 godz., a audio przewodnika można wysłuchać również w języku polskim.  TUTAJ znajdziecie stronę informacyjną o ciuchci.

Kientzheim

Do tego miasteczka wybraliśmy się pieszo z Kaysersberg. Możecie o tym przeczytać TUTAJ.

Ribeauville

Zachwyciliśmy się już samym wejściem do miasteczka, które swój herb postanowiło wpisać w stylowy hotel dla owadów postawiony wśród kwietnej łąki! Zaraz potem skusiliśmy się na alzacki obiad (baeckaoffa, jarret de porc au munster i salade vigneronne alsacienne), o którym pisaliśmy TUTAJ i może właśnie dlatego nie wystarczyło już nam sił by w 30. stopniowym upale wspiąć się na wzgórza trasą trzech zamków (czas przejścia to jednak ok. 3 h). Samo miasteczko jest trochę większe niż Kaysersberg, Eguisheim czy Riquewihr. Zamieszkuje je ok. 5000 mieszkańców. Spacerowaliśmy więc zalanymi słońcem uliczkami. Wzdłuż jednej z nich płynęła urokliwa, skanalizowana rzeczka. Odkryliśmy również znaki wskazujące na to, że Ribeauville, podobnie jak Kaysersberg, leży na pątniczym szlaku św. Jakuba.

Jaką pamiątkę przywieźć z Alzacji?

Oprócz win i lokalnych smakołyków o których pisaliśmy TUTAJ, stragany zachęcają do zakupu – będących symbolem  Alzacji – pluszowych bocianów, a także pluszowych ciastek piernikowych. Gwarne jarmarki bożonarodzeniowe to wszakże również znak rozpoznawczy Alzacji. W sklepikach można więc znaleźć sporo foremek do wypieku pierników, no i oczywiście ceramicznych form do przyrządzania tradycyjnej baeckaoffa.

Alzackie inspiracje znajdziecie też w innych naszych wpisach. Zajrzyjcie również na naszego Instagrama. Relacje znajdziecie w zapisanych materiałach pod hasłem “Podróże”.

The post Alzacja – miasteczka na szlaku win appeared first on Pikinini.

Miasteczko położone jest na słynnym alzackim szlaku winnym, w dolinie otoczonej winnicami. Gdziekolwiek nie spojrzymy, jest pięknie Alzackie miasteczka są do siebie podobne. Mają podobny układ, typ zabudowy, położenie. Konkurują między sobą ukwieceniem, lokalnymi atrakcjami i każde z nich ubiega się o tytuł najpiękniejszego. Konkurs na ulubione miasteczko Francuzów organizuje corocznie francuska telewizja. Tworzy się wtedy listę miasteczek, spośród reprezentantów różnych francuskich regionów. Kaysersberg zdobył pierwsze miejsce w takim rankingu w roku 2017, o czym informuje tablica umieszczona na cokole w centralnym punkcie. Mijaliśmy ją codziennie rano, wędrując po bagietki do miejscowej…

Boulangerie

Codzienny, poranny spacer po bagietki i pains au chocolat należał do największych moich przyjemności. W zwyczajnych, “turystycznych czasach”, wszystkie alzackie miasteczka na szlaku win są bardzo zatłoczone. Ponieważ my byliśmy tu w czasach “po-pandemicznych”, w lipcu, nie spotykaliśmy na co dzień zbyt wielu turystów. Nie było tu żadnych zorganizowanych grup i autokarów. Turystami byli zazwyczaj Francuzi, trochę Niemców czy Szwajcarów. Poranki były całkowicie ich pozbawione. Kiedy ok. 7:00 wędrowałam z siatką brukowanymi uliczkami, restauracyjne ogródki były puste, ich właściciele dopiero rozstawiali niektóre stoliki i sami popijali kawę z sąsiadami. Do dwóch otwartych sklepików szli chyba tylko stali mieszkańcy. Po kilku dniach spotkań z sympatyczną panią sprzedawczynią, wiedziałam już które bagietki spośród wielu ich rodzajów są najpyszniejsze. Kupowałam lokalne masło, ser i jogurty, czasami tradycyjne solone precle (bretzel) .

Uliczki

Codzienny wieczorny spacer w różnych kierunkach, pozwolił nam cieszyć się nie tylko atrakcjami opisywanymi w przewodnikach ale również własnymi, lokalnymi odkryciami. Kaysersberg to miasto urodzenia Alberta Schweitzera, teologa, muzykologa, lekarza, laureata Pokojowej Nagrody Nobla, wszechstronnego myśliciela i człowieka czynu. Jego rodzinny dom to muzeum, które jest aktualnie w remoncie. Ślady Schweitzera można odnaleźć jednak na rozstawionych w miasteczku, dedykowanych mu nowoczesnych kolumnach z cytatami dotyczącymi jego filozofii szacunku dla życia. Nasze spacerowe ścieżki poprowadziły nas w kierunku murów miejskich, bocianiego gniazda, miejscowego cmentarza, odkryliśmy hotel dla jaskółek, znaki szlaku świętego Jakuba czy ogromną sekwoję na edukacyjnym szlaku drzew.

