Zjedliśmy sporo rzodkiewek, pietruszki, trochę marchewki, sałatę, pory, selery, groszek, kilka kalarepek, a wśród nich takie bliźniaki…

Urosła nam jedna papryka, kilka garści fasolki, kilkanaście pomidorków, mieliśmy nasturcje i nagietki, którymi posypywaliśmy kanapki…

Zbiorami dzieliliśmy się z ogrodowymi ślimakami i ptakami wydziobującymi słonecznik, ale największym beneficjentem naszych warzyw była oczywiście Kredka:)

/

The post Ogrodnicze podsumowanie sezonu appeared first on Pikinini.

Cały proces – od nasionka do owocu – został świetnie opisany w instrukcji. Znalazłyśmy też w niej podpowiedzi jak zaobserwować najważniejsze etapy zmian zachodzących w życiu roślin i jakie eksperymenty mogą w tym pomóc.

Oto nasionka, które mieliśmy do dyspozycji, obserwacja „znaczka” i pierwszy eksperyment zakończony oznaczeniem najważniejszych części nasionka z zewnątrz i w środku (świetnie widoczne liścienie, zarodek, bielmo!).

Proces kiełkowania obserwowaliśmy w pojemnikach, w których nasiona umieściłyśmy między przezroczystymi ściankami i nasączonymi wodą gąbeczkami.

Młode siewki sadziliśmy w torfowym pojemnikach wypełnionych podłożem uzyskanym z torfowych tabletek…

…a kiedy urosły przesadzaliśmy je do większych pojemników i w końcu do doniczek.

Roślinki poddawane były cały czas obserwacji – mierzeniu, liczeniu liści, oznaczaniu potrzebnej im ilości wody i światła, a wszystko zapisywane było w specjalnych kartach obserwacji.

Kiedy wyjeżdżaliśmy w góry, nie było rady, roślinna ferajna pojechała z nami i zamieszkała w hotelowym pokoju.

Słonecznik – obiekt jednego z eksperymentów dotyczących fotosyntezy – przebywał dodatkowo z pudle z otworem:)

Do niektórych eksperymentów wykorzystywaliśmy inne rośliny np. u selera naciowego świetnie można zaobserwować jego wiązki przewodzące, a przekwitnięty tulipan posłużył do obserwacji części, z których składa się kwiat.

Nasze rośliny w tym czasie rosły i rosły…

…i mogliśmy eksperymentować z ich własnymi liśćmi, kwiatami…

…i w końcu z owocami!

Właśnie szykujemy się do komisyjnego otwarcia, przybierającej fioletowy kolor, fasoli i wydobycia z niej nasion, które może posiejemy już na prawdziwych, wiosennych grządkach:)

Laboratorium Botaniczne ZIELONA FABRYKA

/

The post Zimowe sukcesy zielonej fabryki appeared first on Pikinini.

Wyglądało na to, że planowana wyprawa zbieraczy kwiatów czarnego bzu, będzie przyjemną wycieczką na słoneczną łąkę. Rozłożyste krzaki rosną nad otaczającym ją strumykiem, korzystając ze słońca na polanie i z cienia leśnych drzew, z którymi łąka graniczy.

Nie wszystkie bzowe kwiaty już rozkwitły, ale sporo kusiło z oddali intensywną bielą. Z wiklinowym koszykiem w ręku, ruszyliśmy raźno w ich stronę.

Łąka jednak dzielnie broniła dostępu do pachnących krzewów, plącząc nam pod nogami wysokie łodygi traw i parząc pokrzywami. Musieliśmy szybko opracować strategię dalszej wyprawy. Na czele zbierackiej drużyny stanęła moja siostra, która wytyczała wąską ścieżkę wśród łąkowej dżungli. Za nią podążała dzielnie babcia dziewczynek, później Rozalka i Zosia, a ich mama ubezpieczała tyły.

Dotarliśmy do jednego z krzaków…

…i udało nam się narwać sporo apetycznych kwiatów, choć jeszcze było ich zbyt mało na zrobienie uodparniającego syropu.

