To dzięki jej imienniczce powstała ta piękna droga.

Jak dojechać na szlak?

Do Kopaszewa najlepiej dotrzeć samochodem. Droga z Poznania, przez Śrem, zajmie ok. godziny. Trasa rozpoczyna się przy pałacu, ale nie wydzielono przy nim parkingu dla turystów. My zaparkowaliśmy więc na poboczu starej platanowej alei (podobno najdłuższej w Europie!).

Pałac w Kopaszewie

Najpierw zwiedziliśmy park i okolice pałacu. Na jego zewnętrznych ścianach znajdziemy tablice poświęcone, goszczącej tu często u rodziny męża, Helenie Modrzejewskiej i przebywającemu tu również wcześniej, Adamowi Mickiewiczowi. Wnętrza są udostępniane okazjonalnie. Obok pałacu znajduje się kaplica, urokliwie położona na skraju stawu. W ściany kaplicy wmurowano dwie (I i XIV) kopie stacji drogi krzyżowej. Ich cenne, odlane z żelaza, oryginały znajdują się we wnętrzu kaplicy. Ufundował je, wraz z kapliczkami, w które je wmurowano, Jan Koźmian, po tragicznej śmierci swej żony Zofii.

Historia Zofii Chłapowskiej

Była córką gen. Dezyderego Chłapowskiego i Antoniny Grudzińskiej, szwagierki księcia Konstantego Romanowa. Urodziła się w Turwi, majątku rodu Chłapowskich. Od dziecka była bardzo wrażliwa, “skłonna do melancholii”. Na problemy psychiczne cierpiała też jej ciotka, siostra Dezyderego, którą rodzina się opiekowała. Małżeństwo Zofii z Janem Koźmianem zostało zaaranżowane ale było podobno bardzo udane, a małżonkowie bardzo się kochali. Przez wiele lat mieszkali w Berlinie, ponieważ Jan zajmował się intensywnie emigracyjną działalnością patriotyczną. Kiedy małżonkom udało się po jakimś czasie wrócić do kraju, zamieszkali właśnie w Kopaszewie, majątku podarowanym im przez Dezyderego, oddalonym od Turwi o 4 km. Zofia nie była jednak szczęśliwa. Bardzo cierpiała po przedwczesnym urodzeniu martwego dziecka, a także z powodu silnych bólów głowy, spowodowanych wypadkiem kolejowym. Wtedy właśnie najprawdopodobniej nasiliła się jej depresja. Po wcześniejszej spowiedzi i mszy w przypałacowej kaplicy, otruła się rtęcią. Nad stawem, który widzicie na zdjęciu, odnalazł ją, umierającą, mąż. W miejscu tragedii, Jan postawił figurę św. Józefa, opiekuna rodzin. Wciąż stoi i na pewno ją dostrzeżecie.

Kondukt żałobny z trumną przeszedł do Rąbinia, nekropolii rodu Chłapowskich. Tę trasę, Jan przemierzał później wielokrotnie podczas swego samotnego, trzyletniego życia w pałacu. Wtedy zapewne postanowił ufundować drogę krzyżową choć starania o jej budowę – z racji samobójczej śmierci Zofii – były bardzo trudne. Tablice kapliczek zostały odlane w znanej paryskiej pracowni, to one wskazują dalszy kierunek drogi.

Po trzech latach od śmierci żony, Jan Koźmian zdecydował się na studia teologiczne i już jako ksiądz, swą pierwszą mszę sprawował przy grobie Zofii. Jego pragnieniem była cicha służba w wiejskim kościółku, ale tak wybitna osobowość została szybko doceniona przez władze kościelne. Zajmował się szeroko pojętą działalnością publicystyczną, oświatową i charytatywną, zarządzał w imieniu więzionego arcybiskupa Ledóchowskiego diecezją i sam – w okresie kulturkampfu – był wieziony. Zmarł w Wenecji a jego nagrobek znajduje się w poznańskiej katedrze.

