Co jednak zrobić gdy takiego ogródka nie mamy? Oto kilka naszych podpowiedzi.

1. Kiełkownica lub hodowla warzyw na młode listki.

Nasza kiełkownica ma trzy piętra i wiemy już, że zawsze musimy je obsiać w różnym czasie, tak by kiełki nie pojawiały się na nich równocześnie. Jest ich zawsze aż tyle, że nie jesteśmy wtedy wstanie wszystkiego zjeść.

Ostatnio odkryliśmy jednak jeszcze inny, podobny sposób hodowli. W Internecie można kupić małe, wentylowane pojemniki i specjalne, kokosowe podłoże, w którym sieje się ziarna przeznaczone na mikrolistki. Nasza “szklarenka” znalazła swoje miejsce przy oknie tarasowym i niecierpliwie czekamy już na własną rukolę.

2. Pędzenie cebuli na szczypior

Robimy to zazwyczaj zimą, ale nie mamy zdjęć ze szczypiorem, który właśnie w ten sposób bardzo łatwo jest uzyskać.

Cebulę sadzi się w doniczce, zagłębiając ja w ziemi tylko do połowy, Jeśli nie mamy ziemi, można korzenie cebuli zanurzyć w słoiku z wodą. Rozmiar naczynia powinien być tak dopasowany do wielkości cebuli by ta nie mogła wpaść do środka.

3. Sianie warzyw i ziół w doniczkach

O tej porze roku najlepiej zrobić to w domu, a kiedy podrosną – po tzw. “zimnej Zośce” czyli 15 maja – wystawić na balkon, sadząc w większych donicach. Szczególnie polecamy proste i pewne: rzodkiewkę, pietruszkę, marchewkę, sałatę czy zioła. W doniczkach można też śmiało posadzić poziomki.

Na poniższym zdjęciu widzicie nasze wczorajsze zasiewy w warzywniku. Możecie podobną, mniejszą skrzynię postawić również na balkonie. Obok dumnie rosną wyhodowane przez nas kiedyś – całkowicie w domu! – fasolki.

Kolejne zdjęcia pochodzą od Zabawkator i Luna w Chmurach, z którymi kiedyś testowaliśmy ogrodnicze zestawy z Pikinini.

Ostatnie zdjęcie – sprzed wielu lat! – przedstawia balkon naszego starego mieszkania w lipcowym rozkwicie. W takich okolicznościach, na tej bardzo ograniczonej przestrzeni, spędzałam czas tuż przed narodzinami naszej Zosi.

The post Jak szybko wyhodować własne warzywa w mieszkaniu appeared first on Pikinini.

Zanim odeślę Was na bloga Naturnik, gdzie o moja siostra pisze o pokrzywie, syropie z kwiatów czarnego bzu (dzięki niej stale się nim raczymy!) i igłach sosnowych, zatrzymam Was na chwilę u nas.

Co jeszcze możemy zrobić dla swojej odporności, siedząc w domu (#zostanwdomu) i mając do dyspozycji ogródek lub pobliskie spacery w odludnych miejscach?

1. Owsianka na śniadanie

Pożywna, ciepła, pełna witamin i minerałów. Danie stwarzające nieograniczone możliwości dodawania do niej różnych składników, które jeszcze dodatkowo mogą nam pomóc w walce z wirusami. My górskie płatki owsiane gotujemy zazwyczaj z bananem lub jabłkiem. Dodajemy mleko lub masło z orzeszków ziemnych, spirulinę, miód, mnóstwo różnych nasion (chia, słonecznik, dynia), orzechy, migdały, jagody goi. Z innych owoców najchętniej wzbogacamy naszą owsiankę kiwi, granatem lub borówkami.

W kubku na zdjęciu widać jeszcze ziołową herbatę (często pokrzywa) z dodatkiem hyćki (to nasza wielkopolska nazwa syropu z kwiatów czarnego bzu).

2. Kiełki

Mamy własną kiełkownicę, którą sami wpisaliśmy kiedyś na naszą ślubną listę prezentową. Kiełkownica ma już więc baaardzo dużo lat i świetnie nam służy. Nie zawsze z niej korzystamy ale teraz naprawdę intensywnie. Kiełki, które widzicie na zdjęciu to rzeżucha i rzodkiewka. Mają dopiero 1 dzień ale już prawie nadają się do jedzenia. Nasiona na kiełki możecie w szybki sposób zamówić w Internecie. My też tak właśnie uzupełniliśmy nasze zapasy.

