Jeszcze jutro możecie je odwiedzić na stoisku Wydawnictwa Albus.

Z Warszawy przywieziemy do Poznania kolejne nagrody dla książki.

Wczoraj „Cztery żywioły i dwa koziołki” zostały wyróżnione nominacją w konkursie PTWK Najpiękniejsze Książki Roku 2013, a w czwartek odebraliśmy Nagrodę Magellana! W Poznaniu mamy więc najlepszy przewodnik dla dzieci w Polsce

Nasz wiosenny sezon wycieczkowy – bonus do zakupu książki już zakończyliśmy, ale zapraszam we wrześniu…

W przyszłą sobotę zapraszam też na promocyjną, darmową wycieczkę dla dorosłych i młodzieży. Szczegółów szukajcie na Facebooku KLIK i na stronie Poznań dla dzieci KLIK

Do zobaczenia

/

The post Cztery żywioły i dwa koziołki nagrodzone Magellanem! appeared first on Pikinini.

Niepotrzebnie! Nie uzgadniając niczego wcześniej, wskazałyśmy te same prace. Kluczem okazała się różnorodność, kreatywność Uczestników i to coś, co nas zwyczajnie chwyciło za serce… Dziękujemy! A oto osoby nagrodzone w konkursie Pasja od dziecka – 5 lat Pikinini:

Joanna i Przemysław Promińscy (nagroda: Tekturowy Domek na drzewie – Calafant KLIK)

Monika Krycka-Tasel (nagroda: Lalka do nauki anatomii, mała pacjentka Rosi – Sigikid KLIK)

Maja & Magda Hoffmann (nagroda: Zestaw do hodowli motyli Live Butterfly Garden – Insect Lore KLIK)

Marta Rusek-Cabaj (nagroda: Zestaw figurek Podwodna Ekspedycja – Wild Republic KLIK)

Joanna Bartkowska (nagroda: Muminkowe foremki do ciastek i pierniczków – Muumi KLIK)

Katarzyna Otłowska (nagroda: Książka Tove Jansson. Mama Muminków KLIK oraz Muminki. Zestaw 180 naklejek w różnych rozmiarach KLIK)

Poniżej prezentacja części nagrodzonych prac konkursowych – pozostałe znajdziecie na blogu O tym, że —> KLIK.

———————————————

Na początek przedstawiamy opowieść pani Moniki Kryckiej-Tasel o pasji Poli…

Pola ma 5 lat i od dnia, w którym się urodziła, zdążyła wielokrotnie zmienić swoje zainteresowania. Pierwszą pasją byłam ja (taaak, wspaniałe uczucie, gdy jest się żywą pasją takiej uroczej osóbki). Wkrótce dołączyła muzyka, a z czasem książki, taniec i hulajnoga. Dwa lata temu wydarzyło się jednak coś, co miało wyjątkowy wpływ na zainteresowania mojej córki…

Był typowy listopad, może nieco bardziej chłodny. Spacerowałam z Polą uliczkami naszego miasta. Jesienna zaduma, liście wirujące na wietrze i ta typowa dla wszystkich listopadów aura. To wszystko wpędzało nas w niesamowitą melancholię. Być może jeszcze długo wpatrywałybyśmy się z zamyśleniem w okna sklepowych wystaw, gdyby nie głośny krzyk jakiegoś dziecka: „Kościotrup! Mamo, kościotrup! Łaaaaa! Mamoooo!”. Zdążyłyśmy jeszcze zobaczyć kobietę, która w pośpiechu złapała swoją pociechę i pognała z nią przed siebie. Niepewnie skierowałyśmy się do miejsca, w którym miała miejsce cała sytuacja. Ciekawość przeplatana z niepokojem gnała nas w tym kierunku. Po zrobieniu kilku kroków dostrzegłyśmy malutki breloczek z zawieszonym wizerunkiem szkieletu człowieka. „Mamo, czy to pan kościotrup?”- zapytało mnie dziecię. „Wygląda na to, że tak”- odparłam. „Możemy zabrać do domu? Musi być mu zimno bez ubrania”- zmartwiła się Pola. Tym oto sposobem Pan Kościotrup trafił do naszego domu, a dzień ten zapoczątkował wielką przygodę mojej córki z anatomią.

Każdego dnia pojawiało się więcej pytań. Opowiadałam dziecku o budowie ciała człowieka, o funkcji szkieletu, mięśni i narządach wewnętrznych. Moja wiedza stała się niewystarczająca wobec dociekliwości małej osóbki, więc zakupiłam cały szereg książek dla dzieci poświęconych tej tematyce. Z radością obserwowałam, jak budzi się wielka pasja. Wiedza umiejscawiana była w praktyce- obserwowanie swojego ciała, jego struktury, mechanizmów funkcjonowania, słuchanie bicia serca i wyczuwanie pulsu, przyglądanie się źrenicom i testowanie kubków smakowych. Pojawiły się muzea i centra nauki, w których mogłyśmy dowiadywać się jeszcze więcej. Tak jest do dziś. Każdy nasz dzień jest wyzwaniem, każdy przynosi pytania, na które poszukujemy odpowiedzi. Nie dziwi nas „gęsia skórka” i wiemy dlaczego czerwienią się nam nosy na mrozie. Jestem pewna, że przed nami jeszcze wiele wspaniałych doświadczeń, bo poznawanie siebie samego jest niezwykłą przygodą w odkrywanie najwspanialszej tajemnicy istnienia. Pan Kościotrup też ma się dobrze i chyba nie jest już mu zimno, bo otrzymał w prezencie od swojej małej właścicielki nowe plastelinowe ciało

