Z dyni gotujemy zupę i pieczemy ciasto, ale dziś wykorzystaliśmy ją do przyrządzenia kluseczek wg przepisu z książki „Gratka dla małego niejadka”.

Polecamy na październikowy obiad:)

/

The post Rodzina Gnocchi appeared first on Pikinini.

Wczoraj wypróbowałyśmy dwa przepisy z książki „Get cooking!” Są bardzo proste, efektowne i gwarantują pełen sukces. Dziewczynki zrobiły właściwie prawie wszystko same.

Na obiad podano więc ryżowe kuleczki nadziewane mozarellą…

…a na deser malinowe muffinki…

Można do nich wykorzystać jakiekolwiek soczyste i kolorowe owoce…

Dobrego tygodnia:)

/

The post Ryżowe kulki i malinowe muffinki appeared first on Pikinini.

Myślę, że to bardzo dobry pomysł witać nowy rok zapachem świeżego ciasta. U nas, tegoroczną rolę „Nowego latka” spełniły bułeczki Mamusi Muminka. Przepis pochodzi z książki „Moomins Cookbook”.

Drożdżowe ciasto pięknie nam wyrosło, co na pewno zwiastuje pomyślność:) Uformowałyśmy z niego dość miękkie kuleczki, wduszając w nich kciukiem niewielkie wgłębienie na kawałeczek masła. Dziewczynki posmarowały jeszcze całość jajkiem i posypały cukrem.

W piecu bułeczki jeszcze bardziej urosły…

…i zaraz później stały już się naszym noworocznym śniadaniem. Podaliśmy je w towarzystwie konfitury z dyni i pomarańczy. Pyszne!

DOBREGO ROKU 2013!

/

The post Nowe latko w wersji muminkowej appeared first on Pikinini.

Jedną z najbarwniejszych postaci w książce jest babcia, która „przez dziesięć lat składała grosz do grosza” by móc zobaczyć wnuki. Babcia odwiedziwszy rodzinę, spała w ich małym mieszkanku na szafkach kuchennych, a przeznaczone na bilet powrotny pieniądze, wydała kompulsywnie na mikser kuchenny:) Opowieść toczy się wartko poprzez zwykłe codzienne wydarzenia i zaskakujące, nieszczęśliwe przypadki, które zawsze jednak prowadzą do szczęśliwych zakończeń. Cała rodzina bardzo się kocha i – pomimo doskwierającego im braku pieniędzy – cieszy się życiem i wzajemnie wspiera.

Autorką książki jest norweska pisarka Anne-Cath. Vestly. Jak dotąd nie znałam innych jej książek i nie wiem nawet czy wydano je w Polsce. Słyszeliście np. o serii opowiadającej o przygodach Patyka (po angielsku Twigson, po norwesku Knerten)?

My poznaliśmy go poprzez film „Patyk w opałach” obejrzany w ramach tegorocznego festiwalu Ale kino!

Polecamy go z pełnym przekonaniem dla całej rodziny. Jeśli tylko będziecie mieli okazję go zobaczyć, pędźcie do kina. Film emanuje atmosferą podobną do tej z książki o dzieciach i ciężarówce. Akcja rozgrywa się w latach 60/70-tych, ale film nakręcono w zeszłym roku jako drugą już część planowanej trylogii. Bardzo podobało mi się miasteczko, w którym rozgrywa się akcja i właściwie wszystko:) Zobaczcie choć ten kawałek…

Po kinowym seansie, organizatorzy festiwalu zafundowali dzieciom dodatkową atrakcję, czyli spotkanie z małym aktorem Adrianem, grającym główną rolę w filmie. Na moich córkach duże wrażenie zrobił wywiad z chłopcem. Dziewczynki podziwiały jego swobodny angielski:) A oto Adrian i zdobyty przez Zosię jego autograf:)

Nasz norweski weekend przedłużyliśmy jeszcze sporządzeniem odpowiedniego posiłku. W naszych kulinarnych zbiorach znajduje się mała broszurka z norweskimi przepisami dla dzieci.

Spośród kilku propozycji, Zosia postanowiła przyrządzić rybę…

…i zrobiła nam obiad całkowicie samodzielnie! Przepis jest prosty, a satysfakcja dla małego kucharza gwarantowana. Dodatkowo można poćwiczyć angielski i …siekanie pietruszki….

