Gąsienice

Gąsienice dotarły do nas w kartoniku wysłanym z Wielkiej Brytanii 9 marca. Po 8 dniach były już w Polsce. Każdego dnia stawały się większe choć trzeba wiedzieć, że gąsienice nie rosną w tradycyjny sposób. By stać się większą, muszą zrzucić swoją starą skórę. Robią to 5 razy.

Nasi goście mieli pożywienia pod dostatkiem bo przywieźli je z sobą w plastikowym pudełku. Oznaką tego, że mają apetyt, były brązowe kulki odchodów. Gąsienice wędrowały po ściankach, próbowały przyczepności, zawisając na chwilę pod wieczkiem, ale czasami były po prostu bardzo spokojne. Plotły też wokół siebie charakterystyczne nici. Szybkość cykl rozwoju motyla, regulowana jest w naturze przez temperaturę i długość dnia. W czasie ciepłego lata, motyle rozwijają się dwa razy szybciej niż wiosną i jesienią.

Poczwarki

Pierwsza poczwarka pojawiła się po ok. 14 dniach od dotarcia do nas gąsienic. Kolejne formowały się w odstępach kilku dni ale tylko jedna zawisła na górze wieczka, a jedna gdzieś zaginęła. Meszek, który widzicie przy poczwarkach to pozostałość po ostatnim linieniu gąsienicy. Poczwarki nie otacza sztywna skorupa, jak nieraz powszechnie się sądzi. Jest ona samodzielną, żywą istotą. W trakcie jej dojrzewania, pod powierzchnią można dostrzec formujące się skrzydła motyla!

Po przeobrażeniu się gąsienic, przenieśliśmy poczwarki do siatkowego pojemnika, który pozostał nam po poprzednich lokatorach. Tę, która zawisła na wieczku, umieściliśmy wraz z nim w kartonowej podstawce przysłanej wraz z pudełkiem gąsienic. Poczwarki z podłoża przenieśliśmy do pojemnika, kładąc je na papierowym ręczniku.

Motyle

W naturze, gąsienice narażone są na szereg niebezpieczeństw. Najbardziej zagrażają im pasożyty. W hodowli domowej nic takiego im nie grozi, ale trzeba uważać na zbyt silną ekspozycję słoneczną. Choć w poprzednich hodowlach odnosiliśmy spektakularne sukcesy, wypuszczając w świat wszystkich podopiecznych, tym razem pojawiły się tylko dwa motyle. Pierwszy po 9 dniach od czasu gdy został poczwarką.

Ich narodziny to niesamowite przeżycie. Czasami wyklucie motyla trwa krótko ale czasami musi chwilę powalczyć ze starą powłoką. Właśnie taki moment udało nam się uwiecznić na filmiku i możecie obejrzeć go w relacji.

Zaraz po wylęgu, skrzydła motyla są ciasno zwinięte i miękkie. Musi w nie wpompować krew i powietrze. Na tym etapie rozwoju, nie potrafi jeszcze latać. W procesie formowania się skrzydeł pojawiają się czerwone krople. Nie trzeba się tego bać. To nie krew ale naturalna smółka.

Naszych podopiecznych poczęstowaliśmy dojrzałą pomarańczą i wiosennymi kwiatami z ogrodu. Mieszkali z nami 4 dni. Zazwyczaj naszych podopiecznych należy wypuścić po maksymalnie 7 dniach. Później mogą zacząć się rozmnażać.

Uwalniając motyle, czekaliśmy na trochę słońca, które one uwielbiają. Niemniej dobrze radzą sobie również w czasie deszczu i zimniejszych dni. Nasi podopieczni nie odlecieli ale przysiedli na kwitnących kwiatach i schowali się pod liśćmi. Spodnia strona ich skrzydeł pozwala na całkowity kamuflaż!

Nasze rusałki osetnik to gatunek wędrowny. Wczesną wiosną przylatują do Europy z Afryki Północnej (do celu może dotrzeć dopiero trzecie ich pokolenie), a jesienią odlatują w przeciwnym kierunku. Podopieczni z naszej hodowli zostali w Polsce, a może nawet w naszym ogrodzie, gdzie kwitnących roślin nie brakuje. W tym artykule możecie przeczytać co warto posadzić by przywabić skrzydlate towarzystwo. Jeśli i Wy podejmiecie się hodowli, podzielcie się koniecznie z nami wrażeniami.

The post Znów hodujemy motyle appeared first on Pikinini.

Nie widzieliśmy za dużo tych motyli ostatniego lata więc postanowiliśmy sami się przekonać kim są pasiaści degustatorzy stołujący się w naszym ogrodzie. Umieściliśmy ich parę w siatkowym pojemniku, służącym wcześniej rusałkom osetnik i wyposażyliśmy w zapas koperku. Oj, jak były żarłoczne!