Na trasie Kopaszewskiej Drogi Krzyżowej

Kopaszewska Droga Krzyżowa rozpoczyna się przy pałacu. Początkowo wiedzie prosto przez wieś, aż do kapliczki na rozwidleniu dróg. Przez wiele powojennych lat trasa była bardzo zaniedbana. Kiedy jeszcze 20 lat temu jechaliśmy nią z Rozalką, musieliśmy czasami przedzierać się przez chaszcze i przenosić rowery przez strumyki. Teraz, dzięki działalności Społecznego Komitetu Odbudowy Kopaszewskiej Drogi Krzyżowej i Nekropolii Chłapowskich w Rąbiniu, wszystko jest pięknie zagospodarowane. Przy każdej kapliczce znajduje się dodatkowa tablica z opisem dalszej drogi. Warto ją sobie sfotografować, by jeszcze lepiej poradzić sobie w terenie.

Trasa jest piękna i bardzo urozmaicona. Wiedzie przez lasy, pola z zadrzewieniami śródpolnymi (piszę o nich w kolejnej części wpisu), tory dawnej kolejki wąskotorowej, aleje drzew, cieki wodne, mostki, łąki. Po drodze znajdują się wieże widokowe, choć jedna z nich zdecydowanie wymaga jeszcze remontu i nie radzimy na nią wchodzić.

Koniec trasy znajduje się przy kościele w Rąbiniu, gdzie znajdują się groby rodzinne Chłapowskich. Znajdziemy tu nagrobek generała, jego żony, a co ciekawe, wspomnianej już wyżej, jej siostry Joanny, żony wielkiego księcia Konstantego Romanowa. Zwłoki Joanny Grudzińskiej przeniesiono do Rąbinia z Carskiego Sioła, po ogłoszeniu przez bolszewików, akcji likwidacyjnej kościołów i grobów obrządku rzymskokatolickiego.

Dezydery Chłapowski i rozwój wielkopolskiego rolnictwa

Dezydery, od najmłodszych lat kształcony był w służbie wojskowej. Karierę zawdzięczał swoim talentom w tej dziedzinie i uznaniu Napoleona, w którego szeregach stoczył wiele bitew. Rozczarowany cesarzem (który planuje oddać Księstwo Warszawskie Rosji) porzucił służbę i wrócił do zadłużonego rodzinnego majątku. Turew przejął – od swego prowadzącego hulaszczy tryb życia ojca – w wieku 25 lat i praktycznie pozbawiony środków do życia, uczynił ją wzorem dla wielkopolskich majątków. Wiedząc, że nie posiada rolniczych kwalifikacji, wyjechał do Anglii i Szkocji, by praktykować nowoczesne metody agronomiczne. Kupił tam również niezbędne maszyny oraz chodził na wykłady Akademii Rolniczej w Edynburgu. Był wizjonerem i prekursorem pozytywizmu. Na drodze stawało mu wiele przeszkód, począwszy od wybuchu Powstania Listopadowego, w którym mimo niechęci wziął udział, po ogromny opór wielkopolskiego ziemiaństwa.

Jego sposób myślenia o rolnictwie był bliski współczesnej filozofii ekologii i zrównoważonego gospodarowania. Propagowane i zakładane przez niego zadrzewienia śródpolne cały czas są rekomendowane wśród rolników. Znaczenie zadrzewień dla środowiska jest imponujące. Oto niektóre z nich: ograniczają erozję wodną i wietrzną, ograniczają namnażanie się szkodników, dzięki ostojom dla zapylaczy wspomagają plonowanie, regulują temperaturę gleby i powietrza, stanowią zacienioną ostoję dla zwierząt hodowlanych, chronią bioróżnorodność.