A to praca Mai & Magdy Hoffmann. Filmik…

…i zdjęcia dokumentujące przyrodnicze pasje Mai…

O plastycznej pasji Melki, opowiedziała nam jej mama Katarzyna Otłowska:

Jak chyba wszyscy rodzice podsuwaliśmy córce „to i owo”, by przekonać się, jakie talenty nasze dziecię przejawia. Wszelkie instrumenty muzyczne utwierdziły nas w przekonaniu, że niekoniecznie bardzo muzykalna jest nasza córka. Owszem – zapału jej nie brakowało, jednak o melodyjności trudno było mówić. Jeszcze mniej optymistycznie przedstawiała się sprawa aktywności sportowych: Melka chciała mieć i rower, i hulajnogę, jednak okazało się, że utrzymanie równowagi jest absolutnie niemożliwe. Zniechęcenie przyszło błyskawicznie, parę prób i sprzęty leżały w kącie kurząc się – co jakiś czas następowały kolejne podejścia, jednak zmiany nastawienia nie odnotowaliśmy…

Naturalną koleją rzeczy postanowiliśmy sprawdzić, czy sztuki plastyczne to konik naszej córki. I w tej kwestii progenitura nas początkowo nieco zawiodła… Olbrzymie opakowanie farb do malowania palcami stało się zajmującym sporo miejsca przedmiotem, gdyż Melka uważała, że minimalnie zanurzony w farbie paluszek trzeba natychmiast wyszorować. Sądziłam także, że kredki dla najmłodszych będą używane przez nią do osiągnięcia pełnoletności, gdyż ubywało ich w sposób możliwy do zarejestrowania chyba za pomocą mikroskopu elektronowego…

Efekty też nie były zachwycające: gdy koleżanki z dumą prezentowały głowonogi, bukiety kwiatów i konie do złudzenia przypominające pierwowzór, Melka wolała pracowicie zamalowywać kartkę kolejnymi kredkami tworząc barwną szachownicę… Ale być może był to już przejaw jej indywidualności i zalążek rozwijającego się talentu;)

Otóż Melka jest dziewczynką, która potrafi „na pociechę” wyrażać się przez sztukę, zatem bywa, że prosi przez łzy (gdy ją coś smutnego spotka, gdy ma kiepski humor): „Chcę kredki/farbki/pisaki i kartkę”, wciąż w ruch idą nożyczki i klej, wycina i rysuje, klei, maluje, swe prace ozdabia różnymi elementami, przyczepia piórka, listki, patyczki…

Co zaskakujące dla nas – ma także mnóstwo pomysłów na przestrzenne dzieła, co więcej – nazywa je bardzo oryginalnie. Do naszej czeredy dokooptował niedawno choćby cytrynowy ludzik – dobry patent na miłego towarzysza;) Ostatnio wciąż zaprzątającym jej głowę tematem jest szkoła – choć to jeszcze ponad rok, gdy do niej pójdzie, to już teraz wycięła i skleiła „kapsułę”, którą postanowiła codziennie zabierać ze sobą do szkoły!

Uwielbia też lepić, zatem mamy w domu „stado” ptactwa, które zamieszkuje w uwitych z sizalu gniazdkach. Te ptaki to być może wpływ matki, która jest nieco zafiksowana na obserwowaniu ptaków – to też pasja z dzieciństwa, która przetrwała do tej pory. Nasz dom i ogród były miejscem, gdzie skrzydlatych istot było mnóstwo: jaskółki gnieździły się na tarasie i choć niezbyt estetycznie potem wyglądała ściana, to jednak były sprawy ważniejsze;) W dzikim winie gniazda miały makolągwy, zimą dokarmiało się sikorki, na dębie chętnie siadywały gołębie wołając „jogurtu, jogurtu”;) Nasi pupile też byli upierzeni – wprawdzie jedynie papużki nierozłączki u nas gościły, ale ileż radości dostarczały! Ba, udało się nam nawet dochować potomstwa!

Teraz też najmilsze wyprawy to te do lasu, bo choć i w ogrodzie choćby „szpaczki-wyjadaczki” masowo się pojawiają, to jednak las jest miejscem, gdzie ptasia ferajna zachwyca śpiewem, a czasem i fizjonomią;) W gąszczu drzew niełatwo wypatrzeć małych śpiewaków, jednak gdy się człowiek zasłucha, zastygnie nieruchomo, to się nagle i pierwiosnek, i czyżyk, i kowalik pokaże, sójka przeleci błyskając lusterkiem, gdy się ma szczęście – to można zobaczyć nawet wilgę czy kraskę! Taki wyjazd to najprzyjemniejszy sposób spędzania czasu, zatem nierzadko i córka pyta z nadzieją: „Jedziemy dziś do lasu?” – gdy mamy w planach jakąś wyprawę w plener.

