W naszej okolicy, świętują kolejne służby mundurowe! Po wizycie w straży pożarnej, dzieci miały okazję przyjrzeć się pracy policjantów. Ci zorganizowali imprezę dużo bardziej dynamiczną i atrakcyjną, rozdawanie orderów zachowując na inny czas. “Niebiescy” zaprosili dzieci na sportowe lotnisko w Ligowcu. Stamtąd startują samoloty, szybowce, paralotnie, które często latają nad naszym domem. Teraz dzieci mogły przyjrzeć się bliżej żelaznym maszynom, zobaczyć jak startują, a nawet kibicować zawodom małych modeli.

Policjanci zapewnili dodatkowe atrakcje. Przybyli różnymi ciekawymi pojazdami, przywieźli szkolone psy, pracujące u nich konie, grochówkę i sierżanta Pyrka, rozdającego cukierki:)

/

The post Niebiescy dzieciom appeared first on Pikinini.

Kiedy w roku 1932, w pobliskiej Kobylnicy powstała Ochotnicza Straż Pożarna, wioska była podpoznańskim letniskiem. O tym jak się tu żyło, pisze w polecanej przez nas książce, pani Wanda Wasik, córka założyciela i prezesa pierwszej, miejscowej straży.

Wczoraj miała miejsce uroczystość obchodów 80-lecia jednostki i oddania nowej remizy strażackiej, w której znalazło się też miejsce na wiejską świetlicę.

Miejsce ma duży potencjał integracji licznych już bardzo mieszkańców, z których przeważająca większość pracuje w Poznaniu, a spędzanie czasu wolnego również nie wiąże specjalnie z miejscem, w którym zbudowali domy.

Liczyliśmy więc na aktywności przybliżające historię miejsca, opowieści o strażackich akcjach (można było zorganizować np. wystawę zdjęć, starego sprzętu), warsztaty rodzinne promujące bezpieczeństwo i zaznajamiające z pracą strażaków. W pobliżu znajduje się świetny park linowy, idealne wręcz miejsce na weekendowy piknik. Warto byłoby przy tej okazji poinformować również jak można zostać ochotniczym strażakiem i co będzie się działo w nowej świetlicy.

Tymczasem, zabrakło podstawowych informacji o uroczystości – w internecie, na plakatach, ulotkach. O wydarzeniu powiedział jedynie – w ogłoszeniach parafialnych – proboszcz. Dlatego też w ogóle zajrzeliśmy do remizy. Przemówieniom bardzo licznych gminnych władz nie było końca i trudno już było mi się zorientować, kto jest lepszym ojcem czy matką sukcesu budowy remizy. Mam nadzieję jednak, że to jedynie początek ożywienia „urzędniczego ciała” i zarazem ożywienia kulturalnego tego miejsca, czego z całego serca mu życzę.

Pozytywnie – zaskoczona byłam liczbą ochotniczych strażaków i nowoczesnym sprzętem, którym dysponują.

Zwróciliśmy też uwagę na drewnianą rzeźbę św. Floriana – patrona strażaków, wyeksponowaną w przedsionku remizy. Może kiedyś dowiemy się skąd się tam wzięła.

Naszym strażakom życzymy bezpiecznej pracy i dziękujemy, że się jej podjęli.

A w ramach kulturalnych aktywności w nowej świetlicy, proponujemy np. – połączony z warsztatami – pokaz fragmentów filmów z ostrzeżeniem przed pożarem w tle.

Role strażaków zagrali przecież Reksio oraz Bolek i Lolek. Strażackie epizody pojawiają się w naszym ulubionym polskim filmie „Bułeczka”, a strażak Sam to już postać kultowa;

Znacie jeszcze inne filmowe motywy strażackie dla dzieci?

httpv://www.youtube.com/watch?v=YstqyLbl2co

The post Nasza straż pożarna appeared first on Pikinini.