Pewnego dnia przestały jednak konsumować i zaczęły szukać miejsca na odpoczynek. Stały się poczwarkami. Nadeszły chłodne dni i wiedzieliśmy już, że nasi goście pozostaną z nami na dłużej. Zimę spędziły w chłodnym zakątku garażu, a pod koniec kwietnia… Zobaczcie zresztą sami

The post Skrzydlaci goście appeared first on Pikinini.

Dzięki naszym zestawom do hodowli motyli (KLIK), przybyło ich już całkiem sporo do Polski!

Dziś jednak chcemy Wam pokazać jak wykorzystaliśmy motylą wolierkę w czasie zimy.

Oto ona – Pusia… Zosia znalazła ją późną jesienią i ulokowała w naszym siatkowym pojemniku.

Po jakimś czasie okazało się, że Pusia ma sporo podobnych sobie kolegów i koleżanek. Wielu z nich trafiło do tego samego lokalu, przez co niestety straciliśmy kontrolę nad tożsamością pierwszej gąsienicy. Zagubiła się w tłumie i już jej nie rozpoznawaliśmy

Nie trwało długo i całe towarzystwo przeobraziło się stopniowo w poczwarki.

Obserwując wcześniej dość szybką przemianę rusałek w dorosłe motyle, myśleliśmy że i nasi nowi podopieczni niebawem wyfruną w świat. Kiedy tylko świeciło słońce, wystawialiśmy wolierę na taras, a w czasie zimnych nocy zabieraliśmy ją do domu.

Poczwarki były jednak mądrzejsze od nas i wiedziały, że nie warto wypuszczać się w teren kiedy zima za pasem. Postanowiły u nas przezimować!

Długi czas nic się z nimi nie działo ale kiedy zaczęliśmy intensywniej ogrzewać dom, dwie z nich przeobraziły się w motyle. Na zewnątrz był mróz i zupełnie nie wiedzieliśmy co zrobić. Mieliśmy nadzieję, że może zapadną w zimowy sen w nowej formie. W każdym razie, by zapobiec dalszym przedwczesnym zmianom, przenieśliśmy motyli hotel do zimniejszego garażu, gdzie całe pozostałe towarzystwo spokojnie chrapało dalej.

W końcu, w połowie marca kolejny motyl się przebudził. Oto on(a)! Wydaje nam się, że to właśnie Pusia

Spokojne o jej przyszłość wynieśliśmy ją do ogrodu i umieściliśmy na obficie kwitnących właśnie wrzoścach. Smacznego Pusiu!

PS. Reszta poczwarek to większe śpiochy. Chcą u nas jeszcze zostać.

/

The post Zimowi lokatorzy motylej wolierki appeared first on Pikinini.

Tunelową motylarnię otacza śliczny ogródek kwiatowo-ziołowy, z owadzim wielopiętrowcem, gotowym dać schronienie różnorodnym mieszkańcom pobliskich wzgórz kaszubskich.

Wnętrze wygląda pięknie, a przecież całość powstała dopiero kilkanaście dni temu! Od razu widać, że czują się tu dobrze zarówno skrzydlaci mieszkańcy jak i miłośnicy przyrodniczych odkryć.

Na takich tablicach edukacyjnych, możemy przeczytać, jakie to krajowe motyle nas otaczają i zobaczyć jak wyglądają w poszczególnych stadiach swojego rozwoju…

Nowoprzybyłe i znalezione w motylarni gąsienice mieszkają w specjalnym „przedszkolu”, pełnym smakowitych dla nich roślin – pokrzyw, dzikiej marchwi…, roślin, których chyba coraz mniej w naszych trochę zbyt sztucznych ogrodach. Po tym kąciku widać jak powszechnie nielubiane „zielsko” służy równowadze ekosystemu i sprzyja obecności motyli.

Poczwarki są wszędzie, ale najbezpieczniejsze dla nich miejsce to stara szafa:)

Dorosłe motyle latają oczywiście po całej motylarni, ale ich aktywność zależy również od pogody i temperatury. Lubią spijać nektar z kwiatów, ucztować w karmidełkach z owocami…

…pić wodę z kamiennych poidełek…

…siadać na osobach, które je zaciekawiły;)

…i lubią też nasze motyle domki….

Ostatecznie musieliśmy rozstać się z motylami, ale jesteśmy pewni, że jeszcze do nich wrócimy. Ich mały świat będzie się zapewne zmieniać, a czasami można tam zobaczyć prawdziwie niezwykłe zjawiska. Zajrzyjcie na stronę motylarni TUTAJ i zobaczcie, jaka ogromna ćma tam ostatnio zagościła!