Uczulenie ojca na pióra nie pozwala nam na hodowanie w domu pierzastego przyjaciela, zresztą przyznam, że teraz nieco inaczej na tę sprawę patrzę. I choć wiadomo, że wiele gatunków tylko w takich warunkach może funkcjonować, to jednak najprzyjemniej jest stykać się z żyjącymi na wolności zwierzętami.

Wracając jeszcze do twórczości Melki – wiem, że to nieskromne wyznanie, ale często sama jestem zdumiona, jak ciekawe, niebanalne prace potrafi stworzyć! Co więcej – ma tak niezwykłą inwencję jeśli chodzi o nadawanie tytułów, że grzechem byłoby nie przytoczyć paru;) Zatem kilka ostatnich pomysłów zilustrowanych przez córkę:

Z cyklu ”Dziwaczne duety” (a nawet tercety, kwartety;):

Mela i zebra

Gwiazdy i wisienka

Smok, dziewczynka i burza

Dzieci i osiołek na patykach

Łąka, tęcza, motyl i zboże dla kurczaczka

Wiatr i ziemniak sklejony z pomidorem

Z cyklu „Co za rodzina!”:

Tata szuka latarki w piwnicy dziadków, bo tam nie ma prądu.

To jestem ja, jak kąpię się w morzu i mam taką długą brodę.

To jestem ja, jak liczę: jeden, dwa, trzy.

To jestem ja, jak wyciągam pocztę.

To jest babcia, co mówi: „Hej, nie idźcie wilki tutaj, bo tu jest Mela i dziadek”.

Mela zauważyła, że są jej urodziny.

Mama jest zachorowana i trzyma balonik.

Mama jadła niebieskie cukierki, ma więc niebieski brzuch. Teraz jest na podwórku i ma parasol w ręku.

Stryjek Michał tańczy na łące.

Latająca Mela

Tata w swetrze z tatą;)

Dziadek, który ma pomarańczową brodę.

Z cyklu „Dziwny jest ten świat”:

To jest lizak, a ja upadłam i beczę.

Na Melcią toczy się duży kamień.

Tata zobaczył tylko jeden kwiatek w ogródku.

Człowiek bez buzi

Mela chce się bawić z duchem, ale on nie chce się z Melą bawić.

Mapa dla taty, jak będzie szedł przez las.

Pan mówi: „Cześć, ci tam u was jest?”

Chłopiec, który jadł groszek.

Ktoś leży na plaży, ma nogi wyciągnięte do słońca.

Ludzik, co ma bardzo dużo rąk.

Mela podskoczyła do słoneczka.

Dziewczynka i jej specjalny przyrząd do tańczenia na jeziorze

Tata przebrał się za pirata i jest na kwiatku.

Chłopiec, który się zmęczył tańcem.

Kaczka szyje sukienkę.

Brudny rekin

Króliczek, który tańczy.

Gąsienicę boli brzuszek.

Dziewczynka się smuci, bo lalka ma prostokąt.

Klaun chowa się w krzakach.

Jeżdżąca łódka z flagą.

Bardzo podobają nam się tytuły prac, które wspaniale uwypuklają sens dzieł;)

Cieszymy się, że tylu pasjonatów jest wśród Was i dziękujemy za to , że opowiedzieliście nam o swoich fascynacjach

/

The post Pasja od dziecka – 5 lat Pikinini (rozwiązanie konkursu) appeared first on Pikinini.

Dzięki Pikinini poznaliśmy również Olgę, prowadzącą bloga O tym, że. Razem przygotowaliśmy okolicznościowy konkurs

Dzieci. Jedno godzinami może wpatrywać się w pracę dźwigu i koparki. W piaskownicy organizować własny plac budowy. Inne, kiedy chwyta za pędzel lub kredki – zapomina o całym świecie. Zupa stygnie, ugryzione ciastko czeka na talerzyku. Uprawiają różne dyscypliny sportowe. Grają na instrumentach. Czytają. Jeśli czymś się interesują, zawsze znajdą czas na swoją pasję. A rodzice? Mogą aktywnie wspierać rozwijające się w dzieciach zainteresowania. Uczestniczyć. Być. Obserwować. Wspominać. Może pamiętają swoje dziecięce pasje, które mogły ukształtować całe ich dorosłe życie? Lub pojawienie się w ich rodzinie dziecka sprawiło, że znaleźli nowy pomysł na siebie, odkryli nowe talenty i wszystko zmienili?

