Jest taka noc w roku, którą można spędzić wędrując po muzeach.

Niestety, nie sposób uczestniczyć we wszystkich wydarzeniach, warsztatach i pokazach zorganizowanych w tym czasie w Poznaniu. Mam za to nadzieję, że widząc jak wielu ludzi odwiedza wtedy muzea, organizatorzy będą powielać podobne imprezy częściej, rozkładając je jednak w dłuższym okresie czasu.

My wybrałyśmy się nocną porą do Galerii Sztuki Polskiej XVI-XVIII w. Muzeum Narodowego, którą już odwiedzałyśmy razem, oglądając staropolskie stroje na portretach szlachty.

Tym razem sarmacką modę mogłyśmy podziwiać „na żywo”.

Stroje Netka

Stroje prezentowane były przez członków Wolnej Kompanii Sarmackiej z Wrocławia. Ten sam zespół przygotował też występ teatrzyku kukiełkowego.

Obejrzeliśmy bajki: „Pan Twardowski”, “O Irence dziewczynce” i “Diabeł Boruta”.

W przerwach pomiędzy bajkami były rozmowy i konkursy dla dzieci. Mojej młodszej córce nie udało się wygrać „staropolskiej” szmacianej kukiełki, więc musiałam złożyć obietnicę, że wkrótce spróbujemy uszyć podobną:)

Najbardziej romantyczną historią była opowieść o miłości księcia i Irenki…

…ale najbardziej trzymający w napięciu okazał się znany nam już przecież „Pan Twardowski”. Kilka miesięcy temu spotkałyśmy go również tutaj, na wystawie w muzeum, jako drewnianą zabawkę projektu Zofii Stryjeńskiej.

Teraz, dzieci zaciekawione śledziły jego „mrożące krew w żyłach” przygody w kukiełkowej opowieści, ubarwione obecnością diabła i wywołanego przez czarnoksiężnika, białego ducha Barbary Radziwiłłówny.

Przemierzając w drodze powrotnej muzealne galerie, minęłyśmy również ogromny obraz Wojciecha Gersona „Zjawa Barbary Radziwiłłówny”.

Dziewczynki od razu skojarzyły namalowanego tu ducha z białą szmatką na kiju widzianą w przedstawieniu, a następnego dnia obudził mnie w domu podobny, niedużego wzrostu, duch w powłóczystych szatach, krążący wokół mego łóżka:)

The post Noc w muzeum appeared first on Pikinini.

Czytając jej pamiętniki i wspomnienia o niej, skupiłam się na poszukiwaniu w pracach Stryjeńskiej, śladów trudnych wewnętrznych przeżyć, romansowych perypetii, życia w środowisku międzywojennej bohemy i osobistych tragedii.

Jej osobowość artystyczna była jednak na tyle silna, że dominowała nad całym jej życiem. Obrazy tchną niezwykła mocą koloru, zdecydowanej kreski i konsekwencji stylu. Z równą powagą oddają rzeczywistość ludowego folkloru jak i słowiańskich legend, baśni i prastarych wierzeń.

To, że zabiorę na wystawę dzieci, wydało mi się nagle oczywiste.

Tym bardziej, że eksponowane miały zostać nie tylko obrazy ale i przedmioty użytkowe projektowane przez Stryjeńską: szachy, pocztówki, dekoracje teatralne i zabawki.

.

Wtedy też odkryłam pięknie wydany przewodnik po wystawie, przygotowany specjalnie dla dzieci.

.

W domu przeczytałyśmy go kilkakrotnie, oglądałyśmy reprodukcje, rozwiązywałyśmy zadania: kolorowanki, zgadywanki, wymyślanie bajek i tworzenie papierowych zabawek.

.

Później poszłyśmy na wystawę, na której dzieci czuły się już jak wśród dobrych znajomych. Nawzajem pokazywały sobie rozpoznawane prace i powtarzające się motywy: pory roku, słowiańskich bogów, legendarne opowieści o Piaście Kołodzieju, polskie tańce i obrzędy, morskie zwierzęta z dekoracji na statku „Batory”.

.

Na wystawie byłyśmy jeszcze przed naszym wyjazdem na narty. Dziś wycięłyśmy i złożyłyśmy, dołączone do przewodnika, kartonowe klocki zaprojektowane przez Stryjeńską.

.

Dzieci mogą ułożyć z nich 6 obrazków z polskimi obrzędami ludowymi.

Pamiętam, że jako dziecko z przyjemnością układałam podobne klocki. Teraz jednak gdy dominują puzzle,  ta zabawa staje się dla dzieci niemal nowym odkryciem.

Muzeum Narodowe w Poznaniu, wystawa „Zofia Stryjeńska (1891-1976)”, 25.01 – 8.03. 2009. Wystawa przygotowana przez Muzeum Narodowe w Krakowie

Agnieszka Kwiatkowska „Księżniczka malarstwa polskiego. Przewodnik dla dzieci po wystawie Zofii Stryjeńskiej”, wyd. Muzeum Narodowe w Krakowie 2008

The post Księżniczka malarstwa polskiego appeared first on Pikinini.