3. Własna grządka lub rośliny dziko rosnące

Mamy w ogródku własne grządki warzywne. Teraz warto o nie jeszcze lepiej zadbać. My właśnie cieszymy się z kiełkującego czosnku, który posadziliśmy późną jesienią. Przy okazji, ze zdziwieniem odkryłam, rosnącą wertykalnie na jednym z naszych kompostowników, gwiazdnicę pospolitą. Świetnie nadaje się na sałatki czy zupę! Dostarcza wszystkiego co nam potrzebne na przednówku. Pomyśleć, że niektórzy zwalczają ją we własnych ogródkach herbicydami

O zbieraniu  wykorzystywaniu innych ciekawych roślin dziko rosnących, przeczytacie również na blogu Naturnik.

4. Sok z brzozy

Brzoza to bardzo pospolite drzewo. Znajdziecie ją wszędzie. Na naszej działce rośnie ich ok. 20 sztuk. i choć często narzekamy na to jak “śmieci” swoimi nasionami czy liśćmi, to właśnie ona może nas teraz poratować swym cennym sokiem. Zbiera się go właśnie na przełomie marca i kwietnia. O tej porze roku, wystarczy obciąć nawet małą gałązkę by po prostu się napić.

Odsyłamy Was też do bloga Naturnik i do innych naszych wpisów, które może zainspirują Was do własnych poszukiwań.

• Zarazkowy stres
• Jedzcie stokrotki
• Zupa jarzynowa Baucis i Filemona
• Kandyzowane fiołki
• Miód z mniszka
• Kwiaty czarnego bzu w cieście

A jakie sposoby na podniesienie odporności Wy stosujecie?

Podzielcie się z nami w komentarzach, na FB lub naszym Instagramie.

The post Kilka naturalnych sposobów na podniesienie odporności appeared first on Pikinini.

Dzieląc wspólny ogród, nie mogliśmy się ignorować. Tak, wiemy, że na wielu podmiejskich działkach, owady przegrywają nierówną walkę z cywilizacyjną obsesją człowieka. Przegrywają też jeże, ptaki, rodzime rośliny. My postanowiliśmy je uszanować, nawet jeśli z niektórymi z nich trudno jest się zaprzyjaźnić.

W naszym ogrodzie nie stosujemy chemicznych trucizn, pielęgnujemy drzewa, sadzimy kwiaty, ustawiamy poidełka, wieszamy owadzie domki…

Czasami mam wrażenie, że nasz ogród staje się powoli jedną z niewielu enklaw w których skrzydlaty, bzyczący światek może czuć się jak u siebie. Przykro mi kiedy budowie nowych domów w naszej okolicy, towarzyszy często wycięcie wszystkich drzew, zasadzenie szpalerów tui i chemiczne trucie wszystkiego co śmie wyrosnąć a – broń Boże! – zakwitnąć na pielęgnowanym z pietyzmem trawniku.

Mam jednak nadzieję, że postawa rezerwy i niechęci do najbliższej sobie przyrody wypływa ze zwykłej niewiedzy, z fałszywego obrazu idealnego domu i ogrodu. To można zmienić.

Poznawanie mikrokosmosu jest przecież fascynujące, zwłaszcza kiedy mamy dzieci, które dopiero uczą się patrzeć na świat.

Poszukującym owadzich przyjaciół polecamy dziś tematyczną grę memory. Gramy i wciąż wiele się uczymy.

Niedawno odkryłam też fascynującą stronę młodego fotografa owadów (Świat Makro), gdzie oprócz świetnych zdjęć, znajdziecie ciekawe przyrodnicze opowieści, a wszystko uporządkowane i łatwe do odszukania w leksykonie gatunków.

Do zobaczenia wiosną, mali przyjaciele!

/

The post Do zobaczenia wiosną, mali przyjaciele! appeared first on Pikinini.

Zjedliśmy sporo rzodkiewek, pietruszki, trochę marchewki, sałatę, pory, selery, groszek, kilka kalarepek, a wśród nich takie bliźniaki…

Urosła nam jedna papryka, kilka garści fasolki, kilkanaście pomidorków, mieliśmy nasturcje i nagietki, którymi posypywaliśmy kanapki…

Zbiorami dzieliliśmy się z ogrodowymi ślimakami i ptakami wydziobującymi słonecznik, ale największym beneficjentem naszych warzyw była oczywiście Kredka:)

/

The post Ogrodnicze podsumowanie sezonu appeared first on Pikinini.