Z szacunku do dzieci, ich pasji, z chęci kreatywnego spędzania z nimi czasu, z miłości… Właśnie dlatego powstał sklep Pikinini. Miejsce, w którym nie dzieli się dzieci ze względu na płeć, ale pomaga znaleźć zabawki według zainteresowań. Gdzie nie ma przypadkowych przedmiotów. Sklep, w którym odszukać można zabawkę dla małego artysty, dla obieżyświata, początkującego kucharza, ekologa, przyszłego lekarza, ale i groźnego pirata, profesjonalnej baletnicy czy konstruktora robotów Bo różne, bardzo różne są pasje dzieci…

Pasja od dziecka to konkurs z okazji urodzin Pikinini. To już 5 lat! Dołączycie się do wspólnej zabawy? Zadanie konkursowe polega na stworzeniu pracy na temat: Pasja od dziecka (do wyboru: opowieść, fotoreportaż, tekst okraszony zdjęciami, filmik lub mp3 – szczegółowe informacje znajdziecie w regulaminie konkursu). Hasło konkursowe możecie rozwinąć na wiele sposobów! Możecie na przykład przedstawić pasję swojego dziecka. Możecie opowiedzieć o Waszym dzieciństwie i zainteresowaniach oraz o tym, jaki to miało wpływ na Wasze życie. A może dziecko zmieniło Wasze plany, także te zawodowe, i pod jego wpływem odkryliście w sobie jakiś nowy talent, który zmienił Wasze życie? Możliwości jest wiele Czasu też całkiem sporo, bo czekamy do 5 maja 2014 r. (23:59). Prace należy przesyłać na adres otymze@gmail.com, wszystkie szczegóły dotyczące konkursu znajdziecie w REGULAMINIE KLIK.

A skoro to piąte urodziny… Nagród jest 5 i tylu będzie zwycięzców I kto wie, może te nagrody pozwolą Waszym dzieciom odkryć nowe zainteresowania? Na pewno będą wspaniałym pretekstem do spędzenia czasu na wspólnej zabawie!

1. Tekturowy Domek na drzewie – Calafant KLIK

2. Lalka do nauki anatomii, mała pacjentka Rosi – Sigikid KLIK

3. Zestaw do hodowli motyli Live Butterfly Garden – Insect Lore KLIK

4. Zestaw figurek Podwodna Ekspedycja – Wild Republic KLIK

5. Muminkowe foremki do ciastek i pierniczków – Muumi KLIK

O wygranych zadecyduje jury, w którego skład wchodzi przedstawiciel sklepu Pikinini oraz autorka bloga O tym, że. Konkurs możecie śledzić na blogach i fan page: Pikinini (FB) oraz O tym, że… Wśród uczestników konkursu, którzy na swoim facebookowym profilu lub na blogu udostępnią publicznie baner konkursowy – rozlosujemy nagrodę dodatkową W wiadomości e-mail prosimy o informację, gdzie został udostępniony baner. To warunek wzięcia udziału w losowaniu…

…zestawu związanego z Muminkami! Dla rodzica dawka lektury, dla dziecka duuużo naklejania. Albo odwrotnie. Sami zdecydujecie!

1. Książka Tove Jansson. Mama Muminków KLIK

2. Muminki. Zestaw 180 naklejek w różnych rozmiarach KLIK

POWODZENIA!

/

The post Zapraszamy na urodziny! appeared first on Pikinini.

Odwiedziły poznańską Biblioteką Raczyńskich…

O historii tego pięknego gmachu możecie przeczytać TUTAJ

Najpierw Pan Kropla porozmawiał ze – stojącą przed Biblioteką – swoją znajomą, Hygieą o twarzy Konstancji Raczyńskiej, a Ziemek z wężem, którym bogini się opiekuje.

Później wszyscy podziwiali nowy gmach. Od zewnątrz…

…i w środku. Najbardziej podobały im się przestronne czytelnie i żywe drzewa rosnące w budynku!

Trochę przestraszyli się uzbrojonych, niemieckich żołnierzy, których tu spotkali.

Najpierw pomyślały, że jednym z nich jest duch Josepha Raczyńskiego, potomka niemieckiej linii rodziny, który był esesmanem i dyrektorem biblioteki w czasie II wojny światowej. Na szczęście to dzięki niemu ocalały wtedy najcenniejsze zbiory. Okazało się jednak, że te dziwne postacie to nie duchy, ale uczestnicy gry miejskiej, którzy raczyli się biblioteczną herbatą:)

Uspokojeni, ruszyli dalej…na wystawę prezentującą wydane w zeszłym roku książki z Poznaniem w tle. Wystawie patronuje pierwszy bibliotekarz zatrudniony przez Edwarda Raczyńskiego – Józef Łukaszewicz. Podobałoby im się w dzisiejszej bibliotece…

Na wystawie, w gablotach prezentujących książki, żywioły znalazły mnóstwo ciekawostek…

Największą uwagę przyciągały jednak te wyróżnione, nominowane do nagrody głównej…

Oj, jak cieszyły się żywioły, kiedy właśnie wśród tych książek zobaczyły swoją ulubioną, opowiadającą oczywiście o nich!

Mówiono o nich nawet w radio:) Posłuchajcie…

/

The post Cztery żywioły w gościnie u Raczyńskich appeared first on Pikinini.

Z tej okazji mamy dla Was małe niespodzianki.

1. Do pierwszych 10 zamówień powyżej 100 zł, złożonych od 4 do 6 kwietnia, dokładamy Mydlane konfetti do kąpieli z wiosennym motywem czterolistnych koniczynek.