Winnice i zamek

Winnice są wszędzie. Wśród nich poprowadzono dróżki i szlaki, którymi na rowerze bądź pieszo można dojechać do innych miasteczek lub do górujących nad nimi zameczków. W lipcowym upale i słońcu wędrowanie było trudne ale bardzo malownicze Na rower i dłuższe wędrówki lepiej wybrać się w chłodniejsze dni. Ze wspinających się ku słońcu zboczy i z zamkowych wież widoki na miasteczka są cudne!

Lokalny targ

Stoiska z lokalnymi produktami, miejscowi rolnicy rozkładają przed ratuszem w każdy czwartek po południu. Można od nich kupić pieczywo, sery, wędliny, miody, konfitury, herbaty ziołowe i wszystkie plony ziemi. Dowiedzieliśmy się o tym od naszych gospodarzy. Na targ dotarliśmy niestety pod wieczór, kiedy sprzedawcy już się pakowali. Udało nam się jednak kupić domowej roboty lody. Spróbowaliśmy różnych smaków. Ciekawie było przeczytać ich skład. Część komponentów pochodziła z upraw czy hodowli bio.

Spacer do Kientzheim

Z Kaysersberg do Kientzheim wybraliśmy się pewnego wieczoru na spacer. Za cel obraliśmy miejscowy cmentarzyk. Dystans w jedną stronę to prawie 3 km. Ostatni odcinek drogi wiedzie wzdłuż zewnętrznej linii murów obronnych Kientzheim, przy których mieszkańcy uprawiają w małych ogródkach warzywa i zioła. Po drugiej stronie ciągną się wzgórza winnic. Sam cmentarzyk jest właściwie wśród nich położony. Wracaliśmy pustymi, brukowanymi uliczkami przez miasteczko (ok. 700 mieszkańców), którego główną ulicą płynął wartki rynsztok (czysty:-) ). Minęliśmy Muzeum Winiarstwa (zamknięte), ludzi siedzących przy restauracyjnych stolikach i ukwiecone kamienne donice. Przy wylocie Kientzheim spotkaliśmy czołg, pamiątkę walk, które toczyły się tu w czasie ostatniej wojny. Polecamy!

Gdzie spaliśmy w Kaysersberg i co jedliśmy w Alzacji?

Nocleg znaleźliśmy na Airbnb. Nasz apartament znajdziecie TUTAJ. Jest wygodny i znakomicie położony. Nie jest jednak dla wszystkich, ze względu na strome schody prowadzące do niego i równie strome schody wewnątrz mieszkania.

Żywiliśmy się głównie słynną alzacką tarte flambée i winem;-) Wersja podstawowa tarty składa się z cienkiego ciasta chlebowego, drobno pokrojonego boczku, cebuli i śmietany. My jedliśmy różne wersje tarty – z kozim serem, łososiem a najczęściej chyba ze sławnym serem Munster (jeden z czterech najbardziej śmierdzących serów świata!) Cena 1 tarty to ok. 8-12 EUR (najtaniej w Strasburgu

Tarta wydawała się najlżejszą opcją w 30-stopniowych upałach. Trudno nam było zdecydować się na inne sławne, alzackie dania ze względu na ich “ciężkość”. Nie mogliśmy jednak nie sprawdzić czym różni się choucroute od polskiego bigosu. Kupiliśmy więc jeden słój tego specjału by po trochu spróbować go na kolację. No cóż, może to kwestia temperatury ale ta jedna degustacja nam wystarczyła. Dobrze, że do dyspozycji mieliśmy jeszcze bagietkę, lokalną suchą wędlinę, munstery i wino.

W miłej restauracji w Ribeauville skusiliśmy się na jeszcze cięższe alzackie potrawy. Ja zamówiłam baeckaoffa (16 EUR), danie składające się z różnych mięs, ziemniaków i innych warzyw, zapiekane w pięknej ceramicznej formie. Takie, różnej wielkości naczynia do baeckaoffa, można kupić w sklepikach jako alzacką pamiątkę. Mój mąż wybrał jeszcze cięższe danie o nazwie jarret de porc au munster, czyli golonkę w sosie munster (15 EUR) i nie był w stanie go zjeść. Najtrudniejsze w przyswojeniu danie wybrała Rozalia. Niewinnie brzmiąca salade vigneronne alsacienne (10 EUR), okazała się daniem składającym się głównie z sera i różowej, grubej parówki.