Były malutkie, ale dużo jadły. Baliśmy się, że nie wystarczy im jedzenia, które dostały na drogę. Każdego dnia wspinały się do wieczka, zwisały na chwilę, znów wędrowały do jedzonka i stawały się coraz większe.

Po tygodniu postanowiły zakończyć już żywot w formie gąsienic i stać się poczwarkami:) Zawisły nieruchome pod wieczkiem, zwinięte jak haczyki…

…i rzeczywiście. Gąsienice zniknęły, pojawiły się poczwarki. Po dwóch dniach, otworzyłyśmy wieczko i ostrożnie przeniosłyśmy je – wraz z bibułką, do której były przytwierdzone – do siatkowego pojemnika. W tym momencie poczwarki zaczęły się trząść. Jak przeczytałyśmy w instrukcji zestawu, to ich instynktowna obrona i zachowanie mające na celu odstraszenie drapieżników.

Znów minął dość zimny tydzień. Poczwarki wisiały w koszu w naszym domu. I oto niespodziewanie, w słoneczny niedzielny poranek, pojawił się pierwszy motyl. Szybkie wyklucie drugiego już udało nam się zaobserwować. Ruch motyli spowodował odpadnięcie jednej poczwarki, ale tym nie należy się przejmować. Położyliśmy ją na czystej serwetce i zostawiliśmy w spokoju.

Dzień był ciepły więc kosz wynieśliśmy na taras i postawiliśmy w zacisznym, wygodnym do obserwacji miejscu.

Motyle przez jakiś czas pracowały jeszcze nad swoim ostatecznym wyglądem. Formowały się ich trąbki i skrzydła. Produktem ubocznym tego procesu jest wydzielanie czerwonej cieczy. Całe szczęście, że przeczytałyśmy wcześniej o tym zjawisku w instrukcji. Inaczej mogłoby nam się wydawać, że owady krwawią.

Kolejnego dnia wykluły się pozostałe trzy motyle i zaczęliśmy je karmić. Od babci dziewczynek motyle dostały piękne kwiaty piwonii a od mojej siostry wonne truskawki z jej ogródka:) Kwiaty zwilżaliśmy – za pomocą pipetki – nektarem przechowywanym w lodówce.

Oto brytyjski degustator polskich truskawek:)

Skrzydlatymi gośćmi cieszyliśmy się przez trzy dni, później wypuściliśmy ich na wolność.

Pozostały suche “płaszczyki” po poczwarkach, które szybko sfotografowaliśmy zanim rozsypały się w rękach na proszek…

Rusałka jest motylem migrującym i może przelatywać tysiące kilometrów w poszukiwaniu jedzenia. Jesteśmy ciekawi, czy nasze motyle wrócą do swej ojczyzny czy pozostaną na polskiej ziemi;) W naszym ogrodzie nie powinny narzekać na brak jedzenia. Nie brakuje w nim również motylich domków, w których mogą się bezpiecznie ukryć w czasie upałów.

Mamy inne niż ten z podobizną Rusałki osetnik, ale też powinny im się spodobać;)

Obok naszego warzywnika tworzymy też motylową rabatkę, więc wszyscy skrzydlaci goście są tu mile widziani. Do zobaczenia!

Zabawa w motylą hodowlę to świetna propozycja na letnie dni. Zestaw znajdziecie TUTAJ.

I jeszcze filmiki, na których można zobaczyć cykl rozwoju rusałki osetnik…

The post Brytyjskie rusałki na polskiej ziemi appeared first on Pikinini.

Przygotowaliśmy miejsce na dwie skrzynki – warzywniaki, po jednym dla każdej z dziewczynek i wypełniliśmy je ziemią i świeżym kompostem. Wbrew pozorom nawet ten etap ciężkiej pracy, może być bardzo ciekawy, urozmaicony rozmowami o tym jak z kuchennych odpadków powstaje cenne podłoże:) W wiosennej ziemi znajdowaliśmy mnóstwo dżdżownic, a w kompoście pędraki…

Do pierwszych siewów wybraliśmy warzywa najbardziej odporne na możliwe przymrozki – pietruszkę, różne rodzaje marchewek i rzodkiewek.