…bo jak mawiała moja babcia „jak będziesz tak grubo siekała tę pietruszkę, to męża nie znajdziesz”;)

Posiekana przez babcię pietruszka przypominała pyłek, ale i Zosi też już nieźle wychodzi ta cenna umiejętność:)

A oto i całe norweskie danie zaserwowane przez naszą dziewięciolatkę!

/

The post Smak Norwegii appeared first on Pikinini.

Kiedyś dużo pracowałam za granicą, a dziećmi w czasie mojej nieobecności zajmowała się niezastąpiona opiekunka dziewczynek – ciocia Majka. Często piekła z dziewczynkami maślane ciasteczka, które na pewno niosły z sobą ciepło i otuchę:) Kiedy wracałam z biura, pocieszały również i mnie! Kiedyś, po mojej kilkudniowej nieobecności, ciasteczka podano na pięknej, papierowej serwetce-wycinance.

Wykonała ją z pomocą cioci, pięcioletnia wtedy Rozalka. Na lodówce czekał również na mnie szczegółowy raport z informacjami o pogodzie i codziennych aktywnościach domowych:)

To było już dawno, ale z ciocią Majką, z którą znamy się już od 13 lat wciąż utrzymujemy przyjacielskie kontakty i czasami gawędzimy przy maślanych ciasteczkach. Oto przepis na nie, spisany przez Rozalkę:

Dziś postanowiłyśmy je upiec, a do pomocy zaprosiłyśmy goszczącą w naszym domu, przyjaciółkę Zosi – Julkę. Dziewczyny trochę trudno było oderwać od zabawy z naszą Kredką…

Julka już od dłuższego czasu opiekuje się w domu własną świnką Tosią, więc wymiana doświadczeń była bardzo ożywiona:)

W końcu Rozalka zagniotła ciasto, dodałyśmy do niego trochę cynamonu, a Zosia z Julką lepiły kulki z dziurką, którą wypełniłyśmy konfiturą. Rozmowa o świnkach wciąż jednak trwała, a ostatnie kawałki ciasta przybrały kształt tych zwierzątek…

I oto oprócz pachnących ciasteczek…

…rozweselały nas dziś ciasteczkowe świnki:)

/

The post Ciasteczka cioci Majki appeared first on Pikinini.

Zamieszkały w nich znajdowane w ogrodzie dżdżownice i ziarna cukinii, które posiały dziewczynki. W sklepie ogrodniczym wybraliśmy różne jej rodzaje, co okazało się dobrą strategią, bo dwóch gatunków jeszcze się nie doczekaliśmy. Wszystkie ziarna zostały staranie ułożone w ziemnych dołkach, przysypane i obficie podlane.

Nie mamy jeszcze prawdziwego warzywnika, ale w naszym ogródku ziołowym wygospodarowaliśmy też trochę miejsca na kukurydzę. Wybraliśmy odmianę karłową, bo tylko taka mogła się zmieścić w tym miejscu. Z inicjatywy Zosi, posiane ziarna zostały oddzielone od ziół drewnianym płotkiem własnej konstrukcji;)

Odkrytą ziemię trzeba było często podlewać, co dziewczynki robiły z ochotą, zwłaszcza, że ziarna zaczęły szybko kiełkować. Jednak po tym etapie, dwulistkowe roślinki, przestały jakby rosnąć. Przez kilka dni, ich wygląd nie zmieniał się w widoczny sposób. Zosia postanowiła więc zastosować specjalną strategię ogrodniczą. Wiedząc, że rośliny lubią kiedy się do nich mówi, przygotowała książkę by im poczytać:)

Wybrana lektura, mimo, że opowiadała o sprawach raczej dalekich młodym cukiniom i kukurydzom (rozdział o wizycie u dentysty!), musiała wzbudzić w nich pozytywną energię, która spowodowała ich wielki skok rozwojowy;) Zaczęły rosnąć jak na drożdżach i z dnia na dzień stawały się większe i większe….

Wśród liści cukinii pojawiły się liczne kwiaty, a w końcu owoce – jasnozielone kabaczki, białe patisony i najliczniejsze cukinie w paski.

Kukurydza również rosła świetnie. Pojawiły się kłosy, a niedawno zawiązki kolb. Posialiśmy ją chyba trochę zbyt późno bo nie jestem pewna czy kolby zdążą dojrzeć przed nocnymi przymrozkami.