W koszyku znalazło się tyle baldachimów by wystarczyło na rodzinny obiad:)

Czekała na nas jednak kolejna zasadzka! Dostępu do naszego kwiatowego pożywienia, bronił spory, ośmionogi mieszkaniec łąki. Drużyna zbieracka rozpierzchła się z okrzykiem trwogi i tylko ciocia Kasia podjęła walkę, zakończoną sukcesem i wygnaniem pająka z naszego koszyka.

Nic już nie stało na przeszkodzie by nasze zbierackie trofeum zanurzyć w naleśnikowym cieście i umieścić na patelni, w dość głębokim tłuszczu.

Ogonki kwiatów odcięłam nożyczkami już na patelni, by placuszki swobodnie usmażyć z obu stron.

Pięknie pachniało i znakomicie smakowało!

(PS. Truskawki po prostu kupiliśmy na straganie;)

The post Zbierackie trofeum w cieście naleśnikowym appeared first on Pikinini.

Czas biegnie szybko, wiele dzieje się w naszym życiu. Dziewczynki są teraz w dwóch różnych szkołach, bo Rozalka rozpoczęła już naukę w gimnazjum. Staramy się jednak, zapomnieć czasami o codziennych obowiązkach i złapać ostatnie jesienne promienie słońca, podczas weekendowych spacerów. Doroczną tradycją, stało się już chyba piknikowanie pod kasztanowcem, w starym, swarzędzkim skansenie pszczelarskim. Uli w nim jest jeszcze mniej niż w zeszłym roku, i spacerowiczów równie mało, za to mnóstwo kasztanów.

To właśnie wśród nich, zajadając się w zeszłym roku, czekoladowym ciastem Cecylki Knedelek, wypowiadałyśmy w myślach swoje życzenia. Czy się spełniły?

Oczywiście, choć życzenia spełniają się zazwyczaj w troszkę innej formie niż byśmy tego oczekiwali:) Dziewczynki marzą o psie, którego z racji wielu obowiązków nie możemy posiadać. Na szczęście, na naszej ulicy zamieszkali sympatyczni sąsiedzi z wesołym Wisusem, który często nas odwiedza. Zostaje czasami u nas na kilka godzin, a jeszcze częściej dziewczynki wyprowadzają go na spacer.

W tym roku, pod kasztanowiec zabrałyśmy inne ciasto, a w zasadzie słodki, cukiniowy chlebek z daktylami, na który przepis znalazłyśmy na tym blogu. Nasz wypiek nie był może tak foremny jak u autorki przepisu, ale Zosia większość prac przy nim wykonała – z wielką ochotą – sama! Odmierzała składniki, siekała daktyle i mieszała. Strasznie ucieszyłyśmy się, kiedy w cieście widać było kawałki cukinii.

Spałaszowaliśmy je na ławce wśród kasztanów i białych stokrotek, wypowiadając nowe życzenia.

Kwiatki również nam się przydały. Zebrałyśmy je by wykonać w domu szkolne doświadczenie z podręcznika do drugiej klasy…

…a dodatkowo wykorzystałyśmy je do zrobienia obrazka, zamkniętego miedzy plastikowymi wieczkami od twarożku. Pomysł zaczerpnęłyśmy z bloga – A tak się bawimy.

Teraz czekamy na spełnienie tegorocznych życzeń:)

/

The post Tej jesieni pod kasztanowcem appeared first on Pikinini.

Do zamkowych ogrodów w holenderskim Arcen wybraliśmy się w bardzo słoneczny dzień.