O wyczerpaniu zapasu poinformujemy w tym wpisie.

2. Wśród bloggerów, którzy zostawią komentarz pod tym wpisem i podlinkują go na swojej stronie, wylosujemy Muminkową foremkę do pieczenia, artykuł, który sprzedajemy w Pikinini już od 4 lat:)

Losowanie 7 kwietnia.

3. Wśród naszych fanów na Facebooku, którzy udostępnią wpis na swoim profilu, wylosujemy Muminkową książkę kucharską.

Losowanie 7 kwietnia.

Dziękujemy, że do nas zaglądacie i bawicie się z nami:)

/

7 kwietnia:

Foremkę  w kształcie Muminka wylosowała Zakładka, ale i dla christinee otrzymuje od nas niespodziankę – foremkę do ciastek z Małą Mi

Proszę Was o potwierdzenie adresów na maila: pikinini@pikinini.pl

Dziękuję i udanych wypieków:)

/

The post Sklep Pikinini kończy 4 lata! appeared first on Pikinini.

I oto wyniki:

Książki Boel Westin „Tove Jansson. Mama Muminków” otrzymują:

1. Olga, prowadząca bloga O tym, że… za projekt wpisu blogowego…

Rodzice zadzwonili, kiedy pakowaliśmy torby, wytrzepywaliśmy piasek z sandałów i już tęsknie spoglądaliśmy w stronę morskiego brzegu, bo już po urlopie… Komunikat był nieco nerwowy: dekarz, strych, niebawem remont! Jednym słowem – panika, bo tuż pod dachem zamieszkało całkiem sporo kartonów z bliżej nieokreśloną zawartością.

Jeszcze tylko dwie muszelki do kieszeni i ruszyliśmy z odsieczą. Po kilku godzinach byliśmy, by do późnych godzin nocnych znosić ze strychu kartony. Bardzo ciężkie, wypełnione książkami, rocznikami gazet, pamiątkami, zdjęciami… Jedno pudło okazało się mi szczególnie bliskie: – O! “Puc, Bursztyn i goście”, “Borek, Topek i Aza” i “Ronja, córka zbójnika”! Pamiętam te książki! – wołałam co rusz. Prawdziwe, sentymentalne skarby uratowane przed zniszczeniem… Wyciągałam z kartonu książkę za książką, otrzepywałam z kurzu, otwierałam.

Wtedy zobaczyłam jedną okładkę… Nie smak, nie zapach, ale właśnie spojrzenie na okładkę książki stało się moją prywatna magdalenką. Na dnie kartonu leżała książka, właściwie cieniutka broszura “Kto pocieszy Maciupka” Tove Jansson. Książka, która przypomniała mi, jak ogromnie bałam się Buki*!

“Na dworze spacerowały Paszczaki

wielkimi, ciężkimi krokami,

gdzieś daleko w mroku nocy zawodziła Buka.

Wszędzie zamykano drzwi, wszędzie paliły się lampy,

a biedne wystraszone stworzonka pocieszały się wzajemnie.

Lecz kto pocieszy Maciupka i powie mu,

że w nocy wszystko, co okropne,

wydaje się jeszcze gorsze, niż jest?”

Przeczytałam i przeszedł mnie dreszcz. Wiedziałam, doskonale wiedziałam, że na końcu tej książeczki, jakoś na trzeciej stronie od końca czai się Buka. Doskonale pamiętałam ten strach towarzyszący mojemu z nią spotkaniem. Nie pamiętałam za to, że Maciupek Bukę przegonił! Że odtańczył gniewny, wojenny taniec i ugryzł Bukę w zimny ogon! Czy ja to w ogóle doczytałam do końca? Wtedy? W dzieciństwie? I dlaczego mam tę książkę, skoro to egzemplarz biblioteczny? Tak się bałam, że schowałam książkę głęboko, głęboko i nie potrafiłam jej znaleźć? Buka ją ogonem nakryła? Już się nie dowiem…

Kilka dni temu kupiłam “Książka o Mimbli, Muminku i Małej Mi – Co było potem?”. Zapakowałam w szary papier. To będzie jedna z kilku książek, które moja córka znajdzie w swoim kalendarzu adwentowym. I pierwsza książka mojej Ewy z Muminkiem w środku! Mam nadzieję, że będzie jej się podobać i że obie, kiedy przyjdzie pora, odtańczymy gniewny, wojenny taniec i ugryziemy Bukę w ogon!

* tak jak bałam się Buki, bałam się jedynie Wilków z “Akademii Pana Kleksa”

PS Moja opowieść tutaj – w przyszłości stanie się postem blogowym. Na razie mam dwa zdjęcia i ten tekst. Czekam, aż Ewa otworzy odpowiednią szufladkę i znajdzie książkę, a ja będę miała okazję dopisać… co było potem

2. Pani Marcelina, animatorka Oducha.pl za:

– projekt warsztatów „Zima Muminków”

Warsztaty dla dzieci z cyklu GRAMY LITERATURĘ.

Muzyczne opracowanie opowiadania Tove Jansson „Zima Muminków”

(wyd. Nasza Księgarnia).