Do Warszawy wybraliśmy się pociągiem, którym Zosia – nie licząc wąskotorówki – jeszcze nigdy wcześniej nie podróżowała. Mijane stacje były skrupulatnie notowane, by sprawdzić czy w drodze powrotnej pojedziemy tą samą trasą:)

W Poznaniu zostawiliśmy zimę i Warszawa przywitała nas piękną wiosenną pogodą. Dlatego wszędzie poruszaliśmy się pieszo. W ciągu trzech dni udało nam się wiele zobaczyć – nowe dla nas miejsca i główne trakty, które dziewczynki poznały już wcześniej.

Prosto z pociągu udaliśmy się do Centrum Nauki Kopernik. Do zwiedzania przygotowaliśmy się wcześniej, czytając „Spacerownik…”, który bardzo polecam. Dzieci wiedziały już, których atrakcji chciałyby doświadczyć i „Kopernik” wydawał nam się trochę łatwiejszy do ogarnięcia. Mimo to, trudno wszystkie zgromadzone tu obiekty poznać w jeden dzień. Porównywaliśmy też centrum do podobnych miejsc, które odwiedziliśmy w Anglii i w Szwecji i na pewno to warszawskie jest najbardziej zatłoczone:)

Wiele eksperymentów jest zaskakujących, a niektóre wzbudzają prawdziwy respekt! Nie wszyscy z naszej rodziny odważyli się na przykład na sprawdzenie siły uścisku węża dusiciela:)

Po południu pospacerowaliśmy jeszcze nad Wisłą, po starówce, odwiedziliśmy Grób Nieznanego Żołnierza, gdzie czytając otaczające pomnik tablice, można porozmawiać z dziećmi o polskiej historii…

Wypróbowaliśmy też dwie z grających, chopinowskich ławeczek i huśtawki w uśpionym jeszcze zimą Ogrodzie Saskim…

Wieczorem, oglądaliśmy jeszcze Warszawę z okna hotelu…

Atrakcją kolejnego dnia był spektakl w Teatrze Syrena. „Momo” czytaliśmy wcześniej w domu i cieszyliśmy się, że zobaczymy je w formie przedstawienia. Polecamy zarówno książkę jak i spektakl. Jego recenzję możecie przeczytać na stronie Qlturki, skąd pochodzą również umieszczone poniżej zdjęcia ze sceny.

Dzień był tak ciepły, że prosto z teatru poszliśmy na spacer do Łazienek. Podobnie jak my pomyślało chyba wielu Warszawiaków, bo park był wprost zatłoczony. Mimo to, było bardzo przyjemnie. Zosia ścigała wiewiórki i szukaliśmy śladów wiosny, ale pąków na krzewach jeszcze nie było. Choć ludzie spacerowali już bez kurtek, woda w stawach była jeszcze trochę zamarznięta, po cieniutkiej warstewce lodu spacerowały wrony, kaczki, a nawet łabędzie…

Spotkaliśmy też sarenkę, która nie zwracała żadnej uwagi na ludzi…i oczywiście sławne pomniki:)

W niedzielę wybraliśmy się na mszę do Katedry Polowej Wojska Polskiego, w której podziemiach – o czym wcześniej nie wiedzieliśmy – mieści się nowocześnie i ciekawie urządzone muzeum historyczne. Ekspozycja związana jest z historią duszpasterstwa wojskowego od czasów najdawniejszych do współczesności. Można zobaczyć filmy ze zburzoną Warszawą czy zasuszony mak spod Monte Cassino.

Więcej o tym muzeum można zobaczyć TUTAJ.

Bardzo podobało nam się również Muzeum Chopina w Pałacu Ostrogskich. Przy wejściu, każdy otrzymuje elektroniczny bilet, którym może uruchomić multimedialne eksponaty i sam wybrać, co chce oglądać i czego chce słuchać. Świetnie przygotowana jest sala dla dzieci z wnękami, w których można obejrzeć filmy z warszawskimi legendami i historie związane z małym Fryderykiem. Dzieci jednak na pewno chętnie obejrzą również całe muzeum, przemieszczając się podświetlanymi tunelami i schodami:)

Poniżej jeszcze klika migawek z naszych warszawskich spacerów. Jestem ciekawa, czy wiecie gdzie zrobiliśmy te zdjęcia?