W zamkowej fosie powitała nas taka oto urocza para:)

Z powodu upału nie zatrzymywaliśmy się na długo w rozległych ogrodach różanych, ale skierowaliśmy się w stronę cienistych zakątków…

Nad brzegiem dużego stawu, dojrzeliśmy grupę bardzo zaciekawionych czymś flamingów…

Po chwili byliśmy świadkami prawdziwej bitwy. W stronę lądu uciekał atakowany przez łabędzia flaming. Całe zajście ujrzał też znajdujący się w pobliżu pracownik ogrodów i z grabiami w ręku, przeskakując między kępami zieleni, ruszył na pomoc ofierze. A może flaming nie był wcale ofiarą? Zosi, która kategorycznie stwierdziła, że odtąd nie lubi łabędzi, staraliśmy się pokazać dwie strony tego konfliktu:)

Łabędzie broniły zapewne swojego – trochę już wyrośniętego – „brzydkiego kaczątka” i po skutecznej obronie wodnego terytorium, z godnością oddaliły się poza zasięg niebezpiecznych grabi. My pozostaliśmy na miejscu, czekając aż pokiereszowany flaming podniesie się na trochę chwiejne nogi.

Uspokojeni, ruszyliśmy w głąb ogrodu, pełnego – jak się okazało – i innych zwierzaków.

Bociany spotkane po drugiej stronie jeziora, plotkowały o niedawnym zajściu…

Małpki mieszkające na zacisznej wysepce otoczonej niewielką fosą, zapewne jeszcze o niczym nie wiedziały…

…podobnie jak pływające w oranżerii ryby, które można było karmić specjalnie przeznaczonym dla nich jedzeniem…

Oprócz ciekawego świata zwierzęcego, odkryliśmy w ogrodzie również śliczne i czasami zaskakujące rośliny.

Sprawdzaliśmy dokładnie jak wygląda rzęsa wodna i czy bambusowy zagajnik jest prawdziwy, w co Zosia jakoś nie mogła do końca uwierzyć…

Dłuższy piknik urządziliśmy sobie przy rozległym placu zabaw, z którym konkurencję zdecydowanie wygrała – dostępna w pobliżu – drewniana tratwa dla dzieci.

W ogrodach nie było zbyt wielu zwiedzających, więc całkowicie oddana do dyspozycji dziewczynek tratwa, przepływała płytki stawek niezliczoną ilość razy. Kiedy pojawiły się w końcu jakieś maluchy, Zosia przewiozła je wraz z ich mamą, dzielnie przeciągając sama liny.

Ten rodzaj tratw znamy z wakacji w Szwecji i szkoda, że na taką – dość w sumie prostą – atrakcję, nie natrafiliśmy jeszcze w Polsce.

Zaaranżowane tematycznie ogrody, kryły jeszcze mnóstwo ciekawych zakątków…

W jednym z nich znaleźliśmy gąsienicę – zjeżdżalnię. Wyjazd z jej części przedniej znajdował się po drugiej stronie ogromnego żywopłotu…

Dziewczynki bawiły się również świetnie, grając w mini golfa. Trasa golfowa została niezwykle malowniczo zaaranżowana pośród skalistych wzgórz i strumyków, a przeszkody były często bardzo zaskakujące. Niektóre z dołków znajdowały się np. w małej jaskini za ścianą wodospadu…

Tak minął nam trzeci dzień wakacji. W kolejnym, przed planowaną przeprawą promową do Wielkiej Brytanii, zaplanowaliśmy zwiedzanie Rotterdamu, więc dalszy ciąg wakacyjnych opowieści znów nastąpi:)

A więcej zdjęć z Arcen, możecie obejrzeć na naszym blogu ogrodniczym.

/

The post Flaming kontra łabędź, czyli dzień w ogrodach Arcen appeared first on Pikinini.

Z mniszka lekarskiego, ugotowaliśmy w zeszłym roku pyszny miód.

Warto jednak również spojrzeć na tę roślinę jak na świetne tworzywo artystyczne.

Oto jak wykorzystał mniszka znany artysta land artu – Andy Goldsworthy…

…a oto zainspirowane jego dziełami, nasze lokalne rzeźby ogrodowe:)

A może i Wy spróbujecie mniszkowego land art’u?

Koniecznie uwiecznijcie swoją pracę na zdjęciu i przyślijcie do Pikinini ( pikinini@pikinini.pl ). Na maile czekamy do 8 maja, kiedy to całkiem subiektywnie wybierzemy najciekawszą pracę. Zwycięzca otrzyma książkę „Bardzo ciekawe eksperymenty na cały rok”.

