Zaczynamy od cioci

.“Barri Gòtic to chyba najbardziej klimatyczna dzielnica w Barcelonie.

W plątaninie ciasnych uliczek można łatwo się pogubić. Tym bardziej, że ta część miasta sięga także daleko w głąb ziemi.

To Barcino, pamiętające rzymskich włodarzy.

Już samo wejście na teren tego starożytnego miasta jest zaskakujące. Zjeżdżamy windą, która, zamiast numerów pięter, wskazuje nam cofające się lata i zatrzymuje się na 12 r. p.n.e.

Zwiedzanie rozpoczynamy od najstarszej i najniższej części, a w miarę łagodnego wspinania się starożytnymi uliczkami przenosimy się także stopniowo w czasie, aż na końcu wychodzimy na powierzchnię wprost w średniowieczną zabudowę pełną całkowicie współczesnych turystów.

Ten dzień rozpoczęłyśmy jednak od zwiedzania katedry La Seu, w której ochrzczono pierwszych sześciu Indian przywiezionych przez Kolumba.

Patronką katedry, ale także całej Barcelony, jest św. Eulalia, zamordowana przez Rzymian za swoją wiarę. Jej alabastrowy grób znajduje się we wnętrzu świątyni, a w krużgankach od pięciuset lat mieszka trzynaście gęsi, czyli tyle, ile lat miała Eulalia, gdy zginęła”.

W tym miejscu oddajemy głos Zosi:

.“W sobotę poszłyśmy odwiedzić 13 gęsi, które znajdowały się w barcelońskiej katedrze. Wokół nich była rozstawiona szopka. Gąski były bardzo fotogeniczne. Niektóre pływały w swoim własnym stawku, a inne człapały w poszukiwaniu czegoś do zjedzenia. Gęsiom nie zabrakło też sąsiadów, za ogrodzeniem znajdowały się kury.

Po dokładnym obejrzeniu tego zjawiska, przeszłyśmy się do kawiarni, gdzie zjadłyśmy pyszne, maczane w czekoladzie xurrosy.

A potem poszłyśmy na plażę, gdzie szukałyśmy pięknych muszelek i obserwowałyśmy fale Morza Śródziemnego.

Następnie szybko dotarłyśmy do Muzeum Czekolady, gdzie dowiedziałyśmy się o historii kakaa i czekolady oraz podziwiałyśmy figury z czekolady, np. z bajek „Asterix i Obelix”, „Kraina lodu”, „Jaś i Małgosia”, a przed wejściem otrzymaliśmy bilety w formie czekolady. To był wspaniały dzień”.

The post Wyprawa do Barcelony – dzień siódmy appeared first on Pikinini.

Figueres to niedużo miasto na północ od Barcelony. Można tam dotrzeć pociągiem i taką właśnie opcję wybrałyśmy. Podróż wcale nie jest krótka – trwa ok. 2 godzin. Grałyśmy podczas niej w grę, w której trzeba zgadnąć kim się jest. Ja czytałam też „Pana Tadeusza”, bo to nasza ostatnia lektura w szkole.

W końcu przyjechałyśmy na stację w miasteczku. Już od razu można na jej ścianach zauważyć chlebki katalońskie, które są symbolem miasta. Stały się nim, ponieważ mieszkał tutaj Salvador Dali – wielki ich miłośnik. I to do jego muzeum właśnie przyjechałyśmy.

Wcześniej jednak chciałyśmy zobaczyć Muzeum Starych Zabawek, które znajduje się bardzo blisko muzeum Dali’ego. Wewnątrz zaskoczyło nas to, że byłyśmy tylko my. Obsługi było bardzo dużo, duże też było muzeum. W środku z głośników płynęła muzyka podobna do tej, która dobiega z dziecięcych pozytywek. Za szybami w gablotach patrzyły na nas stare lalki, błyszczały najróżniejsze samochody i rowerki dziecięce. Był też specjalny sektor przeznaczony dla akcesoriów do zabawy w Mszę Świętą, procesję kościelną czy spowiedź. Ciężko zliczyć wszystkie zabawki zebrane w tamtym miejscu.