Cały program nowoczesnego rolnictwa był dość skomplikowany w porównaniu z panującą do tej pory trójpolówką. Jego wprowadzenie wymagało nie tylko specjalistycznej wiedzy, ale przede wszystkim wytrwałości, zdolności organizacyjnych i siły przekonywania. Np. do obsługi pługów szwedzkich, Dezydery sprowadzał fornali aż spod Krakowa, ponieważ miejscowi nie chcieli nimi orać. Sąsiedzi uważali, że zwariował, zwłaszcza, że bardzo ograniczał wydatki własne. Wysiłek przyniósł jednak ogromne korzyści. W ciągu 10 lat, Chłapowski spłacił ogromne długi ojca, podwoił dwukrotnie wartość majątku i trzykrotnie roczne dochody.

Przemierzając Kopaszewską Drogę Krzyżową, możemy podziwiać ukształtowanie terenu, aleje i miedze z zadrzewieniami, będące efektem organicznej pracy Dezyderego Chłapowskiego.

Turew

Warto odwiedzić również pobliską Turew, dawny majątek Chłapowskich. To w nim przyszła na świat córka Dezyderego, Zofia. Ona też była autorką pierwszych szkiców neogotyckiej, przypałacowej kaplicy. Sam pałac sprawia obecnie wrażenie lekko zaniedbanego ale mieszcząca się tu siedziba Instytutu Środowiska Rolniczego i Leśnego Polskiej Akademii Nauk, nie dysponuje odpowiednimi środkami na remont budynku. Dba jednak o promocję dorobku Chłapowskiego. Jednym z takich działań była poświęcona mu konferencja naukowa. Dzięki koleżance (dziękuję Haniu!), której mąż był współorganizatorem wydarzenia, cieszę się publikacją zawierającą materiały z konferencji. Skorzystałam z nich przy przygotowaniu tego wpisu.

Zachęcam Was też do zajrzenia na zapisaną relację na naszym Instagramie (katalog Wielkopolska) oraz na blog Poznańska Spacerówka, gdzie znajdziecie zdjęcia i wpis o Turwi. I zachęcamy oczywiście do odwiedzenia opisywanych miejsc. O tej porze roku powinny w pałacowym parku w Turwi kwitnąć śnieżyce, a my słyszeliśmy w nim dzięcioła zielonego!

Informacje praktyczne

Trasa Kopaszewskiej Drogi Krzyżowej liczy – w obie strony – 16 km. Można przebyć ją, tak jak my, na rowerze albo pieszo. Ciekawym przeżyciem będzie na pewno uczestnictwo w, organizowanej tu raz w roku, prawdziwej drodze krzyżowej, w czasie której zbierane są środki na renowację kapliczek czy nekropoli. Informacji z tym związanych szukajcie TUTAJ.

Można zatrzymać się na odpoczynek w Rąbiniu, gdzie w centrum wsi znajduje się przyjemny, ładnie zagospodarowany placyk z drewnianymi stołami. Niedaleko, w wiejskim sklepie, kupiliśmy wodę i lody (płatność tylko gotówką).

Trasa autem z Kopaszewa do Turwi to ok. 7 km. Na pewno wrócimy kiedyś do Turwi by zwiedzić znajdujące się nieopodal pałacu Muzeum Gorzelnictwa

The post Kopaszewska Droga Krzyżowa i tradycje wielkopolskiego rolnictwa – wycieczka rowerowa appeared first on Pikinini.

Mając już (prawie) dorosłe dzieci, trudno nam zebrać całą rodzinę by  wybrać się na wycieczkę. Tym razem – dzięki wielu wolnym dniom – udało się!

Ścieżka dydaktyczna “Dolina Kończaka” – gdzie to jest?

Znajdziemy ją w Puszczy Noteckiej w okolicach Obornik, ok. 60 km od Poznania, a właściwie od jego wschodniej granicy, przy której mieszkamy. Tuż obok znajduje się – sławna ostatnio – budowa zamku w Stobnicy. Na szlak wyruszyliśmy dzięki inspiracyjnym wpisom na blogach i profilach IG: Zielona wśród ludzi oraz Poznańska spacerówka.

Co nas czeka na szlaku?