Powrotna droga pociągiem, również dziewczynkom bardzo się podobała. Zosia odrobiła zadanie domowe i graliśmy w karty. Kolację zjedliśmy w odmienionym „Warsie” i jadąc „w stronę zachodzącego słońca” sprawdzaliśmy listę mijanych stacji kolejowych:)

The post Warszawa z Kopernikiem, Chopinem i Momo appeared first on Pikinini.

Skończyły się już niestety szkolne ferie, z którego to czasu, my rodzice, również skorzystaliśmy. Udało nam się pojeździć kilka dni na nartach i właśnie wróciliśmy z gór do bezśnieżnej Wielkopolski. Wkrótce zaprosimy Was na relację z wyjazdu, ale wcześniej pokażę migawki z pierwszego tygodnia ferii, który dziewczynki spędziły na półkoloniach w poznańskiej Księdzeręce. Szkoda, że nie jestem już w wieku szkolnym i nie mogę zamienić dni biurowych:( na półkolonie…

Dzieci tworzyły prace plastyczne (ozdabiały kartonowe dachy, konstruowały totemy obrazujące ich osobowość), uczyły się hiszpańskiego, gotowały obiadowo-deserowe smakołyki, które potem zjadały, szyły i bawiły się w śniegu.

A fotograficzną dokumentację tych przyjemności, przygotowała Rozalka:)

The post Półkolonie w Księdzeręce appeared first on Pikinini.

W przedświątecznym wpisie, pokazałam Wam prace dziewczynek, które powstają na rękodzielniczych warsztatach w pracowni Sztuka Puka. Cykl zajęć, które trwają już prawie od roku, prowadzi pani Joanna Krzyżanek, autorka książek m.in. o Cecylce Knedelek.

Bohaterką kolejnej jej książki będzie Joasia Naparstek – dziewczynka lubiąca szyć i tworzyć zabawki z kolorowych tkanin, guzików i włóczek. Pomocnikami Joasi są dzieci o podobnych, wybranych przez siebie pseudonimach, uczestniczące we wspomnianych warsztatach i współtworzące książkę. Nie zdradzę Wam, jakie pseudonimy wybrały Rozalka i Zosia. Odnajdziecie je w książce:)

Tymczasem, pokażę Wam jak wyglądają zajęcia. Dzieci spotykają się w przyjaznych wnętrzach starej kamienicy, gdzie przy dużych stołach, zarzuconych materiałami, sznurkami, kuferkami z koralikami i igłami, popijają herbatkę, rozmawiają z panią Joasią i wyczarowują coraz piękniejsze dzieła:)

Nauczyły się już różnych ściegów, podstaw szydełkowania (choć Zosia, nie polubiła łańcuszków;) Wyspecjalizowała się za to w hurtowej produkcji broszek i cieszy się kiedy ozdabiam nimi swoje sweterki:)

Powstała cała armia małych Cecylek…

…piękne lalki, o długich włosach…

…a nawet peruki, w których wszyscy zrobili sobie wspólne, pamiątkowe zdjęcie!

Dziewczynki przygotowując swoje krawieckie kuferki, cieszą się na każde warsztatowe spotkanie.

Wczoraj postanowiły zrobić wszystkim niespodziankę i upiekły ciasto z wiśniami, oczywiście wg jednego z przepisów Cecylki Na zdjęciu udokumentowane są poszczególne etapy pieczenia. Siekanie masła i mąki, surowe, starte wiórki ciasta i gotowy wypiek, który jeszcze ciepły zawiozłyśmy do pracowni i tam posypałyśmy płatkami migdałów.