W sklepiku z pamiątkami, pani która sprzedawała za ladą, pokazała nam i wytłumaczyła symbolikę dziwnej figurki, która w Katalonii uchodzi za przynoszącą szczęście. Chodzi tu o małą postać, najczęściej chłopca, który z opuszczonymi spodniami robi kupę. Nierzadkim widokiem jest też taka sama figurka Marylin Monroe, jakiegoś sławnego piłkarza, czy polityka. Na początku byłyśmy z siostrą bardzo zniesmaczone, ale po czasie mniej więcej to zrozumiałyśmy i zaakceptowałyśmy. Katalończycy w końcu wierzą w szczęśliwą moc takiej statuetki. A to wszystko ze względu na moc kupy, która zasila glebę. No cóż…

Potem poszłyśmy już prosto do Muzeum Salvadora Dali. Nie mogłyśmy jednak liczyć na odpoczynek psychiczny po wizycie w starych zabawkach.

Budynek muzeum to projekt samego artysty, który jest tu również pochowany. Na dachu stoją gigantyczne jaja, a na ścianach umieszczone są, widziane już przez nas wcześniej na stacji kolejowej, chlebki. Wewnątrz budynku też nie jest normalnie. Na dużym dziedzińcu stoi nierealistyczna rzeźba, a dookoła w oknach patrzą na nas złote postaci, w różnych pozach, przypominające statuetki oscarowe. Samo muzeum zostało zaprojektowane tak, aby zwiedzający miał problem z wyjściem. Na szczęście wszędzie znajdują się strzałki pokazujące właściwy kierunek zwiedzania. Oglądać tam można niezliczoną ilość obrazów i rysunków Salvadora, a także rzeźb, instalacji i zaprojektowanej przez niego biżuterii. Tamtejsza wizyta to niezapomniane przeżycie.

Po wyjściu, miałyśmy jeszcze trochę czasu do pociągu powrotnego. Dlatego chciałyśmy poszukać sklepu z wodą. Nie jest to jednak takie łatwe. W Hiszpanii trudno znaleźć sklep spożywczy. Nie ma ich na każdym rogu, jak u nas, w Polsce. W końcu trafił się jeden jedyny sklep. Już z butelkami wody odpoczywałyśmy nieco na ławce i na placu zabaw, po ciężkim dniu. Niedługo potem przyjechał pociąg, a my wróciłyśmy do Barcelony, gdzie czekał na nas jeszcze pokaz możliwości świetlno-dźwiękowych miejscowych fontann.

Więcej zdjęć z muzeum zabawek w Figueres (Museu del Joguet de Catalunya) znajdziecie na naszym blogu o starych zabawkach.

/

The post Wyprawa do Barcelony – dzień szósty appeared first on Pikinini.

“Czwartek rozpoczęłyśmy od przejechania metrem do stacji Diagonal, z której wyszłyśmy na najbardziej luksusową ulicę w Barcelonie – Passeig de Gracia. To przy niej mieszczą się butiki z najdroższymi światowymi markami, ale także perełki katalońskiej secesji.

Pierwszym punktem naszego spaceru była Casa Mila, zwana La Pedrera (Kamieniołom). To ostatni „świecki” projekt Gaudiego z magiczną dla Niego liczbą trzydziestu trzech balkonów. Plan kamienicy, dzięki dwóm patiom, przypomina nieregularną ósemkę.

Po wjechaniu windą na dach możemy podziwiać panoramę Barcelony, a także przyjrzeć się z bliska zwieńczeniom kominów i systemów wentylacji. Część przypomina głowy rzymskich żołnierzy w hełmach (takie, jak na Portalu Męki Pańskiej w Sagrada Familia), kilka ozdobiono fragmentami butelek szampana wypitego w czasie inauguracji budynku.

Z dachu schodzimy na strych i tu uwagę zwraca typowe dla Gaudiego sklepienie przypominające szkielet węża.

Gaudi uwielbiał czerpać inspiracje z natury. Płytki podłogowe i chodnik przed budynkiem to plastry miodu ozdobione motywami roślinnymi.