Przede wszystkim musimy przemierzyć ok. 8 km. Tablica informacyjna mówi o 7 km, ale jest to więcej. My przeszliśmy prawie 10. Stało się tak dlatego, że na początkowym odcinku szlaku skręciliśmy za znakami w lewo, zamiast iść za innymi prosto. Uważajcie więc na znaki, które mogą zmylić i być potrzebne dopiero w drodze powrotnej

No właśnie, znaki! Wiodą nas wizerunki bobrów, których ślady łatwo odnajdziemy po drodze. Cały szlak ma też kształt bobra. Specjalnie włączyłam aplikacje śledzącą trasę by to sprawdzić!

Pod koniec grudnia nie było śniegu (śladowe ilości), za to wrażenie zrobiło na nas bardzo zielone runo leśne. Las – na pierwszym odcinku trasy – sprawiał wrażenie pokrytego miękkim dywanem mchu. Przez strumień Kończak przechodzi się urokliwymi, drewnianymi mostkami. Druga część trasy jest terenowo bardziej urozmaicona. Widać więcej wody i śladów bobrów. Na całej trasie pojawiają się tabliczki z nazwami drzew i tablice edukacyjne związane z gospodarką leśną. Spotkacie tez mrowiska i paśnik, a przy końcu trasy zagrodę z konikami polskimi. W środku lasu natknęliśmy się też na grób partyzantów z 1944 roku.

Przy gruntowej drodze dojazdowej do parkingu, mija się dwa cmentarzyki. Jeden z nich to stara, ewangelicka nekropolia dawnych mieszkańców tej okolicy. Warto się przy niej zatrzymać. Wciąż można przeczytać niemieckie napisy na niszczejących płytach.

Co zjeść?

Miejsce jest położone z dala od większych, turystycznych miasteczek. Nie szukaliśmy zresztą po drodze niczego, ze względu na ograniczenia covidowe. Zabraliśmy za to do termosu gorącą herbatę, a do pudełek naleśniki z kawałkami gorzkiej czekolady. Na trasie ustawiono drewniane stoły z ławami (w różnej kondycji). My zrobiliśmy popas w połowie szlaku, przy przejściu przez mostek na drugą stronę Kończaka. W pobliżu rośnie ogromny dąb, pomnik przyrody, nadgryziony zresztą przez bobry

Informacje praktyczne

Początek ścieżki łatwo znaleźć wpisując w Google Maps “Dolina Kończaka”. Znajdziemy tam wtedy podpowiedź kierującą nas na Leśną ścieżkę dydaktyczną o tej nazwie. Dojedziemy tam samochodem, który można zostawić na przygotowanym parkingu, tuż obok dużej tablicy informacyjnej z opisem szlaku. Warto sfotografować sobie szkic trasy z widocznymi na niej przystankami by zorientować się później, w którym mniej więcej miejscu się znajdujemy.

W czasie naszej wycieczki, na parkingu parkowało dość dużo aut ale był to dzień świąteczny. Wiele osób przyjechało też tu tylko po to by obejrzeć zamek w Stobnicy, a nie wędrować szlakiem.

Wiosną można tu podobno spotkać kwitnące śnieżyce. Dajcie nam znać jeśli je tam widzieliście! Na blogu znajdziecie też inne bobrowe szlaki i wpisy o bobrach. Szukajcie ich TUTAJ.

The post Dolina Kończaka – pomysł na zimowy spacer po lesie appeared first on Pikinini.

Znajdziecie na niej prawdziwe zabytki archeologiczne i te z późniejszych stuleci, zestawione w zabawkami współczesnymi (tak, tak, to właśnie nasze zabawki z Pikinini!). Ten zabieg ukazuje ponadczasową rolę zabawki i zabawy, skłania do sentymentalnych podróży w przeszłość ale i do refleksji nad dzieciństwem XXI wieku.

Zajrzyjcie na stronę wystawy – TUTAJ – by zapoznać się z programem wydarzeń z nią związanych,

oraz na naszego bloga o starych zabawkach, gdzie będziemy pokazywać Wam ciekawe eksponaty.

Zapraszamy

The post Wystawa zabawek w Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie appeared first on Pikinini.