Dziecięca zima zwykle wydaje się piękna i radosna. Tymczasem czytając „Zimę Muminków” musimy zmierzyć się z nieprzyjemnymi emocjami: samotnością, strachem, zagubieniem. Muminek, jako jedyny troll, nieoczekiwanie wybudził się z zimowego snu. Wszystko wokół wydaje mu się obce i nieprzyjazne. Wszędzie panuje ciemność związana z nocą polarną. Muminek zdany jest na siebie.

Razem z Muminkiem szukamy jakiegoś oparcia w nieprzyjemnej sytuacji. Czujemy ulgę przy spotkaniu innego stworzonka, pomimo, że jest dziwne i oschłe w obyciu, śpiewamy piosenki by dodać sobie odwagi, zachwycamy się zorzą polarną i niezwykłym zachowaniem przedmiotów. Śmiejemy się wbrew przeciwnościom.

Zapytana o muzykalność Muminków, pewnie większość z nas wspomniałaby Włóczykija grającego na harmonijce. Zimą tęsknimy za nim – sezonowo powędrował na południe. Okazuje się jednak, że Tove Jansson włożyła w usta wielu stworzonek teksty różnych piosenek. Zaśpiewamy je w czasie warsztatów, podłożyliśmy do nich muzykę, która kojarzy nam się z Doliną Muminków.

Sięgamy po folklor skandynawski. To on jest inspiracją do melodii i improwizacji, które przeplatają tekst audycji. Mistrzowsko wykonuje je na fletach prostych Paweł Iwaszkiewicz. Dzieci również muzykują: usypiają Muminka grając na dzwonkach, śpiewają i maszerują razem z nim przez kopny śnieg.

Wykonawcy:

Marcelina Sowa – animatorka, pomysłodawczyni przedsięwzięć OD UCHA DO UCHA, m.in. cyklu GRAMY LITERATURĘ.

Paweł Iwaszkiewicz – gra na flecie prostym, fletach poprzecznych, szałamajach i dudach. Specjalizuje się w muzyce dawnej, ponadto pasjonuje kulturą celtycką i bretońską. Założyciel i kierownik muzyczny zespołów “Dancerye” i “Open Folk”

– i za pomysłowe zgłoszenie pracy jej córki Weroniki z klasy piątej, która bazując na „Zimie Muminków” uczyła się odmiany rzeczowników przez przypadki

3. Agnieszka, prowadząca bloga Zakładka do ksiażki, za TEN WPIS BLOGOWY

Foremkę WŁÓCZYKIJ otrzymuje…

4. Violet, prowadząca bloga Księgozbiór, za TEN WPIS BLOGOWY i za domek dla Muminków z kloców Lego

 Foremkę TATUŚ MUMINKA otrzymuje…

5. Pani Marta za wariację filcową

 Zaparzaczka do herbaty, posłuży…

6. …pani Magdalenie, za pracę o torebkach

Muminki naznaczyły całe moje życie. Szczególnie jedna postać, dzięki której mam teraz pół szafy zastawionej rozmaitymi torebkami. Uwielbiałam (i nadal uwielbiam) Mamę Muminka i jej nieodłączny atrybut – torebkę. Właściwie to muszę się do czegoś przyznać: zazdrościłam jej tej małej torebki: brązowej, z czterema kieszonkami i lusterkiem. Klasyczna, niewielka, ale za to jaka pojemna! Jak sama przyznała, nosi w niej tylko to, co nagle może się okazać potrzebne: zapasowe pończochy, cukierki, druty, proszki od bólu żołądka i takie różne drobiazgi. Tych ostatnich była zapewne nieskończona ilość. Myślę, że to taka muminkowa wersja apteczki pierwszej pomocy. Pierwszą torebkę Mamy Muminka dostałam od babci. Była starsza ode mnie, przedwojenna, zamykana na ozdobny zatrzask. Wypychałam ją różnymi przedmiotami do granic możliwości. Raz nawet schowałam w niej słoik z sałatka ziemniaczaną. To miało być na kolację dla Włóczykija.

Piżmowiec mawiał, że ze wszystkich niepotrzebnych rzeczy torebki są najbardziej niepotrzebne. Ale to facet, więc nie można brać jego gadania na poważnie. Pamiętam, że kiedyś stało się coś strasznego: torebka zginęła! Szukali jej wszyscy mieszkańcy Doliny. Tatuś Muminka bardzo się martwił, gdyż czuł się zupełnie obco wobec Mamy Muminka, gdy ta nie miała torebki. Często przyglądam się starszym paniom, czy przypadkiem nie dzierżą w dłoni czegoś na kształt torebki Mamy Muminka. Mam nawet kilka takich torebek, które wizualnie przypominają pierwowzór. I czasami zdarza się, że w podszewce jest czarna dziura do której wpadną jakieś drobiazgi, odnajdując się po wielu miesiącach. Mama Muminka nosiła w torebce scyzoryk z małymi nożyczkami, których rzadko używała. Też noszę w torebce scyzoryk (ten z kieleckich;), którego używam do krojenia i smarowania pieczywa, wyważania zamków w szafie i dłubania w doniczkach. Mamusia Muminka, jak widać, może być niezłą inspiracją. Mama kojarzyła mi się też z ukochaną ciocią: roztaczała macierzyńskie ciepło i dawała poczucie bezpieczeństwa (nie żebym miała jakiś jego deficyt;) Zawsze wiedziała, kiedy przytulić i pocieszyć, wysłuchać bez zbędnych komentarzy. I na pocieszenie wyjmowała coś dobrego z torebki. Taki chodzący ideał, prawie jak Matka Polka. Z każdej sytuacji umiała znaleźć wyjście, podobnie jak potrzebne rzeczy w torebce. A to niestety nie wszystkim kobietom się udaje;)