Zapraszamy do majowej zabawy:)

10.05.2011

Z wielką przyjemnością ogłaszamy zwycięzców naszego mniszkowego konkursu.

Postanowiliśmy bowiem nagrodzić dwie drużyny!

Pierwsza z prac – wspaniałe auto – to dzieło Dominika i Nikodema z mamą, która prowadzi bloga Domowy Zakątek.

Kolejne nagrodzone zdjęcia, przesłali nam Kuba i Antek z mamą – autorką bloga o ich edukacji.

Na zdjęciach znajdują się : model galaktyki spiralnej, wielka niedźwiedzica i konstelacje nieba północnego, gdyż Kuba – autor projektu – jest miłośnikiem rozgwieżdżonego nieba.

Każda ze zwycięskich ekip artystycznych, otrzymuje książkę z eksperymentami.

Życzymy Wam dalszych ciekawych zabaw:)

/

The post Majowy land art appeared first on Pikinini.

Nie spodziewałam się tak zimnych dni w maju. Wieczorem znów dogrzewamy się ciepłem ognia w kominku. Przyjemnie jest siedzieć wtedy w ciepłym pokoju, patrzeć na deszcz za oknem i świeżą zieleń w ogrodzie. Na stoliku czeka stosik nowych książek, a w kubku paruje herbata. Od kilku dni herbata w naszym domu jest szczególnie dobra, dodajemy bowiem do niej – sporządzony w czasie ostatniego weekendu – miód z kwiatów mniszka lekarskiego.

Nie ukrywam, że trochę kwiatów można było bez trudu znaleźć w naszym ogrodzie, na szczęście nie aż tyle by wystarczyło do sporządzenia miodowego syropu. Wsiedliśmy więc na rowery i na kwiatowe zbiory wybraliśmy się na pobliską łąkę.

Nazbieraliśmy cały koszyczek żółtych kwiatów. To ilość wystarczająca na ok. 3 słoiki miodu.

Cieszę się, że koszyczek, który sama uplotłam na warsztatach wikliniarskich znalazł praktyczne zastosowanie i nasze mniszki dowieźliśmy bez szwanku do domu:)

W kuchni, usunęliśmy resztki łodyżek, kwiaty mocno przepłukaliśmy i sparzyliśmy litrem wody. Całość zostawiliśmy pod przykryciem do następnego dnia. Później wystarczyło odcedzić wszystko przez gazę, kwiaty wyrzucić, a do wywaru dodać pokrojoną w kostkę pomarańczę, sok z cytryny, ok. 750 g cukru i gotować całość na wolnym ogniu przez ok. 2 godz. Syrop należy mieszać i czekać aż trochę zgęstnieje, a nadmiar wody odparuje.

Później wystarczy przelać go do słoiczków i postawić w ciemnym miejscu choć wątpię czy ma szansę postać dłużej.

Jeden z naszych słoików już wytraca powoli swoją zawartość. Miód dodajemy do herbaty i smarujemy nim chleb…

Podobno świetnie pomaga wszystkim przeziębionym, kaszlącym i leczy drapanie w gardle, a na pewno poprawia nastrój w pochmurne i trochę zimne majowe dni:)

The post Miód z mniszka appeared first on Pikinini.

Pamiętacie naszą wiosenną sałatkę ze stokrotkami?

W tym roku do naszej kwiatowej diety wprowadziłyśmy też fiołki. Surowe kwiatki można również dodawać do sałatek, my jednak przyrządziłyśmy płatki kandyzowane.

W zeszłym roku zasadziłyśmy na skalniaku małą kępkę fiołków, które pięknie się rozrosły.

Mamy też w ogródku fiołki o białym kolorze, które jednak bardzo zaskoczyły nas tegoroczną barwą płatków. Rosną w towarzystwie niebieskiego barwinka, który „zaraził” je chyba niebieską barwą. Białe kwiaty mają niebieskie kropki!