Dojechać tu można autem ale też drezyną. Idąc szlakiem widać stary przystanek i zasypane o tej porze roku liśćmi, tory kolejowe. Tę opcję polecaliśmy Wam już kiedyś na blogu (TUTAJ).

Tym razem wędrujemy…

Moi rodzice, którzy spacerują z nami, w młodości docierali w te okolice niedzielnym pociągiem z Poznania. Nieśli ze sobą kanapki, kotlety i termos z herbatą. Cała wyprawa!

Niedaleko, od końca XIX wieku, funkcjonowało sanatorium dla chorych na gruźlicę. Ich płuca miały tu wspaniałe warunki do regeneracji. Dużo wcześniej bywali też tu podobno Szwedzi. Stąd okoliczne pagórki nazwano „Szwedzkimi Górami”. Może to oni odkryli sławną studnię, zanim dotarł do niej Napoleon?

Teraz obszar wokół jeziora Kociołek to rezerwat chroniący magię tego miejsca…

Z listopadowej mgły wyłaniają się wiekowe drzewa, które być może widziały i Szwedów, i Francuzów, i niemieckich kuracjuszy, a może nawet moich młodych rodziców z koszykiem piknikowym.

Wydaje się, że nic nie zakłóca ich naturalnej egzystencji…

…poza panoszącymi się tu chyba w dużej liczbie bobrami!

Przyglądamy się śladom ich zębów, grzybom porastającym omszałe pnie, liściom leżącym wszędzie i odbijającym się jeszcze w lustrze Kociołka.

Pięknie!

/

The post Nad Kociołkiem appeared first on Pikinini.

Z ciekawością zaglądaliśmy ludziom w okna i goniliśmy mijające nas wagony.

Makieta zaskoczyła nas swoją wielkością i różnorodnością. Zwłaszcza, że wraz z Rozalką odwiedziłam już kiedyś podobne miejsce w Hamburgu.

Tymczasem zatrzymajmy się w Borówcu…

Zachęcamy do wizyty. Wszystkie potrzebne informacje znajdziecie na TEJ STRONIE.

Jeśli znajdziecie się kiedyś w Hamburgu odwiedźcie Miniatur Wunderland, największą makietę kolejową na świecie, rozłożoną na ponad 1300 metrach kwadratowych. O wizycie w tym miejscu pisałam już kiedyś na blogu (TUTAJ)

Hamburski miniaturowy świat znajduje się w jednym z najładniejszych miejsc miasta, w starych budynkach magazynowych nad kanałami portowymi. Na tym zdjęciu widać otoczenie o którym piszę oraz mnie, Rozalkę i Jasia, synka kolegi, który towarzyszył nam wtedy w zwiedzaniu.

Na filmie widać jak ogromna jest makieta…

Od czasu kiedy ją odwiedziliśmy w roku 2006, jeszcze ją rozbudowano. Miniaturowe Życie toczy się dalej

Dla Rozalki podróż do Hamburga była też spotkaniem z miastem w innych formach miniatury. Z pokładu samolotu…

…i z wieży kościoła św. Michała.

A Wy? Odwiedzaliście podobne makiety w innych miastach?

/

The post Pożary, paleontolodzy przy pracy i lew na peronie appeared first on Pikinini.

Stanisław został w nim organistą. Gabriela była felczerem, wyrywała też potrzebującym zęby. Nie wiem gdzie mogła nauczyć się tej trudnej przecież sztuki ale wieść rodzinna niesie, że była silną, zdecydowaną kobietą, surową dla gromadki swych dzieci. Urodziła ich dwanaścioro, wśród nich Józia, mojego dziadka, którego podobnie jak jego rodziców nigdy nie poznałam. Gabriela klasyfikowała podobno swe potomstwo wg ich temperamentu preferując część grzeczniejszą. Józef należał do dzieci zdecydowanie niegrzecznych, w co – znając burzliwe koleje jego dorosłego życia – łatwo mi uwierzyć. Wraz z częścią swego rodzeństwa wybrał się kiedyś na żeglarską wyprawę po pobliskim jeziorze, przystosowując do tego celu domową balię do prania. Innym razem szukał przygody w przykościelnej kaplicy grobowej narażając się na bardzo dotkliwe cielesne konsekwencje swych czynów wymierzane przez rodzicielkę. Gabriela żądzy przygód nie potrafiła jednak w Józefie zahamować. Już w wieku 16 lat wyruszył szukać szczęścia w Berlinie.