Jedno piętro przedstawia typowe dla tego budynku mieszkanie. W pokoju dziecięcym warto przyjrzeć się niezwykłej szafie. To ogromny domek dla lalek z kaplicą!

Pokoje rodzinne właścicieli miały duże okna i znajdowały się od strony zewnętrznej budynku, wewnętrzna strona to łazienki i pomieszczenia dla służby.

Kolejnym niezwykłym miejscem przy tej samej ulicy jest Casa Batlló. Ten przebudowany przez Gaudiego budynek przypomina smoka i jego ofiary, co nawiązuje do legendy o św. Jerzym.

W cenie biletu otrzymałyśmy video przewodnik, dzięki któremu prawie puste pomieszczenia nabrały wyglądu sprzed wieku, a odpowiednio dobrana muzyka przenosiła nas w głębiny morskie…

Wspinanie się po takiej klatce schodowej to prawdziwa przyjemność. Tym bardziej, że zanim dotrzemy na dach, możemy zrobić sobie odpoczynek na słonecznym tarasie.

A na dachu znowu niezwykłe kominy. Tym razem ozdobione potłuczonymi fragmentami kafelków. Część dachu od strony frontu budynku wyobraża smoka przebitego włócznią św. Jerzego (charakterystyczna wieżyczka) i przykryta jest dachówką przypominającą łuski smocze, co nie uszło uwadze Pana Płomyka

Z Casa Batlló sąsiaduje Casa Amatller (połączenie stylu mauretańskiego i gotyckiego), na której fasadzie dostrzegłyśmy rzygacze i, jakżeby inaczej, św. Jerzego walczącego ze smokiem!

Kończąc naszą przechadzkę po Passeig de Gracia, wstąpiłyśmy jeszcze do perfumerii, na zapleczu której mieści się malutkie Muzeum Perfum. Setki flakoników i flaszeczek z różnych epok i miejsc, a wśród nich przedstawiciele naszej krajowej produkcji…

Chyba zasłużyłyśmy na chwilę wytchnienia na Placa de Catalunya.

Po zaopatrzeniu się w akcesoria niezbędne do dalszej wędrówki, wkroczyłyśmy na najsłynniejszy barceloński deptak – La Rambla.

Idąc w kierunku morza odwiedziłyśmy jeszcze jeden budynek autorstwa Gaudiego. Palau Guëll wybudowany był dla rodziny tego katalońskiego przemysłowca, w tym dla jego dziesięciorga dzieci. Na froncie znajdują się dwie ogromne bramy, jedna służyła konnym powozom do wjazdu, drugą opuszczało się rezydencję. Istotną rzeczą, wprowadzoną przez Gaudiego, było usytuowanie stajni, powozowni i psiarni w podpiwniczeniach, skąd można było spiralnymi schodami dostać się na wyższe kondygnacje.

Pomieszczenia mieszkalne świadczą o zasobności mieszkańców. Wysokość głównej sali odpowiada trzem kondygnacjom, a jej zwieńczenie przypomina rozgwieżdżone niebo. Znajduje się w niej także zamknięty ołtarz, po którego otwarciu salon zamienia się w kaplicę.

Innowacyjnym rozwiązaniem zastosowanym przez architekta było pozostawienie odsłoniętych elementów konstrukcyjnych jako dodatkowej dekoracji.

Z zewnątrz pałac przyozdobiono kutymi żelaznymi kratami z elementami flory i fauny.

Na koniec wychodzimy na dach, gdzie spotykamy kolejne kominy i wieżyczki…

Lekko już zmęczone poszłyśmy na barcelońskie nabrzeże, gdzie podziwiałyśmy wspaniałe jachty i pomnik jednego z najsłynniejszych żeglarzy – Kolumba”.

The post Wyprawa do Barcelony – dzień piąty appeared first on Pikinini.

.“W Barcelonie życie budzi się późno. Kiedy wychodziłyśmy zazwyczaj około 9 rano, na naszą ulicę, wszyscy jeszcze spali. Ludzi na ulicach przybywa dopiero w okolicach południa, potem znikają, zostawiając tylko turystów. Gdy nadchodzi noc, znów wychodzą z domów, by z przyjaciółmi i rodziną, późnym wieczorem, ucztować w restauracjach.