Czego nie spróbowaliśmy? Ogromnych bab kougelhopf i pralinek nazywanych bocianimi jajkami. Muszą na nas jeszcze poczekać

Wina

Do naszych posiłków zamawialiśmy alzackie wina, czasami lokalne piwa. W Alzacji wina produkuje się z siedmiu szczepów winogron: riesling, pinot noir (jedyne czerwone), pinot gris, pinot blanc, sylvaner, muscat i gewurtzaminer. Staraliśmy się spróbować wszystkich. Wina podaje się w ceramicznych dzbanuszkach 25 cl (ok. 8-12 EUR) lub/i w kieliszkach na zielonej nóżce (3,5-5 EUR), ozdobionych czasami dodatkowo alzackimi motywami. Wzdłuż całego szlaku win, można zajrzeć do różnych miejscowych gospodarstw-winiarni, które zapraszają do degustacji i zakupu. My kupowaliśmy wina w cenie ok. 6-12 EUR za butelkę.

Ciąg dalszy alzackich inspiracji znajdziecie w kolejnych wpisach. Zajrzyjcie również na bloga mojej siostry – Naturnik – gdzie opisuje ona Alzację z trochę innej perspektywy oraz na nasze Instagramowe relacje.

The post Alzacja – spacerowe dróżki w Kaysersberg appeared first on Pikinini.

Bamberg to niewielkie miasto, które można zwiedzić w ciągu jednego dnia. Jego uroda i dziedzictwo kulturowe zostały docenione poprzez wpis na listę UNESCO. Cieszę się, że miasto przyszło nam odwiedzić w okresie po-pandemicznym. Dzięki temu było ono stosunkowo puste, pozbawione tłumów turystów.

Co zobaczyliśmy?

Małą Wenecję

W tym roku (!) to już drugi pobyt naszych córek w Wenecji Czekała na nas jeszcze trzecia Wenecja w alzackim Colmarze By podziwiać dawne rybackie domki i ich urokliwe ogródki schodzące do rzeki Regnitz, trzeba przespacerować się leżącą po drugiej stronie uliczką.

Stary Ratusz

To barokowy budynek na niewielkiej wysepce usypanej – ponoć przez mieszkańców – na rzeczce Regnitz. Wszyscy wypatrują pulchnej nóżki aniołka, która wystaje z malowanej fasady.

Stare uliczki

Bamberg – wzorem Rzymu – rozłożony jest na siedmiu wzgórzach. Spacerując brukowanymi uliczkami, wśród kolorowych i szachulcowych fasad można spotkać figury świętych i sklepiki z bożonarodzeniowymi akcesoriami. Spoglądając jednak pod stopy, wśród brukowych kamieni można dostrzec charakterystyczne złote tabliczki znane mi już z innych niemieckich miast. Wyryto na nich dane żydowskich mieszkańców miasta wraz z miejscem ich wywiezienia i słowem określającym losy większości z nich.

Katedrę

Pięknie położona na jednym ze wzgórz, kryje w sobie romańsko-gotyckie skarby: nagrobek cesarskich fundatorów, Kunegundy i Henryka II (to z nim walczył nasz Bolesław Chrobry), pomnik tajemniczego Jeźdźca Bamberskiego czy ołtarz Wita Stwosza (przewieziony z Norymbergi). Nam spodobali się również strzegący jednego z portali Adam i Ewa (goli jak ich Pan Bóg stworzył!), uśmiechnięty św. Szczepan z kamieniem w ręku, św. Dionizy (patron Paryża i całej Francji) ze swą głową i strzegąca katedry rzeźba lwa, którego grozę złagodziły już minione wieki.

Ogród Różany

Miejsce ukryte na wzgórzu katedralnym, na tyłach nowej rezydencji biskupiej. Stąd rozciąga się piękny widok na miasto.

Dzielnicę Ogrodów

Jest oddalona trochę od starego miasta ale dotrzeć można do niej bez problemu pieszo, przechodząc przez jeden z mostów (obwieszony kłódkami) na Regnitz. Musieliśmy przyprowadzić tu naszą Bamberkę! Dzielnicę tworzą parterowe domki, na tyłach których znajdują się warzywno-owocowo-kwiatowe ogródki. Trudno je dojrzeć bo domki oddzielają je od ulicy. Muzeum Ogrodników, które jest przykładem takiego gospodarstwa, było niestety zamknięte. Przez dzielnicę poprowadzono dobrze opisany tablicami szlak. Warto tu pospacerować bo uliczki są ciche i urokliwe, panuje tu zupełnie inny klimat niż w historycznym centrum miasta.

Gdzie spać i co zjeść?