Za to zbiory cukiniowe okazały się ogromne. Codziennie zaglądaliśmy w ich liściowy gąszcz wyszukując kolejne wyhodowane okazy. Do tej pracy, Zosia zaangażowała nawet swoją przyjaciółkę:)

Były dni kiedy kosz zapełniał się błyskawicznie…

…więc nasza domowa kuchnia wyspecjalizowała się w potrawach z cukinii!

Jedną z ciekawszych, które przyrządziłyśmy, był TORT Z CUKINII. Przepis przywiozłam kiedyś od przyjaciół z Francji. Pamiętam, że bardzo mi wtedy ta potrawa smakowała. Nasz wypiek też nam się udał. Może i Wy spróbujecie?

Do jego przyrządzenia potrzebne są:

Na ciasto:

– 200 g mąki

– 60 g masła (i trochę na wysmarowanie blaszki)

– 2 łyżki oliwy

– 1 jajko i 1 żółtko z jajka

– 10 g soli

Na farsz:

– 3 cukinie

– 150 g liści botwinki

– 2 cebule

– 150 g ugotowanego ryżu

– 250 g sera ricotta

– 2 łyżki posiekanych liści bazylii

– 3 jajka

– 50 g startego parmezanu

– 50 g startego sera typu ementaler

– ząbek czosnku

– 2 łyżki oliwy

– szczypta gałki muszkatołowej

– sól, pieprz

Przygotowanie:

Etap 1 – wymieszać szybko mąkę, sól, masło, oliwę, jajko i dwie łyżeczki zimnej wody. Uformować kulę i włożyć ją na 30 min do lodówki. W tym czasie pokroić cukinię (młodej nie trzeba obierać) i cebulę, podsmażyć je przez ok. 3 min na patelni na oliwie, dodać sól, pieprz, wymieszać z ugotowanym ryżem i pokrojoną botwinką, czosnkiem oraz bazylią.

Etap 2 – wyjąć ciasto z lodówki, 2/3 kuli rozwałkować i rozłożyć w wysmarowanej masłem, okrągłej formie do pieczenia (śred. ok. 22 cm). Ścianki powinny być choć częściowo wyłożone ciastem. Ciasto ponakłuwać widelcem i rozgrzać piekarnik do 210 st.

Etap 3 – napełnić – wyłożoną ciastem formę – farszem z cukinii. W miseczce rozdrobnić ricottę widelcem, dodać 3 jajka, starty parmezan i ementaler, gałkę muszkatołową, sól, pieprz. Zalać tym farsz w foremce, a całość przykryć resztą rozwałkowanego ciasta.

Etap 4 – nakłuć wierzch widelcem, a w środku można zrobić mały otwór – „kominek”. Z resztek ciasta można zapleść warkoczyk i położyć go na górze (nam ciasta wystarczyło tylko na kawałek takiej ozdoby). Całość posmarować żółtkiem i piec ok. 45 min. W czasie ostatnich 15 min, zmniejszyć temp. w piekarniku do 180 stopni.

Z cukinii upiekłyśmy też kilka razy czekoladowe ciasto, wg przepisu z czasopisma „Weranda Country” (cukinię ściera się na tarce), a z patisonów przyrządziłyśmy prosty, ale bardzo smaczny obiad wg przepisu w Lawendowym Domu.

Polecamy też nasz – odkryty w zeszłym roku – cukiniowy chlebek.

Same korzyści z tego czytania:)

/

The post Kto czyta, ten szybko rośnie;) appeared first on Pikinini.

Wyglądało na to, że planowana wyprawa zbieraczy kwiatów czarnego bzu, będzie przyjemną wycieczką na słoneczną łąkę. Rozłożyste krzaki rosną nad otaczającym ją strumykiem, korzystając ze słońca na polanie i z cienia leśnych drzew, z którymi łąka graniczy.

Nie wszystkie bzowe kwiaty już rozkwitły, ale sporo kusiło z oddali intensywną bielą. Z wiklinowym koszykiem w ręku, ruszyliśmy raźno w ich stronę.

Łąka jednak dzielnie broniła dostępu do pachnących krzewów, plącząc nam pod nogami wysokie łodygi traw i parząc pokrzywami. Musieliśmy szybko opracować strategię dalszej wyprawy. Na czele zbierackiej drużyny stanęła moja siostra, która wytyczała wąską ścieżkę wśród łąkowej dżungli. Za nią podążała dzielnie babcia dziewczynek, później Rozalka i Zosia, a ich mama ubezpieczała tyły.