Ciasto chyba wszystkim smakowało, bo nie został po nim nawet okruszek;)

A w czasie zajęć, bardzo pracowicie zlepiono gazetowe kule w tajemnicze postacie. Na razie – podpisane starannie – schną aż do następnych zajęć. Bardzo jestem ciekawa, co z nich powstanie i nie omieszkam Wam również pokazać:)

Tymczasem polecam nowopowstałą stronę Cecylki i jej blog z konkursami.

/

The post Joasia Naparstek, czyli od nitki do książki o gałgankach appeared first on Pikinini.

Sala pełna instrumentów, prawdziwy dyrygent, muzyka, ogromne żyrandole, kokardy we włosach i różowa torebka. Pierwsza wizyta naszej ośmiolatki w filharmonii.

Na ekranie – najbardziej sławny „Funny Man” na świecie.

httpv://www.youtube.com/watch?v=U9BinpcqWGM

Mam nadzieję, że podobne koncerty będą częściej organizowane. Polecamy:)

/

The post Cyrk w filharmonii appeared first on Pikinini.

W sobotę udało nam się dotrzeć na kolejną wystawę w ramach Biennale Sztuki dla Dziecka. Był to już ostatni dzień kiedy można ją było zobaczyć, a wydarzenie polecane było przez wszystkich. Rzeczywiście – w ciekawy sposób – pod kątem ich formy – pokazano rozwój i zróżnicowanie książek dziecięcych.

Te najstarsze, prezentowane były przy wejściu w gablotach. Obejrzałyśmy je już na końcu, po sporej dawce wrażeń związanych z najnowszymi książkowymi pomysłami.

Co ciekawe, dziewczynki bardzo się tymi „staruszkami” interesowały. Odkryły np. dydaktyczne wierszyki ze „Złotej Różdżki”, które czasami czytamy sobie dla zabawy. Bardzo podobały im się też wklejane do książek ilustracje, zwłaszcza kiedy powiedziałam im, że pamiętam podobne z rodzinnej biblioteki.

Zwiedzanie wystawy zaczęłyśmy od miejsca gdzie przewodnik prezentował autorskie, pojedyncze prace artystów. By je obejrzeć, musiałyśmy założyć białe rękawiczki.

Kolejne książki mogliśmy już przeglądać bardziej swobodnie. Polskie wydania, w większości znałyśmy, ale mnóstwo było również książek zagranicznych. Zaskakiwały niesamowite pop–upy, mrugające obrazki i dźwięki uruchamiane przewracanymi kartkami.

Niektóre z książek – jak ta o abecadle – obejrzane zostały kilkakrotnie.

Zosi najbardziej podobała się dotykowa książka, przeznaczona również dla niewidomych. Możecie zobaczyć ją trochę na nakręconym przeze mnie filmiku.

httpv://www.youtube.com/watch?v=oU7KG-FSGsU

Częścią wystawy były też warsztaty, gdzie dzieci mogły zrobić własne proste pop–upy.

Była też prezentacja form multimedialnych – audiobooków, iPadów…ekrany migotały nam z daleka, obsadzone mnóstwem dzieci.

Przyznam się, że w tym miejscu naszły mnie jednak trochę smutne refleksje. Książka rozwija się graficznie, jej forma – coraz bardziej udoskonalana – zmierza mocno w stronę multimedialną i często tę formę przybiera już realnie. Nie ma w tym nic złego, podziwiam sztukę tworzenia takich książek, a jednak dostrzegam też fakt gubienia po drodze słowa. Traci wagę, znaczenie, nie istnieje bez obrazu, i jest go jakby coraz mniej.

/

The post Książka w nowych szatach appeared first on Pikinini.

Jeśli mieszkacie w Poznaniu, zdążycie jeszcze dziś zajrzeć do zamku cesarskiego, na wystawy, przygotowane w ramach trwającego cały poprzedni tydzień Biennale Sztuki dla Dziecka. My wybieramy się po południu na wystawę książkową, a tydzień temu obejrzałyśmy kolekcję tradycyjnych zabawek ludowych, która przyjechała z Kielc.