Zosia oznaczyła swoje rządki kamieniami z własnoręcznie wymalowanymi warzywami i od razu wiemy gdzie co powinno wykiełkować. Rozalka jeszcze zastanawia się jakie etykiety chciałaby zastosować:)

A puste jeszcze grządki, rozweselają kolorowe wiatraczki, które – miejmy nadzieję – chronią też nasze uprawy przed ciekawskimi zwierzakami.

Dziewczynki dzielnie podlewają i wypatrują pierwszych kiełkujących warzyw. Już wiadomo kto będzie pierwszym degustatorem nowalijek. Oczywiście nasza Kredysława, która również cieszyła się z wiosennego słońca, wychodząc na swój pierwszy w życiu ogrodowy spacer:)

The post Zakładamy warzywne ogródki appeared first on Pikinini.

Cały proces – od nasionka do owocu – został świetnie opisany w instrukcji. Znalazłyśmy też w niej podpowiedzi jak zaobserwować najważniejsze etapy zmian zachodzących w życiu roślin i jakie eksperymenty mogą w tym pomóc.

Oto nasionka, które mieliśmy do dyspozycji, obserwacja „znaczka” i pierwszy eksperyment zakończony oznaczeniem najważniejszych części nasionka z zewnątrz i w środku (świetnie widoczne liścienie, zarodek, bielmo!).

Proces kiełkowania obserwowaliśmy w pojemnikach, w których nasiona umieściłyśmy między przezroczystymi ściankami i nasączonymi wodą gąbeczkami.

Młode siewki sadziliśmy w torfowym pojemnikach wypełnionych podłożem uzyskanym z torfowych tabletek…

…a kiedy urosły przesadzaliśmy je do większych pojemników i w końcu do doniczek.

Roślinki poddawane były cały czas obserwacji – mierzeniu, liczeniu liści, oznaczaniu potrzebnej im ilości wody i światła, a wszystko zapisywane było w specjalnych kartach obserwacji.

Kiedy wyjeżdżaliśmy w góry, nie było rady, roślinna ferajna pojechała z nami i zamieszkała w hotelowym pokoju.

Słonecznik – obiekt jednego z eksperymentów dotyczących fotosyntezy – przebywał dodatkowo z pudle z otworem:)

Do niektórych eksperymentów wykorzystywaliśmy inne rośliny np. u selera naciowego świetnie można zaobserwować jego wiązki przewodzące, a przekwitnięty tulipan posłużył do obserwacji części, z których składa się kwiat.

Nasze rośliny w tym czasie rosły i rosły…

…i mogliśmy eksperymentować z ich własnymi liśćmi, kwiatami…

…i w końcu z owocami!

Właśnie szykujemy się do komisyjnego otwarcia, przybierającej fioletowy kolor, fasoli i wydobycia z niej nasion, które może posiejemy już na prawdziwych, wiosennych grządkach:)

Laboratorium Botaniczne ZIELONA FABRYKA

/

The post Zimowe sukcesy zielonej fabryki appeared first on Pikinini.

Zosia jest przekonana, że nic nie ukoi tęsknoty Małżusi za swoją opiekunką, jednak zapewniamy ją, że po pewnym czasie zwierzątko dojdzie do siebie, a miłymi wspomnieniami z pobytu na naszym tarasie, podzieli się zapewne z innymi mieszkańcami swego nowego, wodnego domu. Ostatecznie, niedalekie rozlewiska Cybiny to bardzo przyjemne i malownicze miejsce…

…a zatoczka, w której pozostawiliśmy Małżusię, wydaje się nadzwyczaj komfortowym lokum, zwłaszcza w porównaniu z plastikowym pojemnikiem i blaszanym wiaderkiem:)

Na brzegu nastąpiła czuła, choć trochę jednostronna, scena pożegnania, wykonaliśmy kilka pamiątkowych wspólnych zdjęć…

…i Małżusia pogrążyła się w odmętach. Dla osłodzenia rozstania, Zosia rozsypała na wodzie przyniesione w koszyku płatki kwiatów i liście. Bardzo wzruszająca chwila;)

Od niedawna, rozlewiska w których zamieszkała Małżusia, podziwiamy nie tylko w czasie spacerów, ale również z wysokości rowerowego siodełka.