Dotarliśmy do jednego z krzaków…

…i udało nam się narwać sporo apetycznych kwiatów, choć jeszcze było ich zbyt mało na zrobienie uodparniającego syropu.

W koszyku znalazło się tyle baldachimów by wystarczyło na rodzinny obiad:)

Czekała na nas jednak kolejna zasadzka! Dostępu do naszego kwiatowego pożywienia, bronił spory, ośmionogi mieszkaniec łąki. Drużyna zbieracka rozpierzchła się z okrzykiem trwogi i tylko ciocia Kasia podjęła walkę, zakończoną sukcesem i wygnaniem pająka z naszego koszyka.

Nic już nie stało na przeszkodzie by nasze zbierackie trofeum zanurzyć w naleśnikowym cieście i umieścić na patelni, w dość głębokim tłuszczu.

Ogonki kwiatów odcięłam nożyczkami już na patelni, by placuszki swobodnie usmażyć z obu stron.

Pięknie pachniało i znakomicie smakowało!

(PS. Truskawki po prostu kupiliśmy na straganie;)

The post Zbierackie trofeum w cieście naleśnikowym appeared first on Pikinini.

Zainspirowana wpisem Ani o opiece nad jej babcinymi serwisami kawowymi, postanowiłam odkurzyć nasze stare filiżanki i opowiedzieć o nich dziewczynkom. Niektóre tworzą jeszcze komplet z podstawkiem i talerzykiem deserowym, inne dawno straciły już swych serwisowych towarzyszy. Obejrzałyśmy sygnatury fabryk, w których je wyprodukowano i zastanawialiśmy się od jak dawna mogą należeć do naszej rodziny. Wspominałyśmy moją babcię i babcię dziewczynek, wyobrażając je sobie przy eleganckim podwieczorku, a potem postanowiłyśmy urządzić podobny.

W filiżankach – zamiast kawy czy herbaty – podałyśmy gorącą czekoladę.

By ją przyrządzić, dziewczynki starły na małych tareczkach tabliczkę gorzkiej czekolady, którą następnie dodałyśmy do gotującego się mleka (pół litra). Dodałyśmy też trochę cynamonu i całość ubiłyśmy (po kolei) trzepaczką. Czekoladę rozlałyśmy do czterech filiżanek i w każdej umieściłyśmy po jednej piance marshmallow, która rozpuszczając się powoli, dodaje czekoladzie słodyczy.

Cała nasza rodzina wypiła ją później – w bardzo dystyngowany sposób;) – z wybranej przez siebie filiżanki. Myślę, że dla naszej rodzinnej porcelany było też niezwykłe przeżycie;)

Przepis pochodzi z książki Emilii Dziubak „Gratka dla małego niejadka”

/

The post Kąpiel pianek marshmallow w babcinych filiżankach appeared first on Pikinini.

Czas biegnie szybko, wiele dzieje się w naszym życiu. Dziewczynki są teraz w dwóch różnych szkołach, bo Rozalka rozpoczęła już naukę w gimnazjum. Staramy się jednak, zapomnieć czasami o codziennych obowiązkach i złapać ostatnie jesienne promienie słońca, podczas weekendowych spacerów. Doroczną tradycją, stało się już chyba piknikowanie pod kasztanowcem, w starym, swarzędzkim skansenie pszczelarskim. Uli w nim jest jeszcze mniej niż w zeszłym roku, i spacerowiczów równie mało, za to mnóstwo kasztanów.

To właśnie wśród nich, zajadając się w zeszłym roku, czekoladowym ciastem Cecylki Knedelek, wypowiadałyśmy w myślach swoje życzenia. Czy się spełniły?

Oczywiście, choć życzenia spełniają się zazwyczaj w troszkę innej formie niż byśmy tego oczekiwali:) Dziewczynki marzą o psie, którego z racji wielu obowiązków nie możemy posiadać. Na szczęście, na naszej ulicy zamieszkali sympatyczni sąsiedzi z wesołym Wisusem, który często nas odwiedza. Zostaje czasami u nas na kilka godzin, a jeszcze częściej dziewczynki wyprowadzają go na spacer.