Do Łodzi wrócił znacznie, znacznie później zabierając na wspomnieniową wycieczkę swojego synka, mojego tatę. Nie odwiedzali rodziny, która już dawno tam nie mieszkała. Wędrowali ścieżkami pobliskiego parku narodowego, odpoczywali nad jeziorami, wchodzili do kościółka. Józef opowiedział też swojemu synkowi o kolejnej przygodzie swego dzieciństwa, kiedy pod korzeniami starej lipy wykopano szkielet rosłego, średniowiecznego rycerza w zbroi. Drzewo ma się dobrze do dziś, co właśnie kilka dni temu sprawdziliśmy osobiście.

Lubię wycieczki w te okolice, choć jeździmy tam rzadko. Taka wyprawa ma dla nas nie tylko wartość sentymentalną. Jest świetnym pomysłem na ciekawy wypoczynek.

Zacznijmy raz jeszcze od kościółka. Oprócz pachnącego drewnem wnętrza, zwróćcie uwagę na dzwonnicę z siedemnastowiecznymi dzwonami, z których jeden upamiętnia zwycięstwo pod Wiedniem.

Murowana kaplica dobudowana do kościoła, kryje szczątki rodziny Potockich. Pałac w którym mieszkali znajduje się w oddalonym o 3 km Będlewie. Wiedzie do niego polna droga, którą bez problemu można przejechać samochodem. Potoccy zapewne wiele razy przemierzali ją powozem, a drogę zacieniała nieistniejąca już aleja śródpolna. Na rozstaju dróg miniecie wspomnianą już przeze mnie lipę i pomnik św. Jana Nepomucena wciąż trzymającego pieczę nad obsianymi polami, chroniąc je przed gradobiciem i zalaniem.

O historii pałacu w Będlewie można przeczytać na jego stronie — > KLIK.

Znakomitym właścicielem rezydencji był poznański społecznik Bolesław Potocki, fundator gruntu pod Teatr Polski. W jego wzorcowym folwarku odbywał rolnicze praktyki Maciej Mielżyński, który zakochał się w pięknej córce Potockiego, Felicji.

Z powodu odrzuconego uczucia próbował popełnić samobójstwo i grożąc kolejnym, wzbudził podobno litość Felicji, która zgodziła się go poślubić. Ta decyzja przyniosła rodzinie nieszczęście. Po latach, zazdrosny mąż, oficer armii pruskiej podejrzewając małżonkę o zdradę, zastrzelił ją wraz z domniemanym kochankiem w ich pałacu w Dakowach Mokrych. Felicja osierociła troje dzieci. Jej portret znajdziecie na ścianie hotelu, który mieści się w dawnych będlewskich zabudowaniach folwarcznych. Pałac jest obecnie w remoncie ale zachęcamy Was do spaceru, a nawet piknikowania na terenie parku. Bez trudu znajdziecie w nim nawet odpowiednie do tego ławki i stoły.

Z Będlewa, już asfaltową drogą można wrócić nad jezioro Dymaczewskie, to po którym pływał w balii mój mały dziadek. Warto skierować się na teren hotelu Szablewski w Dymaczewie Nowym gdzie można skorzystać z wydzielonej plaży i pogłaskać Benka…

Naszym zdaniem jednak, plaża w Dymaczewie nie umywa się do tej, którą od niedawna udostępniono w Pożegowie-Gliniankach.

Jej dane lokalizacyjne znajdziecie na stronie Mosina.pl

Glinianki to nie tylko strzeżona plaża, ale i atrakcyjnie zagospodarowany teren rekreacyjny z wieżą widokową…

…i bliskim sąsiedztwem tras spacerowych Wielkopolskiego Parku Narodowego.