Wzdłuż wysokiej skarpy wybudowano pierwszy odcinek rowerowej, a zarazem przyrodniczej ścieżki, z punktami widokowymi, ławkami i tablicami edukacyjnymi.

W dolinie żyje ogromna ilość ciekawych okazów fauny i flory. O niektórych dowiedzieliśmy się dopiero z tablic, na których jednak nie pokazano małży! Nasza podopieczna na pewno pięknie by się na nich prezentowała, prawda?

/

The post Żegnaj Małżusiu:( appeared first on Pikinini.

Zamieszkały w nich znajdowane w ogrodzie dżdżownice i ziarna cukinii, które posiały dziewczynki. W sklepie ogrodniczym wybraliśmy różne jej rodzaje, co okazało się dobrą strategią, bo dwóch gatunków jeszcze się nie doczekaliśmy. Wszystkie ziarna zostały staranie ułożone w ziemnych dołkach, przysypane i obficie podlane.

Nie mamy jeszcze prawdziwego warzywnika, ale w naszym ogródku ziołowym wygospodarowaliśmy też trochę miejsca na kukurydzę. Wybraliśmy odmianę karłową, bo tylko taka mogła się zmieścić w tym miejscu. Z inicjatywy Zosi, posiane ziarna zostały oddzielone od ziół drewnianym płotkiem własnej konstrukcji;)

Odkrytą ziemię trzeba było często podlewać, co dziewczynki robiły z ochotą, zwłaszcza, że ziarna zaczęły szybko kiełkować. Jednak po tym etapie, dwulistkowe roślinki, przestały jakby rosnąć. Przez kilka dni, ich wygląd nie zmieniał się w widoczny sposób. Zosia postanowiła więc zastosować specjalną strategię ogrodniczą. Wiedząc, że rośliny lubią kiedy się do nich mówi, przygotowała książkę by im poczytać:)

Wybrana lektura, mimo, że opowiadała o sprawach raczej dalekich młodym cukiniom i kukurydzom (rozdział o wizycie u dentysty!), musiała wzbudzić w nich pozytywną energię, która spowodowała ich wielki skok rozwojowy;) Zaczęły rosnąć jak na drożdżach i z dnia na dzień stawały się większe i większe….

Wśród liści cukinii pojawiły się liczne kwiaty, a w końcu owoce – jasnozielone kabaczki, białe patisony i najliczniejsze cukinie w paski.

Kukurydza również rosła świetnie. Pojawiły się kłosy, a niedawno zawiązki kolb. Posialiśmy ją chyba trochę zbyt późno bo nie jestem pewna czy kolby zdążą dojrzeć przed nocnymi przymrozkami.

Za to zbiory cukiniowe okazały się ogromne. Codziennie zaglądaliśmy w ich liściowy gąszcz wyszukując kolejne wyhodowane okazy. Do tej pracy, Zosia zaangażowała nawet swoją przyjaciółkę:)

Były dni kiedy kosz zapełniał się błyskawicznie…

…więc nasza domowa kuchnia wyspecjalizowała się w potrawach z cukinii!

Jedną z ciekawszych, które przyrządziłyśmy, był TORT Z CUKINII. Przepis przywiozłam kiedyś od przyjaciół z Francji. Pamiętam, że bardzo mi wtedy ta potrawa smakowała. Nasz wypiek też nam się udał. Może i Wy spróbujecie?

Do jego przyrządzenia potrzebne są:

Na ciasto:

– 200 g mąki

– 60 g masła (i trochę na wysmarowanie blaszki)

– 2 łyżki oliwy

– 1 jajko i 1 żółtko z jajka

– 10 g soli

Na farsz:

– 3 cukinie

– 150 g liści botwinki

– 2 cebule

– 150 g ugotowanego ryżu

– 250 g sera ricotta

– 2 łyżki posiekanych liści bazylii

– 3 jajka

– 50 g startego parmezanu

– 50 g startego sera typu ementaler

– ząbek czosnku

– 2 łyżki oliwy

– szczypta gałki muszkatołowej

– sól, pieprz

Przygotowanie:

Etap 1 – wymieszać szybko mąkę, sól, masło, oliwę, jajko i dwie łyżeczki zimnej wody. Uformować kulę i włożyć ją na 30 min do lodówki. W tym czasie pokroić cukinię (młodej nie trzeba obierać) i cebulę, podsmażyć je przez ok. 3 min na patelni na oliwie, dodać sól, pieprz, wymieszać z ugotowanym ryżem i pokrojoną botwinką, czosnkiem oraz bazylią.