W tym roku, pod kasztanowiec zabrałyśmy inne ciasto, a w zasadzie słodki, cukiniowy chlebek z daktylami, na który przepis znalazłyśmy na tym blogu. Nasz wypiek nie był może tak foremny jak u autorki przepisu, ale Zosia większość prac przy nim wykonała – z wielką ochotą – sama! Odmierzała składniki, siekała daktyle i mieszała. Strasznie ucieszyłyśmy się, kiedy w cieście widać było kawałki cukinii.

Spałaszowaliśmy je na ławce wśród kasztanów i białych stokrotek, wypowiadając nowe życzenia.

Kwiatki również nam się przydały. Zebrałyśmy je by wykonać w domu szkolne doświadczenie z podręcznika do drugiej klasy…

…a dodatkowo wykorzystałyśmy je do zrobienia obrazka, zamkniętego miedzy plastikowymi wieczkami od twarożku. Pomysł zaczerpnęłyśmy z bloga – A tak się bawimy.

Teraz czekamy na spełnienie tegorocznych życzeń:)

/

The post Tej jesieni pod kasztanowcem appeared first on Pikinini.

Udało nam się szczęśliwie wykorzystać zeszłotygodniowe słońce i wybrać się na piknikową przejażdżkę rowerową. Wbrew trudnym chwilom i rodzinnym zmianom, wymagającym sporo czasu i energii.

Nic chyba bardziej nie dodaje optymizmu, niż zapach pieczonego ciasta. Dzięki pomysłowi Izy z bloga Domowy Zakątek – postanowiłyśmy zabrać na planowaną rowerową wycieczkę, piknikową przekąskę i jednocześnie przyłączyć się do jej konkursowej zabawy.

Mamy małą książeczkę z przepisami inspirowanymi przygodami Kubusia Puchatka i to właśnie w niej znalazłyśmy bułeczki owsiano – rodzynkowe (w wersji angielskiej scones).

Do ich wykonania potrzebne są: 2 szklanki mąki (wzięłyśmy szklankę mąki pszennej i szklankę razowej), łyżeczka sody, trochę cynamonu, gałki muszkatołowej, soli, 3 łyżki cukru (polecamy brązowy), szklanka płatków owsianych, 18 dag masła, szklanka rodzynek i jogurtu, jajko.

W misce mieszamy mąkę, cukier, sodę, cynamon, sól i gałkę. Dodajemy miękkie masło i wszystko dobrze wyrabiamy. Później przychodzi kolej na wymieszany z żółtkiem jogurt i rodzynki. Ugniatanie ciasta to chyba najprzyjemniejszy moment pieczenia! Całość dzielimy na dwa okrągłe, spłaszczone placki, a każdy z nich na – jak tort – na sześć trójkątnych kawałków. Układamy je na blaszce, smarujemy białkiem i posypujemy jeszcze cukrem (u nas sypano całkiem szczodrze!)

Pozostaje tylko upiec całość w piekarniku (180 st., ok. 20 min.) i walczyć z łakomstwem do czasu wycieczki:)

Ta, na którą się wybraliśmy, była pierwszym ważniejszym sprawdzianem rowerowych umiejętności Zosi. Niedawno oddano do użytku nową ścieżkę rowerową, łączącą nas z Jeziorem Swarzędzkim. Jeden z jego brzegów został również niedawno sympatycznie zagospodarowany. Trasę spacerowo–rowerową urozmaicono na całej długości elementami placu zabaw, a niedługo dodane zostaną tablice edukacyjne.

Ścieżka rowerowa w pewnym miejscu niestety się kończy, ale udało nam się bezpiecznie przejechać chodnikiem do miejsca, gdzie wzdłuż drugiego brzegu jeziora, biegnie lasem trasa rowerowa z Poznania.

Tam – na słonecznej polance – zjedliśmy wreszcie nasze owsiane bułeczki. Zastanawialiśmy się czy rzeczywiście Kubuś Puchatek mógłby upiec je samodzielnie i doszliśmy do wniosku, że musiała pomóc mu pewnie Kangurzyca:)

Leśną drogą dojechaliśmy do znanej nam już domowej okolicy, zatrzymując się tylko na krótko by podziwiać konie i napić się wody.

Cała wycieczka zajęła nam 2,5 godz., a nasza najmłodsza rowerzystka była bardzo dzielna! Niedługo więc pewnie wybierzemy się dalej, nad poznańską Maltę. Myślę, że sił dodały nam też nasze piknikowe bułeczki:)

/

The post Wokół Jeziora Swarzędzkiego z bułeczkami Kubusia Puchatka appeared first on Pikinini.