Na naszym blogu o starych zabawkach, można obejrzeć więcej zdjęć z tej wystawy.

Resztę sobotniego popołudnia miło spędziłyśmy na festynie zorganizowanym na poznańskiej Śródce.

Ta, położona nieopodal katedry zaniedbana dzielnica, włączona została – już dość dawno – do miejskiego programu rewitalizacji. Połączono ją mostem z historycznym Ostrowem Tumskim, zaczyna się tu promowany – ale dla mnie wciąż słabo rozwijany – trakt królewsko–cesarski, budowane jest interaktywne Centrum Historii Ostrowa Tumskiego. Jednocześnie jednak zamknięte zostało kultowe, małe kino „Malta”, brak konkretnych efektów renowacji niszczejących kamienic, brak małych kawiarni, sklepików i całego uroku tego typu miejsc w historycznych centrach europejskich. Na festyn promujący tę dzielnicę nie przybyło zbyt wiele osób, a proponowane atrakcje były naprawdę ciekawe i dziewczynki z wielką uciechą korzystały z większości z nich.

Były układanki, krzyżówki, cukierki promujące trakt…

…budowanie domków z kartonu i gliny na planie średniowiecznego miasteczka…

Dziewczynki spróbowały średniowiecznej kaligrafii i przekonały się, że pisanie gęsim piórem czy stalówką wcale nie jest proste… Na pamiątkę dostały karteczki z pięknie wykaligrafowanymi imionami.

Lepiły też garnki i zrobiły sobie koralikową biżuterię…

Przyglądałyśmy się średniowiecznym tańcom, wystawie starych zdjęć i radości chłopców, których policjanci obwozili dookoła ryneczku policyjnym samochodem.

Zajrzałyśmy do kościółka św. Małgorzaty i pospacerowałyśmy uliczkami Śródki. Było bardzo przyjemnie.

/

The post Festyn na Śródce appeared first on Pikinini.

Wychowałam się w kamienicy w centrum Poznania. Mimo, że z sentymentem wspominam ten czas, nie chciałabym jednak już tam mieszkać. Bez wahania natomiast przeniosłabym się do początku wieku, kiedy większość śródmiejskich kamienic i ulic przeżywało swój rozkwit, a mieszkanie w takim domu musiało być prawdziwą przyjemnością – również estetyczną.

Dziewczynkom często pokazujemy miejsca, gdzie mieszkali ich dziadkowie i pradziadkowie. By dostrzec prawdziwy urok starych kamienic trzeba jednak nauczyć się je oglądać, przedzierając się przez otaczającą je czasami – niestety, smutno to stwierdzić – brzydotę.

W ostatni weekend miałyśmy okazję zajrzeć do wnętrza kamienicy przy ul. Matejki 44, zbudowanej w 1901 roku.

Znalazłyśmy piękne żeliwne balkony, mozaikową posadzkę, gipsowy fryz z dzikimi kaczkami, kołatkę i żeliwną klapkę zasłaniającą otwór na listy z napisem „Briefe u. Zeitungen”.

Za niebieskimi drzwiami mieści się pracownia „Sztuka Puka”, organizująca warsztaty artystyczne. Dziewczynki wzięły udział w zajęciach, na których miały okazję zbudować miniaturowe mebelki dla lalek. Pani rzeźbiarka prowadząca zajęcia, buduje w wolnym czasie miniatury domków dla lalek. Kiedyś takie domki, z pełnym i bogatym wyposażeniem, stawiano w reprezentacyjnych miejscach mieszkań. Służyły one między innymi młodym damom do nauki prowadzenia gospodarstwa. Dziś wielu hobbystów na całym świecie nadal kultywuje tę sztukę, mającą wiele wspólnego z modelarstwem.