My nie zważając na ten odmienny od polskiego styl życia, w środę wstałyśmy dosyć wcześnie, by zdążyć do Sagrady Familii. W metrze, w drodze do, zastanawiałam się jakie wrażenie zrobi na mnie Sagrada. Nie musiałam długo czekać. Gdy tylko wyszłyśmy z metra, od razu ją ujrzałam i… nie mogłam oderwać wzroku.

Już na obecnym etapie prac robi piorunujące wrażenie. Nie tyle swoim ogromem, co raczej oryginalnością. Patrząc na fasady kościoła, ma się wrażenie że jest usypany z piasku lub też, że powstał w wyniku burzy na pustyni.

Ale podchodząc bliżej, zaczynają wyłaniać się z żółtego kamienia najróżniejsze postacie, zwierzęta, rośliny, łodzie. Każda figura coś symbolizuje, i mówi, jak genialnym architektem był Gaudi. Najlepiej jest tam pojechać i to wszystko zobaczyć.

Koło świątyni kręciłyśmy się dobre 2 godziny. Wnętrze i zewnętrze fasady, nie stanowią już dla nas żadnych tajemnic.

Idąc dalej szlakiem Antoniego Gaudiego, ruszyłyśmy w kierunku Parku Güell. Droga, którą wybrałyśmy, nie była łatwa. Żeby dostać się do tego miejsca, trzeba było wspinać się uliczkami prowadzącymi w górę i po niezliczonej ilości schodów. Na szczęście większość z nich była ruchoma.

W Parku znajduje się chyba najbardziej niezwykła architektura na otwartej przestrzeni, jaką dotychczas widziałam. Będąc w tym miejscu ma się wrażenie, że trafiło się do jakiejś baśni. Wybudowane tutaj domy przypominają chatki Baby Jagi, pałace księżniczek, a dostępu do nich broni kolorowa salamandra, która w praktyce odprowadza deszczówkę. Wszystko inspirowane jest przyrodniczymi formami i przesycone chrześcijańską symboliką. Mi osobiście najbardziej przypadła do gustu kolorowa, najdłuższa ławka świata, która okazała się nad wyraz wygodna oraz korytarz pod kamiennymi kolumnami, przypominający załamującą się falę morską.

Pierwotnie to miejsce miało być osiedlem mieszkaniowym dla bogaczy, jednak żaden z nich nie zainteresował się kupnem domu w otoczeniu tutejszej przyrody. Na szczęście niezwykłość oraz swoiste piękno tego miejsca, uczyniło je jedną z największych atrakcji w Barcelonie. Myślę, że Antoni Gaudi, twórca Parku Güell (sam mieszkał tam na tym terenie pewien czas) bardzo by się ucieszył widząc ilość turystów, co roku odwiedzających to miejsce”.

/

The post Wyprawa do Barcelony – Dzień czwarty appeared first on Pikinini.

„Do Montserrat, miejscowości położonej w górach, pojechaliśmy pociągiem.

Gdy wysiedliśmy, udaliśmy się na stację kolejki, która jechała po bardzo stromym zboczu. Kolejka miała bardzo skośny kształt!

Wysiedliśmy na następnej stacji i drogą opisującą życie Jezusa udaliśmy się do groty gdzie było objawienie.

Potem wjechaliśmy kolejką na taras widokowy, a następnie poszliśmy do klasztoru, gdzie czekaliśmy w dłuuuugiej kolejce by zobaczyć figurę Czarnej Panienki, czyli Maryi.

Następnie weszliśmy do restauracji gdzie jedliśmy m.in. krążki kalmarowe. Potem odwiedziliśmy dwa muzea, gdzie były np. dzieła Picassa i mumie z Egiptu.

Montserrat to miejsce w którym nie brakuje fauny i flory. Są tam piękne ptaki i rośliny, a mi najbardziej podobała się mgła, która była nad wielką przepaścią a z niej wyłaniały się jedna po drugiej kolejki”.