Podobno spragniony Napoleon odnalazł tu zamiast poszukiwanej wody, źródło z szampanem, co upamiętnia wybudowana ku czci tego wydarzenia studnia.

No cóż, musujący trunek chyba już trudno w niej znaleźć ale dzięki temu na pewno zdecydowanie łatwiej o spokój w czasie wędrówki.

Spragnionym i głodnym polecamy jeszcze leżącą blisko Mosiny restaurację Chlebowy Domek.

Wakacje jeszcze trwają! Polecamy Wielkopolskę

/

The post Woda i przygoda appeared first on Pikinini.

Wielkopolskie Rakoniewice bowiem, to prawdziwie strażackie miasteczko!

Przekonujemy się już o tym, wjeżdżając na rynek. Stoi na nim fontanna z figurami strażaka i strażaczki. W lutym, wody w fontannie nie ma, ale przykryto ją plandeką w kształcie płomienia. Całkiem pomysłowo!

Na rynku stoi również replika sławnego wozu Michała Drzymały…

…i stare domy podcieniowe, zza których wyłania się budynek dawnego, szachulcowego zboru protestanckiego…

To właśnie w nim mieści się Wielkopolskie Muzeum Pożarnictwa…

Pan Płomyk był zachwycony. Jakie wozy!

Jakie hełmy!

I jaka rura strażacka!

Święty Florian, patron strażaków, namówił Zosię na wypróbowanie syreny alarmowej. Mimo straszliwego hałasu, pozostał niewzruszony.

Duże wrażenie na nas wszystkich zrobiła ekspozycja spalonego mieszkania. Wszystko, co tu pokazano, pochodzi z prawdziwych pogorzelisk…

Wystawa jest multimedialna i dla większych grup uruchamia się dodatkowe efekty specjalne.

Niedaleko przedstawiono inne scenki rodzajowe – pożar lasu, pracę strażaków przy wypadkach. Można poćwiczyć udzielanie pierwszej pomocy czy spróbować podnieść sprzęt służący do rozcinania blach samochodowych.

A to część wystawy filumenistycznej. Pamiętacie jeszcze takie zapałki?

Muzeum mieści zaskakująco dużo ciekawostek. Sporo miejsca zajmują np. zbiory przyrodnicze zgromadzone przez mieszkającego w Rakoniewicach Albina Łąckiego.

Dziękujemy miłej Pani Przewodnik, która oprowadzała nas po muzeum i cierpliwie odpowiadała na wszystkie pytania i dziękujemy Panu Płomykowi, że nas tam zabrał:)

/

The post Z cyklu Pan Płomyk poleca: RAKONIEWICE appeared first on Pikinini.

Tak wyglądała ta stacja na początku XX wieku…

Przez wiele lat przyjeżdżały tu pociągi z kuracjuszami Ludwikowa, letnikami, miłośnikami kąpieli w Jeziorze Góreckim i wycieczek przyrodniczych po Wielkopolskim Parku Narodowym. Później pociągi przestały kursować, a tory z każdym rokiem coraz bardziej zarastały. Na szczęście, zanim całkowicie pochłonęła je bujna przyroda, do akcji wkroczyły dwie dzielne kobiety. O ich pomyśle przeczytacie TUTAJ.

W październiku tą piękną trasą ruszyła rowerowa kolej drezynowa! My już ją wypróbowaliśmy i polecamy.

Na stacji końcowej można urządzić piknik lub powędrować dalej. Już planujemy letnie wycieczki szlakami znanymi z dawnych rodzinnych i szkolnych rajdów.

Tym razem pozostaliśmy na stacji, gdzie spotkaliśmy dość osobliwe postacie.

Na szczęście nie były to – chyba! – prawdziwe;) duchy, ale aktorzy filmujący okolicznościowe reklamówki.

No cóż, Wielkopolski Park Narodowy pełen jest niespodzianek!