Płyta „Chatka z piernika” pojedzie do…

7. …10-letniego Kuby. Jego rysunek przedstawia Hatifnatów i Paszczaka, który ze strachu przed nimi uciekł na drzewo zostawiając lupę i zbiór kwiatów.

Kozicę otrzyma…

8. …9-letnia Gabrysia za pracę w postaci plastyczno-literackiego dyptyku.

Jako, że absolutnie najukochańszą bohaterką muminkowej serii jest dla Gabrysi Panna Migotka, tak więc to ona jest główną bohaterką tych dzieł. Rysunek przedstawia “Casting na pomocnika Panny Migotki”, a wiersz… uzupełnia portret najukochańszej Migotki. – pisze mama Gabrysi

 Zimowe ocieplacze będą ogrzewały..

9. Zuzię, za plastelinową Pannę Migotkę, ulepioną razem z tatą

 10. i panią Małgosię, za ciasteczkowego Muminka…

…a jedenastą ponadprogramową nagrodę dostaną…

11. Franek i Zosia za 4 prace plastyczne. Plastelinowa prezentacja 3D lata Muminków jest autorstwa sześcioletniego Franka. Kolejne to dzieła Zosi: rysunek kredkami, makieta pt. Muminek na śniegu, trzecia to portret rodziny Muminków wykonany farbami do malowania na szkle.

Zosia i Franek dostaną 2 podkładki z Doliną Muminków.

Wszystkim, którzy wzięli udział w zabawie, DZIĘKUJEMY!

/

The post Ogłaszamy wyniki konkursu z „Mamą Muminków” appeared first on Pikinini.

Wieczorem czekał mnie jeszcze zastrzyk z antybiotykiem, może bańki, ale na razie bawiłam się gumowymi zwierzątkami, których kolekcja w nagrodę za zastrzykową „dzielność” miała szansę jeszcze się powiększyć i cieszyłam się stosikiem książek do przeczytania. Na pewno dużo spałam, bo w czasach mojego dzieciństwa zalecane było solidne „wyleżenie w łóżku” i wypocenie gorączki pod grubą pierzyną. W takich warunkach, po raz pierwszy odkryłam Dolinę Muminków, którą – wraz z wahaniami mojej temperatury – przemieszczałam się między jawą i snem przez kolejne książkowe tomy.

Lektura niosła zdziwienie innością, chęć wejścia w ten nierealny świat i pocieszenie, czyli – jak się później dowiedziałam – uczucia, które zainicjowały powstanie książki.

Polubiłam wszystkie postacie i być może utożsamiałam się przez jakiś czas z Małą Mi czy Muminkiem (byli przecież dziećmi), ale później odkryłam, że na różnych etapach swojego życia bywam właściwie każdym z tych trolli, nawet czasami Buką;)

Muminki zresztą również trochę się zmieniają, a życie w ich dolinie, wbrew pozorom jest bardzo dynamiczne. Tak jak życie każdego z nas, jak życie Tove Jansson.

Warto sięgnąć po wydaną właśnie jej biografię by trochę lepiej poznać autorkę muminkowego świata.

Jej marzenia, tęsknoty i codzienność, przewijają się często przez karty tego, co napisała i narysowała. Bardzo przywiązana do rodziny, potrzebowała jednak dużo osobistej wolności. Pociągały ją dalekie podróże, ale największym marzeniem była własna, niedostępna wysepka. Jest mi to bardzo bliskie:)

W książce Boel Westin „Tove Jansson. Mama Muminków”, odkryjecie jeszcze wiele ciekawych – nie tylko muminkowych – śladów.

Ja z wielką przyjemnością poczytałam o genezie książki „Lato”, którą bardzo lubię, pierwszych rysunkach z Muminkiem tworzonych na ścianie drewnianego wychodka, operze czy listach od czytelników. Interesująca lektura na jesienno – zimowe wieczory przy dobrej herbatce:)

A ponieważ Pikinini jest jednym z patronów medialnych książki, zapraszam Was do KONKURSU.

ZIMOWY KONKURS Z “MAMĄ MUMINKÓW”

Zasady:

– Do 10 grudnia czekamy na prace związane z Muminkami. Może to być dzieło plastyczne, kulinarne, ciekawa wypowiedź pisemna czy blogowy post. Zupełna dowolność, ograniczona tylko muminkowym tematem:)

Piszcie na adres: pikinini@pikinini.pl

– Spośród wszystkich zgłoszeń wybierzemy 10 najciekawszych. Opublikujemy je na naszych stronach i nagrodzimy.