Informacje praktyczne od cioci Kasi:

W Barcelonie warto kupić kartę „Tot Montserrat” (All Montserrat). Kosztuje 46,20 EUR/os. (brak zniżek). W ramach zakupu otrzymuje się: przejazd metrem, przejazd koleją do podnóża Montserrat, przejazd kolejką szynową do klasztoru, zwiedzanie Muzeum Montserrat i Audiovisual Space oraz obfity posiłek w barze. Przejazdy w jedną stronę zajmują ponad godzinę.

/

/

The post Wyprawa do Barcelony – Dzień trzeci appeared first on Pikinini.

“Nasz pierwszy poranek w Barcelonie rozpoczęłyśmy wyprawą na Montjuïc. Jest to duża, widoczna z oddali góra, na której powinien się znaleźć każdy kto przebywa w Barcelonie. Na wzniesienie nie trzeba się wdrapywać – można wjechać po stromym zboczu kolejką linową, siedząc w wagoniku. My wybrałyśmy właśnie tę opcję i przez kilka minut podróży w górę, mogłyśmy podziwiać rozległą panoramę miasta.

Gdy już znalazłyśmy się na górze, swoje kroki skierowałyśmy w kierunku Castell – twierdzy do niedawna jeszcze należącej do armii hiszpańskiej, w której niegdyś znajdowały się koszary wojskowe, a później więzienie. Czas na szczycie wzniesienia spędziłyśmy na spacerach wokół budowli, podziwianiu zadbanych ogrodów, bieganiu po murach i oglądaniu zawodów w łucznictwie. Wewnątrz fortyfikacji byłyśmy krótko, bo na dobrą sprawę nie ma tam zbyt wiele do oglądania.

Następnie zaczęłyśmy długą wędrówkę w dół łagodnego zbocza góry. Nie spiesząc się, szukałyśmy drogi do kompleksu olimpijskiego, wzniesionego na Igrzyska Olimpijskie w 1992. Był to bardzo przyjemny spacer. Po drodze napotykałyśmy się na kaktusy, leżące gdzieniegdzie liście palmowe i nielicznych zagubionych turystów, którzy pewnie szukali tego samego co my. Poszukiwania jednak nie były trudne, gdyż na każdym skrzyżowaniu znajdowała się mapka okolicy.

Po jakimś czasie ujrzałyśmy tereny olimpijskie, areny i stadiony, a wszystko wybudowane na wzór rzymski.

Nie był to koniec naszej wycieczki po Montjuïc. Schodząc jeszcze niżej, szukałyśmy Poble Espanyol, czyli wybudowanego na Wystawę Światową miasteczka, w którym wszystkie domki, kamienice, kościoły i inne budynki, są kopiami prawdziwych, istniejących już budowli z całej Hiszpanii. Kupując bilety, każda z nas dostała zniżkę 3€ na kolejkę linową, którą jechałyśmy rano. Dlatego jeśli to nie koliduje z planami, warto zamienić kolejność odwiedzin w tych dwóch miejscach i zaoszczędzić trochę euro.

Sam teren miasteczka jest dosyć rozległy i ma się wrażenie, że naprawdę przebywa się w prawdziwych miasteczku. Znaleźć można tam rynek, piekarnię, sklepiki z rękodziełem, kowala, szklarza, galerie obrazów i restauracje, serwujące hiszpańskie potrawy.

Gdy słońce chyliło się już ku zachodowi, a niebo ciemniało na horyzoncie, wychodząc z Poble Espanyol, stwierdziłyśmy, że nie dość jeszcze dziś zobaczyłyśmy. Dlatego wracając metrem do domu, wysiadłyśmy nieco wcześniej i udałyśmy się na La Boqueria – barceloński targ, który znajduje się przy La Rambli. Było to przytłaczające, ale jednocześnie niecodzienne i imponujące doświadczenie.