/

The post Drezyną do Osowej Góry appeared first on Pikinini.

Jeden z największych wczesnośredniowiecznych grodów w Polsce, założony został typowo dla swojego czasu i funkcji – w miejscu lekko podmokłym i niedostępnym. Takim pozostaje trochę niestety do dziś, choć już nie z powodu broniącej dostępu przyrody i dzielnych wojów. Zarządzający grodem borykają się z uzyskaniem pozwoleń na turystyczne oznakowanie tej atrakcji, nikt więc przypadkowy na pewno nie zjedzie z trasy by do niej zajrzeć.

No cóż, taka sytuacja może mieć również swoje zalety, bo nie spotkamy w grodzisku tłumu turystów, a gospodarze powitają nas jak niecierpliwie oczekiwanych gości;)

Grzybowo odkryto stosunkowo niedawno. To, co już wiadomo o tym miejscu, świetnie przedstawiono na nowocześnie zaaranżowanej ekspozycji. Repliki znalezisk wyszukuje się w ścianach zbudowanych na wzór wału obronnego i wysuwa wraz ze zmyślnymi, ukrytymi szufladkami.

W grodzie wciąż nie przeprowadzono kompleksowych wykopalisk, dlatego przybysze mają szansę popracować jako archeolodzy i sami poszukać średniowiecznych skarbów;)

Oto co znalazły dziewczynki w wykopie wewnętrznym muzeum….

…i w ogromnej piaskownicy na zewnątrz…

Pani, która czuwała nad pracą, objaśniała później jak oznacza się znaleziska, dopasowuje czy interpretuje je.

Tworzyliśmy też ceramikę…

..i obeszliśmy rzemieślniczą osadę w towarzystwie miłego młodziana zarządzającego miejscowym składem broni bojowej. Jak już wspomniałam, nie mieliśmy praktycznie turystycznej konkurencji (skarby w wykopach archeologicznych do własnej dyspozycji!), więc cała załoga grodu chyba niezmiernie cieszyła się z naszego zainteresowania. O wyposażeniu średniowiecznego woja i sposobach walki, jakie stosował, wiemy już naprawdę sporo;)

A jako pamiątkę z Grzybowa, dziewczynki przywiozły skakanki, skręcone (prawie) własnoręcznie ze sznurków. Pierwszy raz widziałam tak zmyślną maszynę do ich wyrobu!

/

The post Skarby ze średniowiecznego Grzybowa appeared first on Pikinini.

W końcu wybraliśmy się na wycieczkę do Owińsk, do niezwykłego, jedynego w Europie parku, który służy dzieciom niewidomym ze znajdującego się tu Ośrodka Szkolno-Wychowawczego, ale otwiera również swoje bramy dla wszystkich innych.

W parku znajduje się mnóstwo urządzeń do zabawy i edukacji – tory przeszkód, huśtawki, zabawki dźwiękowe, bieżnie, trampoliny, ściany wspinaczkowe…

Dzieci niewidome mogą bezpiecznie i wesoło uczyć się sprawnego poruszania w terenie, a dzieci widzące spróbować poznać doświadczenia niewidzących rówieśników.

Jest i nasz wózek, który został przymocowany do specjalnego okręgu, tak by nie zmieniał trasy, po której prowadzi go niewidome dziecko.

Sensorycznemu poznaniu służy również barokowy, odrestaurowany ogród, w który wkomponowano piaskownicę, miejsca czerpania wody, a dzieci mogą wąchać kwiaty, zioła i hodować warzywa.

Wśród starych drzew parkowych i owocowych posadzono i otoczono płotkami młode krzaczki porzeczek, agrestu, drzewka brzoskwini i grusz, a wszystko opisano tabliczkami. Jest i pawilonik ze zwierzakami – bażantami, królikami, przepiórkami.

Pięknie i bardzo ciekawie. Odwiedźcie to miejsce koniecznie!

A TUTAJ jeszcze więcej o tym projekcie.

/

The post W niezwykłym parku appeared first on Pikinini.