W Świecie Labiryntów króluje kukurydza…

…ale zanim w nią weszliśmy, musieliśmy poradzić sobie z przejściem jeszcze innych labiryntów. Wszystkie były zaskakująco proste, ale czasami trudne do pokonania i skłaniające do logicznego „łamania głowy”. Myślę, że podobne byłyby świetnym pomysłem na zorganizowanie zabawy na szkolnych podwórkach…

Wreszcie nadszedł czas na prawdziwe wyzwanie. Wejście na „Dziką Wyspę” zamieszkałą przez egzotyczne plemię „Bulla-Bulla”:) W labiryncie kryją się różne niespodzianki i tygrys, widoczny z większej wysokości…

…dlatego wcześniej trzeba opracować trasę przejścia na planie…

Dopiero po wejściu do środka widać jak trudno przejść labirynt, jak łatwo się zgubić. To 3 ha i ponad godzinna przygoda.

W końcu pokonaliśmy labirynt i wszystkie niebezpieczeństwa!

Bawiliśmy się świetnie:)

Więcej o naszych kaszubskich wakacjach już wkrótce…

/

The post W gościnie u motyli i w paszczy tygrysa appeared first on Pikinini.

Były malutkie, ale dużo jadły. Baliśmy się, że nie wystarczy im jedzenia, które dostały na drogę. Każdego dnia wspinały się do wieczka, zwisały na chwilę, znów wędrowały do jedzonka i stawały się coraz większe.

Po tygodniu postanowiły zakończyć już żywot w formie gąsienic i stać się poczwarkami:) Zawisły nieruchome pod wieczkiem, zwinięte jak haczyki…

…i rzeczywiście. Gąsienice zniknęły, pojawiły się poczwarki. Po dwóch dniach, otworzyłyśmy wieczko i ostrożnie przeniosłyśmy je – wraz z bibułką, do której były przytwierdzone – do siatkowego pojemnika. W tym momencie poczwarki zaczęły się trząść. Jak przeczytałyśmy w instrukcji zestawu, to ich instynktowna obrona i zachowanie mające na celu odstraszenie drapieżników.

Znów minął dość zimny tydzień. Poczwarki wisiały w koszu w naszym domu. I oto niespodziewanie, w słoneczny niedzielny poranek, pojawił się pierwszy motyl. Szybkie wyklucie drugiego już udało nam się zaobserwować. Ruch motyli spowodował odpadnięcie jednej poczwarki, ale tym nie należy się przejmować. Położyliśmy ją na czystej serwetce i zostawiliśmy w spokoju.

Dzień był ciepły więc kosz wynieśliśmy na taras i postawiliśmy w zacisznym, wygodnym do obserwacji miejscu.

Motyle przez jakiś czas pracowały jeszcze nad swoim ostatecznym wyglądem. Formowały się ich trąbki i skrzydła. Produktem ubocznym tego procesu jest wydzielanie czerwonej cieczy. Całe szczęście, że przeczytałyśmy wcześniej o tym zjawisku w instrukcji. Inaczej mogłoby nam się wydawać, że owady krwawią.

Kolejnego dnia wykluły się pozostałe trzy motyle i zaczęliśmy je karmić. Od babci dziewczynek motyle dostały piękne kwiaty piwonii a od mojej siostry wonne truskawki z jej ogródka:) Kwiaty zwilżaliśmy – za pomocą pipetki – nektarem przechowywanym w lodówce.

Oto brytyjski degustator polskich truskawek:)

Skrzydlatymi gośćmi cieszyliśmy się przez trzy dni, później wypuściliśmy ich na wolność.

Pozostały suche “płaszczyki” po poczwarkach, które szybko sfotografowaliśmy zanim rozsypały się w rękach na proszek…

Rusałka jest motylem migrującym i może przelatywać tysiące kilometrów w poszukiwaniu jedzenia. Jesteśmy ciekawi, czy nasze motyle wrócą do swej ojczyzny czy pozostaną na polskiej ziemi;) W naszym ogrodzie nie powinny narzekać na brak jedzenia. Nie brakuje w nim również motylich domków, w których mogą się bezpiecznie ukryć w czasie upałów.

Mamy inne niż ten z podobizną Rusałki osetnik, ale też powinny im się spodobać;)

Obok naszego warzywnika tworzymy też motylową rabatkę, więc wszyscy skrzydlaci goście są tu mile widziani. Do zobaczenia!

Zabawa w motylą hodowlę to świetna propozycja na letnie dni. Zestaw znajdziecie TUTAJ.

I jeszcze filmiki, na których można zobaczyć cykl rozwoju rusałki osetnik…

The post Brytyjskie rusałki na polskiej ziemi appeared first on Pikinini.