Na bazarze panuje okropny ścisk i jest mnóstwo ludzi, a także kieszonkowców. Jednakże warto tam zajrzeć. La Boqueria słynna jest ze swoich bogatych, licznych stoisk z owocami, warzywami, świeżymi sokami, sałatkami owocowymi, mięsem, rybami, czy żywymi owocami morza. My kupiłyśmy sobie po pysznym soku, na bazie mleka kokosowego. Takie rarytasy kupuje się na wynos ze słomką i już można ruszać w dalszą drogę. Ich cena wynosi 1€ (dalej od wejścia), natomiast tuż przy wejściu to 3€.

Nie wiem, które z tych miejsc było dla mnie najprzyjemniejsze. Chyba po prostu wszystkie. Dlatego cieszę się, że zakończyłyśmy tym miłym akcentem, naprawdę bardzo fajny dzień w Barcelonie”.

/

The post Wyprawa do Barcelony – Dzień drugi appeared first on Pikinini.

Szopka przedstawia książkę z ruszającymi się obrazkami. Jednym z nich jest trochę dziwny symbol Barcelony – wszechobecny El Caganer, postać wypróżniającego się katalońskiego chłopca w czerwonej czapeczce. Przynosi on urodzaj i szczęście

Kolejne relacje z Barcelony już wkrótce…

/

The post Wesołych Świąt! appeared first on Pikinini.

Dzień pierwszy opisuje ciocia Kasia

„Wszyscy wiemy, że Święty Mikołaj to zwolennik przemieszczania się ciemną nocą. Czy może więc dziwić zaplanowany przez niego bardzo wczesno-poranny wylot? Dzięki temu, z pokładu samolotu podziwialiśmy wschód słońca.

Jeszcze tego samego dnia cała nasza trójka wybrała się do Muzeum Picassa (KLIK). Dzieci do lat 18 mają wstęp wolny codziennie, a ja skrzętnie wykorzystałam fakt, że dorośli mają taką możliwość w każdą pierwszą niedzielę miesiąca (w pozostałe niedziele po g. 15:00). Rozmiar kolejki pod muzeum przypomniał mi najlepsze lata poprzedniej epoki w Polsce z tą różnicą, że ten ogonek przesuwał się błyskawicznie, a ludzie stojący w nim tryskali optymizmem. Dodatkowo umilałyśmy sobie czas zabawą w zgadywanki, podpatrzoną u osób stojących parę metrów przed nami. Zabawa ta towarzyszyła nam zresztą już do końca wyprawy. Wróćmy jednak do muzeum. Dla młodszych dzieci zwiedzanie może być lekko nużące, ale jest też coś, na co mogą zwrócić baczniejszą uwagę. To kilkadziesiąt obrazów inspirowanych dziełem „Las Meninas” Diego Velasquez’a, które zostało już kiedyś opisane na blogu (TUTAJ oraz TUTAJ). Dziewczyny bezbłędnie rozpoznały, co było pierwowzorem tego niezwykłego zestawu. Mi najbardziej przypadła do gustu ta interpretacja (KLIK), a w szczególności dbałość o prawy dolny narożnik

W galeriach jest całkowity zakaz robienia zdjęć, nie dotyczy to jednak urokliwych patio.

Po duchowej strawie przyszedł czas na tę bardziej przyziemną. Wybór padł na małą burgerownię Pim Pam Burger w jednej z bocznych uliczek. Burgery najwyższej jakości, dodatki można dobrać samemu, zjedzone do ostatniego okruszka.

Najedzone, mogłyśmy już spokojnie odpocząć w pobliskim Parc de la Ciutadella przy monumentalnej fontannie ze smokami Cascada, w projektowaniu której brał udział Gaudi, jeszcze jako student architektury.”

Dopisek Rozalii:

„Bardzo przyjemnie było posiedzieć w tym parku. Szkicowałam jedną z widocznych budowli, a ludzie zaglądali mi ciekawie przez ramię!”

Dopisek Zosi:

„Mi najbardziej podobały się mieszkające w parku papugi. Są zielono-żółte i jest ich bardzo dużo. Jedzą daktyle i obrzucają nimi ludzi. Czasem papugi przylatują bliżej i wtedy są takie słodkie!”

/

The post Wyprawa do Barcelony – Dzień pierwszy appeared first on Pikinini.