Etap 2 – wyjąć ciasto z lodówki, 2/3 kuli rozwałkować i rozłożyć w wysmarowanej masłem, okrągłej formie do pieczenia (śred. ok. 22 cm). Ścianki powinny być choć częściowo wyłożone ciastem. Ciasto ponakłuwać widelcem i rozgrzać piekarnik do 210 st.

Etap 3 – napełnić – wyłożoną ciastem formę – farszem z cukinii. W miseczce rozdrobnić ricottę widelcem, dodać 3 jajka, starty parmezan i ementaler, gałkę muszkatołową, sól, pieprz. Zalać tym farsz w foremce, a całość przykryć resztą rozwałkowanego ciasta.

Etap 4 – nakłuć wierzch widelcem, a w środku można zrobić mały otwór – „kominek”. Z resztek ciasta można zapleść warkoczyk i położyć go na górze (nam ciasta wystarczyło tylko na kawałek takiej ozdoby). Całość posmarować żółtkiem i piec ok. 45 min. W czasie ostatnich 15 min, zmniejszyć temp. w piekarniku do 180 stopni.

Z cukinii upiekłyśmy też kilka razy czekoladowe ciasto, wg przepisu z czasopisma „Weranda Country” (cukinię ściera się na tarce), a z patisonów przyrządziłyśmy prosty, ale bardzo smaczny obiad wg przepisu w Lawendowym Domu.

Polecamy też nasz – odkryty w zeszłym roku – cukiniowy chlebek.

Same korzyści z tego czytania:)

/

The post Kto czyta, ten szybko rośnie;) appeared first on Pikinini.

Gościliśmy w Zagrodzie Kuwasy, położonej bardzo blisko szlaków Biebrzańskiego Parku Narodowego. Styl założenia zainspirowany jest lokalną architekturą skromnych gospodarstw drewniano – kamiennych, których niestety już coraz więcej chyli się ku upadkowi. Dobrze więc, że w Kuwasach, miejscowe tradycje mają szansę cieszyć się dłuższym życiem.

W pensjonacie wypożyczaliśmy wygodne rowery i wyprawialiśmy się na rowerowe wycieczki…

Wybraliśmy się też na kajaki. Płynęliśmy urokliwą i bezpieczną rzeczką Jegrznią (dopływem Biebrzy), którą – z powodu gęsto porośniętych szuwarami, krętych brzegów – podziwiać można właściwie tylko z poziomu jednostki pływającej.

Wszyscy dzielnie wiosłowali. O tak… lewa, prawa, lewa, prawa:)

Wyprawialiśmy się też na dłuższe wycieczki, o których napiszę osobno.

Wieczorami graliśmy często w planszówki, których nie brakuje w Kuwasach, były pokazy biebrzańskich zdjęć i filmów oraz pan akordeonista, który śpiewał podczas niedzielnego barbecue. No tak, objadaliśmy się sporo pysznymi, lokalnymi specjałami, które nam serwowano, ale nie sposób było im się oprzeć.

Oddawaliśmy się też ulubionym zajęciom własnym:)

Zdecydowanym przebojem nad Biebrzą były zwierzaki. Te, które mieszkały w okolicznych lasach, bagnach, krążyły po niebie, ale i te mieszkające w Kuwasach…

Największą atencją dziewczynek cieszyły się chyba konie, zwłaszcza Kastyl i Bonita, które cierpliwie służyły im swoimi grzbietami:)

W zamian, miały za to okazję wysłuchiwać śpiewanej im przez Zosię wieczornej kołysanki:) W małej stajni, w której mieszkały, ulokowały się też ze swoim przychówkiem jaskółki. Karmiły młode zupełnie nie przejmując się obecnością ludzi i spiesząc się przelatywały między naszymi głowami.

Na pewno tam kiedyś wrócimy. Ciekawie będzie poszukać naszego wpisu, który pozostawiliśmy w opasłej księdze gości:)

cdn…:)

/

The post Nasze wakacje nad Biebrzą … appeared first on Pikinini.