Być może pamiętacie nasze tekturowe domki i mebelki…

Wiedząc ile pracy kosztowało nas ich zbudowanie, z tym większym podziwem oglądałyśmy drewniane i modelinowe dzieła, które tworzy pani Aneta Mikołajczak.

Dzieci miały więc skąd czerpać wzory, klejąc i malując swoje drewniane mebelki:)

Plastelinowe wyposażenie i mieszkańcy salonu zostali już dorobieni w naszym domu.

/

The post Mebelkowe warsztaty w secesyjnej kamienicy appeared first on Pikinini.

Kiedy nie tak dawno czytałam refleksje pani Joanny Papuzińskiej o jej spotkaniach bibliotecznych z dziećmi, nie myślałam, że będę wkrótce miała okazję w takim uczestniczyć. Udało się to dzięki wyprawie klasy mojej młodszej córki do naszej miejskiej biblioteki, gdzie dzieci spotkały się z panią Papuzińską. Cieszę się, że udało mi się do nich przyłączyć, choć do szkoły już niestety nie chodzę.

Pani Joanna ma niezwykły dar ciekawej rozmowy z dziećmi. Zaangażowała je do emocjonującej literackiej zabawy, polegającej na odgadywaniu znaczeń słów, ukrytych w wierszykach zapisanych przekręconym językiem. W takie właśnie zabawy bawiła się też sama ich autorka będąc małą Joasią. Było to w czasie okupacji i trudnych latach powojennych. Swoje dzieciństwo opisała Joanna Papuzińska w książce „ Darowane kreski”. Czytałam już ją kiedyś sama, teraz kończymy właśnie wspólną lekturę z dziewczynkami. To niezwykle ciepła i zajmująca opowieść o szczęśliwym domu, dzielnych dorosłych i wesołych dzieciach, w bardzo trudnym czasie obfitującym w szereg dramatycznych wydarzeń. Myślę, że m.in. dzięki takim opowieściom, dzieci potrafią spojrzeć z właściwej perspektywy na czas i miejsce w którym żyją, cieszyć się domem, zwykłym dniem i tym, że po prostu mogą chodzić do szkoły.

W spotkaniu w bibliotece uczestniczyła również pani Elżbieta Krygowska-Butlewska, ilustratorka. Na przykładzie zilustrowanej przez siebie książki Joanny Papuzińskiej „Kapelusze”, opowiedziała dzieciom o tym jak wygląda przygotowanie do druku i jak tworzy się piękną kolorową książkę wiążąc wiersze z rysunkami.

Bardzo zainteresowało to moją córkę, która postanowiła stworzyć podobne dzieło w domu. Zaprezentujemy je za jakiś czas bo to specjalny, sekretny prezent na urodziny cioci:)

Mogę jednak pokazać ilustracje do książki pani Papuzińskiej „Nasza mama czarodziejka”, które narysowały dzieci z klasy mojej córki. Książkę czytały wcześniej ze swoją panią. Ich rysunki zostały pięknie oprawione i w formie albumiku stały się prezentem dla pani Joanny.

Zaszczyt wręczenia tej pamiątki przypadł m.in. mojej córce, która stosowną przemowę przygotowywała przez kilka dni:)

Zosia cieszyła się też z dedykacji w swojej książeczce z wierszykami. Właśnie w niej znajduje się jeden z ulubionych wierszy moich córek o wracającej bardzo późno z pracy mamie – charakterystyczny niestety dla sporego okresu życia naszej rodziny.

Dla mnie Joanna Papuzińska jest zresztą właśnie mistrzynią wszelkich zasypianek i poetyckich ukojeń wieczornych, takich jak ta kołysanka…

httpv://www.youtube.com/watch?v=Me3JFUtZXJo

Joanna Papuzińska „Darowane kreski”, Wydawnictwo Literatura 2002

/

The post Spotkanie w bibliotece appeared first on Pikinini.