My zatrzymaliśmy się na 1 noc w hotelu Ibis Styles. Pokoje są bardzo ładne i nowe, śniadania smaczne, parking łatwo dostępny. Hotel położony jest bardzo blisko turystycznych atrakcji.

Bamberg słynie z wędzonego piwa (Rauchbier). My próbowaliśmy wersji z browaru Schenkerla. 0,5 l w restauracji kosztowało 3,7 EUR

Kuchnia frankońska jest baardzo ciężka! Trudno nam było zdecydować się na tłuste mięsiwa, zawiesiste sosy i kluski ziemniaczane gdy na dworze temperatura wynosiła ok. 28 stopni. Wybraliśmy więc lżejszą kuchnię włoską. Wszak Bamberg to prawie Wenecja i Rzym

The post Czy w Bambergu można spotkać Bamberkę? appeared first on Pikinini.

Tymczasem Berlin przypomniał mi o sobie kiedy Zosia poprosiła mnie o towarzyszenie jej na koncercie jednej ze swych ulubionych grup k-popowych. Bilety i hotel zarezerwowałyśmy z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem, nie wiedząc, że koncert i cała trasa zespołu, zostaną odwołane z powodu pandemii.

Na wyjazd do Berlina postanowiłyśmy od razu przeznaczyć kilka dni a, jak się okazało, z powodu odwołanego koncertu, czasu miałyśmy jeszcze więcej.

Czy warto zwiedzić berlińskie zoo?

O tym, że muszę do niego wrócić wiedziałam już podczas pierwszej wizyty, czyli wspomniane dwadzieścia kilka lat temu… Starszego dziecięcia nie udało mi się zabrać wcale więc cieszę się, że z młodszym, mimo, że 16-letnim, się udało! Bardzo chciałyśmy obejrzeć sławny wybieg dla pand wielkich, które bardzo trudno spotkać w europejskich ogrodach zoologicznych. W Berlinie mieszka cała rodzinka z dwójką maluchów – bliźniaków, urodzonych w 2019 roku.

5 lat temu Zosia wzięła udział w konkursie zorganizowanym przez poznańskie zoo i zaprojektowała wybieg dla pand (możecie o tym przeczytać TUTAJ). Jasne więc, że bardzo chciałyśmy porównać pomysły i zobaczyć jak pandy mieszkają w rzeczywistości

Zwierzęta w berlińskim zoo mieszkają na naturalnie urządzonych wybiegach, z których większość nie posiada krat. Zoo nie jest też rozlokowane na zbyt rozległym obszarze. My odwiedziłyśmy większość wybiegów i pawilonów po dwa razy, byłyśmy też w pobliskim Akwarium (piękny, historyczny budynek!), zjadłyśmy bardzo dobry obiad i później deser. Właściwie spędziłyśmy w ten sposób prawie cały dzień, czując się przyjemnie odizolowanymi od zgiełku miasta. W deszczowy marcowy dzień, w środku tygodnia, w zoo było bardzo pusto. Spotkałyśmy tylko kilka przedszkolnych wycieczek, które chyba przez pogodę nie korzystały nawet ze świetnych placów zabaw. Szkoda, że my już się nie kwalifikowałyśmy na ten typ rozrywki Zoo polecamy!

Gdzie na spacer po Berlinie?

To ciekawe, bo zamiast podążać utartymi szlakami i razem tropić króliki w berlińskich parkach, wybrałam miejsca do których żadna z nas jeszcze wcześniej nie dotarła. Oglądałyśmy więc Berlin z wieży katedry, z kopuły Reichstagu i z pokładu statku wycieczkowego. Spacer wzdłuż East Side Gallery to też dobry pomysł na rozmowę z nastolatką o historii Berlina.

Które muzeum wybrać?

No właśnie. Przecież jest tu ich tak wiele i… wydawało mi się, że chyba wszystkie je znam!

Tymczasem od mojego ostatniego pobytu w Berlinie pojawiły się nowości: Muzeum Szpiegowskie (German Spy Museum) czy Muzeum DDR (DDR Museum). Obydwa świetnie nadają się na odwiedziny z dziećmi i nastolatkami.

Nie mogłam jednak odmówić sobie wizyty w jednym z muzeów sztuki. Jako, że ołtarz pergamoński pozostaje wciąż w remoncie, wybrałyśmy się do Neues Museum. Sam budynek, wybudowany specjalnie w celach muzealnych jest piękny i dobrze, że (dopiero całkiem niedawno!) przywrócono mu jego pierwotną funkcję. Do wnętrz muzealnych zaproszono popiersie Nefretete i skarb trojański Schliemanna, które wcześniej widziałam w innych muzeach.

Hmm…, kiedy więc następnym razem wybiorę się do Berlina?

Nasze berlińskie impresje zebrałyśmy w tym krótkim filmiku:

The post Marcowy Berlin appeared first on Pikinini.