Oszczędziłyśmy je jako lokalną ciekawostkę ogrodniczą;) a ich fioletowych braci zebrałyśmy do miseczki.

Po opłukaniu i przesuszeniu, maczałyśmy kwiatki w białku z dodatkiem łyżeczki wody i obsypywałyśmy przesianym cukrem pudrem.

Całość zbiorów, rozłożona na papierze do pieczenia, powędrowała na ponad godzinę do piekarnika (ok. 60–70 stopni).

Po wyjęciu z pieca, większość fiołków niestety od razu została schrupana. Reszta ozdobiła nasz deser z galaretki.

Kandyzowanymi fiołkami można ozdabiać lody – zwłaszcza śmietankowe – i oczywiście cokolwiek nam przyjdzie do głowy:)

Świeże kwiatki można dodać również do herbaty. Ich napar uspokaja podobno nerwy i leczy z bezsenności. Jeśli mamy katar dodajmy jeszcze kilka zielonych listków, w celu złagodzenia objawów przeziębienia.

/

The post Kandyzowane fiołki appeared first on Pikinini.

Trochę żałuję, że nie zabrałam dziewczynek na „Małe Święto Wiosny”. Happening inspirowany baletem Igora Strawińskiego, połączony ze zwiedzaniem Teatru Wielkiego, miał miejsce 21 marca, w parku przy poznańskiej operze, w ramach V Festiwalu Wiosny. Wpiszę to wydarzenie do przyszłorocznego kalendarza;)

Płyty z muzyką do „Święta Wiosny” słuchamy za to w domu. Tworzymy wtedy nasze własne dzikie tańce i pełne ekspresji dzieła plastyczne.

Nie da się jednak ukryć, że do pełnego rozwoju artystycznej weny, nie wystarczy inspiracja sztuką. Wiosny najlepiej poszukać w przyrodzie. W czasie Świąt Wielkanocnych spacerowaliśmy wśród nadwarciańskich łąk w pobliżu domu mojej siostry.

Każdy maleńki kwiatek stawał się wielkim odkryciem…

Napotkany chrząszcz miał szansę zostać główną atrakcją spaceru…

…ale przyćmiło go kolejne odkrycie. Pozostawiony na drodze ślad łapy musiał przecież należeć – bez wątpienia! – do wielkanocnego zajączka;)

The post Jak szukaliśmy wiosny… appeared first on Pikinini.

Dni stają się coraz krótsze i kiedy wracamy z pracy i ze szkoły niewiele już mamy czasu na pobyt w ogrodzie. Na szczęście, zmierzch nie zapada jeszcze tak szybko i udaje nam się zaobserwować czmychające na nasz widok bażanty i owadzie piękności, korzystające z ostatnich ciepłych promieni słońca.

Rośliny przygotowują się do zimy, a my staramy się im w tym pomóc. Wciąż grabimy liście z trawnika, a w domku ogrodowym czeka już słoma na zimową kołderkę dla róży.

Początek października to również dobry czas na sadzenie dekoracyjnej kapusty.

Zainspirowane pomysłem z książki „Ogród warzywny”…

…postanowiłyśmy, że znajdzie się dla niej miejsce w dużej donicy przed domem. Taką kapustę wcale nie jest łatwo kupić i postanowiłyśmy, że w przyszłym roku same wyhodujemy ją z nasion.

Dwa egzemplarze, które udało nam się zdobyć, zastąpiły w donicy przekwitłe letnie kwiaty. Inne rośliny rosną tu jeszcze dzielnie od lata, ale pewnie i one będą wkrótce musiały ustąpić miejsca zimowej dekoracji.

Na rabatach dosadziłyśmy też mnóstwo nowych cebulek tulipanów, narcyzów i hiacyntów.

Wkrótce zabierzemy się jeszcze za dyniową latarnię, rozwiesimy karmniki dla ptaków i  wtedy odpoczniemy. Przydałby się nam do jesiennej pomocy jakiś ogródkowy krasnoludek;)

The post Kapusta i cebulki appeared first on Pikinini.