Do wygrania:

– 3 książki Boel Westin „Tove Jansson. Mama Muminków”

– foremka do ciastek i pierniczków Włóczykij

– foremka do ciastek i pierniczków Tatuś Muminka

– Muminkowa zaparzaczka do herbaty z Panną Migotką

– płyta „Chatka z piernika”

– duża maskotka Kozica – z dzwoneczkiem i wyginającymi się kończynami (wym. ok. 30 x 30 cm) od firmy Spiegelburg

– 2 zimowe ocieplacze do rąk

Konkurs nadzorować będzie specjalna komisja:) Zapraszamy!

The post Zimowy KONKURS z „Mamą Muminków” appeared first on Pikinini.

Dziś nasze – wszystkich mam – radosne święto. Laurki i samodzielnie zrobione przez dzieci prezenciki, cieszą w takim dniu chyba podwójnie.

My też przygotowaliśmy dla Was niespodziankę – na Dzień Matki i zbliżający się Dzień Dziecka.

Wśród osób, które w komentarzu napiszą w jaki sposób najbardziej lubią spędzać czas ze swoim dzieckiem, rozlosujemy NAGRODĘ – książkę z przepisami do wspólnego gotowania “Ciasta, ciastka i takie tam” i szpatułkę do mieszania i wylizywania ciasta

Losowanie już za 2 tygodnie – 9 czerwca!

Jeśli posiadacie blog, miło nam będzie, jeśli umieścicie u siebie podlinkowane zdjęcie z informacją o zabawie:)

WYNIKI LOSOWANIA:

Niezawodna maszyna losująca wyrzekła cyfrę “6”! Tym samym nagroda trafia do WIKKORI. Gratulujemy:)

/

The post Z najlepszymi życzeniami! appeared first on Pikinini.

The post KONKURS – Ożywiamy stare ozdoby świąteczne appeared first on Pikinini.

Podczas naszych wakacji w Anglii, odpoczęliśmy i dowiedzieliśmy się wielu ciekawych rzeczy. Maja nauczyła nas też – bardzo lubianej przez angielskie dzieci – wyliczanki, której znajomość bardzo przydaje się w brytyjskiej szkole:)

httpv://www.youtube.com/watch?v=-fadCAHjN-s

Żadnego związanego z Henrykiem VIII czy z Tudorami miejsca, nie odwiedziliśmy, ale z poprzedniego pobytu polecam Hever Castle, rodzinną siedzibę Anny Boleyn, z pięknym ogrodem i labiryntami (w tym jednym wodnym, pełnym tryskających pułapek).

Wyliczanka przypomniała mi o pierwszych w moim życiu puzzlach. Tak naprawdę dostali je kiedyś w prezencie moi rodzice, a wyciągane z szafy i układane były z pewnym respektem, należnym w komunistycznej rzeczywistości, rzeczom przywożonym „z zachodu”.

Teraz miały w końcu okazję ułożyć je moje córki, co przy 400 elementach zabrało im trochę czasu, ale utrwaliło wyliczankową wiedzę o żonach Henryka VIII i było okazją do porozmawiania o ich losach.

Cały czas wspominamy też jeszcze miłe wakacyjne chwile, przeglądając zdjęcia. Powstały też klockowe budowle zainspirowane Londynem….

…i praca plastyczna z muszelek zebranych na plaży w Boscombe….

Jestem pewna, że i Wy wciąż wspominacie swoje wakacyjne wyprawy. Dlatego postanowiliśmy ogłosić konkurs na pracę plastyczną lub budowlę z klocków, inspirowaną miejscami gdzie wypoczywaliście.

ZASADY KONKURSU:

1. W konkursie mogą wziąć udział klienci sklepu Pikinini, którzy choć raz, do dnia zakończenia konkursu, dokonali zakupu na stronie Pikinini.pl

2. W konkursie mogą wziąć udział również bloggerzy, którzy oprócz przesłania zdjęcia pracy konkursowej, zamieszczą na swoim blogu informację o konkursie wraz z naszym banerem (wyślemy na maila).

3. Czekamy na dziecięce prace plastyczne w dowolnej technice lub budowle z klocków, inspirowane wakacyjnymi wyprawami. Mile widziany będzie krótki opis rodzica dołączony do zdjęcia.

4. Konkurs trwa od 3 – 22 października 2011 r.

5. Nagrody dla klientów sklepu Pikinini:

– Drewniana kolejka z torem rozłożonym wśród znanych zabytków

– Lupa z pojemnikiem

– książka „Z notatnika młodego podróżnika. Pojazdy i nie tylko”

6. Nagrody dla bloggerów:

– Małe drewniane klocki MIASTECZKO

– Gra memo „Uczymy ekologii”

– książka „Z notatnika młodego podróżnika. Pojazdy i nie tylko”

7. Zdjęcia prac prosimy przesyłać na adres: pikinini@pikinini.pl

/

The post KONKURS – Przedłużamy wakacje! appeared first on Pikinini.