Nie powiem, że doskonale poznaliśmy zagadnienia chromatografii kolumnowej i chiralności zmysłów, ale wiemy, że są:) Wiemy już jak znaleźć kolory w szpinaku i że te same związki chemiczne mogą być prawo lub lewoskrętne, co da się wywąchać i posmakować.

Po latach stwierdzam, że chemia jest bardzo fajna! Cieszę się, że moje dzieci mają szansę odkryć to znacznie wcześniej niż ja:)

/

The post Noc Naukowców na poznańskim Wydziale Chemii appeared first on Pikinini.

Siódmy wykład Uniwersytetu dla Dzieci poświęconemu został dobremu wychowaniu. Dzieci zastanawiały się czy grzecznie jest przychodzić na zajęcia z butelką coli i jak układa się sztućce na talerzu w różnych fazach spożywania posiłku.

Najciekawsze jednak było spotkanie, z mieszkającą wiele lat w Polsce, Japonką. Japonia jest krajem, w którym przestrzeganie zasad dobrego wychowania jest bardzo ważne i właśnie o tym opowiadał nam japoński gość.

Jedno z dzieci i jedna z mam miały szansę ubrać kimona, których założenie wymusza specjalny sposób poruszania się, zgodny z wizerunkiem dobrze wychowanej obywatelki. Japończycy nie muszą oczywiście uczyć się prawidłowego  układania sztućców, ale sztuka posługiwania się pałeczkami również nie należy do najłatwiejszych, choć mali studenci z powodzeniem przyswajali sobie na sali wykładowej jej podstawy.

Czasami w domu, również próbujemy jadać w ten sposób. Wydawało mi się, że potrafię robić to całkiem dobrze, ale myślałam tak tylko do czasu kiedy na blogu o Japonii znalazłam listę błędów możliwych do popełnienia podczas jedzenia pałeczkami;)

Dzieci nauczyły się też składać japońskie ukłony oraz pozdrawiać się słowami „Konnichiwa” (Dzień Dobry) i „Sayonara” (Do widzenia).Tak pożegnały się też po skończonym wykładzie.

W domu całkiem często rozmawiamy o Japonii. Czytamy japońskie baśnie, wracamy do książek o życiu dzieci w tym kraju…

…składamy origami…

…oglądamy zdjęcia księżniczki Aiko…

Daylife

…i snujemy plany podróży do Japonii.

O takiej podróży, marzę już od czasu, kiedy jako dziecko śledziłam z zapartym tchem losy serialowej Oshin. Teraz wolę filmy Kurosawy, ale zdjęcia małych Japonek w kimonach kojarzą mi się już zawsze z – noszącą na plecach niemowlę – Oshin, pracującą ponad siły jako służąca.

Co ciekawe, o podobnie żyjących dziewczynkach przeczytałam później w książce Louis’a Frederic’a „Życie codzienne w Japonii u progu nowoczesności”:

„Małe dziecko spędzało życie przeważnie na plecach matki, która zajmowała się różnymi pracami, nosząc malca okrytego i chronionego przez obszerne haori (bluza-płaszcz), ściągnięte paskiem. Kiedy matka nie mogła w ten sposób zająć się dzieckiem, obowiązek ten spadał na jego starszą siostrę albo którąś z dziewczynek z sąsiedztwa, która zobowiązywała się przez cały dzień nosić je na plecach. Cudzoziemscy podróżnicy często wyrażali zdziwienie, że nieustannie spotykają  tak dziwacznie obładowane kobiety i dziewczynki. Dziecka prawie nigdy nie zostawiano samego (…) Jeżeli z jakiegoś powodu nikt nie mógł zająć się dzieckiem, wynajmowano dziewczynkę z sąsiedztwa. Często więc widywało się dziewczynki idące do szkoły z małym dzieckiem na plecach; był to braciszek albo siostrzyczka, albo też dziecko sąsiadki.”

Gettyimages

W książce ciekawie opisano też dziecięce zabawy i japońskie święta obchodzone przez małych Japończyków również dzisiaj. Pamiętam, że o podobnych zwyczajach opowiadał nam też nasz nauczyciel (Kyutaro-San), kiedy w liceum uczyłam się języka japońskiego. Gruby zeszyt „od japońskiego” wciąż stoi na mojej półce i mam nadzieję, że będę miała kiedyś okazję, by kilku zapamiętanych zwrotów użyć w Japonii:)

The post Trochę o Japonii appeared first on Pikinini.

Częścią zajęć na Uniwersytecie dla Dzieci są również – nie związane tematycznie z wykładami – warsztaty.

Dziewczynki wzięły udział w warsztatach archeologicznych.

Któż nie chciałby mieć takich przygód jak Indiana Jones;)

Na początek– jak na prawdziwym Uniwersytecie – dzieci musiały przyswoić sobie trochę wiadomości teoretycznych. Z wielu metod badawczych, którymi posługuje się archeologia, poznały tajniki fotografii lotniczej. Na wykonanym z powietrza zdjęciu powierzchni ziemi, dzieci starały się odnaleźć ślady obiektów archeologicznych. Obserwacja z takiej perspektywy, pozwala archeologom zlokalizować możliwe relikty grodzisk czy grobowców poprzez specyficzne ślady wynikające z innego układu cieni, wody opadowej, różnic w kolorze gleby i roślinności.

Odkryte na zdjęciach obiekty, dzieci odrysowywały na folii.

Kolejne zadanie wiązało się już z wyprawą w teren, niestety nie tak odległą jak zwykł czynić to Indiana. W pobliskim parku dzieci szukały ukrytych wśród drzew i krzewów skarbów.

Komplet przepięknej biżuterii został odnaleziony przez moją młodszą, pękającą z dumy córkę.

Wszystkie znaleziska zostały oczywiście później zaznaczone na specjalnej mapie.

W archeologa bawiła się też pewna dziewczynka, na znajdującym się niedaleko naszego miejsca zamieszkania placu zabaw w Swarzędzu, na którym wykopała ludzkie kości. Wezwani na miejsce specjaliści nie doszukali się innych szczątków, ale dzieci po kilku dniach znów wykopały piszczel. Teraz miejsce jest już zabezpieczone, odpowiednie służby odnalazły już trzy worki kości, a swarzędzka prasa doszukuje się przyczyny obecności resztek pochówków na osiedlowym placu zabaw.

Przypomniano sobie, że pod nowo budowane w latach 80-tych osiedle, zwożono ziemię z likwidowanego, starego cmentarza ewangelickiego. Historie archeologicznych odkryć mogą być bardzo zajmujące, o czym zapewne przekonała się już mała mieszkanka Swarzędza. Życzę jej jeszcze wielu sensacyjnych znalezisk!

The post Archeologia dla dzieci appeared first on Pikinini.

Nie ma chyba lepszego sposobu na uświadomienie dzieciom różnorodności świata niż pokazanie im jak żyją ich rówieśnicy w innych krajach.

Kolejny wykład na poznańskim Uniwersytecie dla Dzieci był właśnie o tym.

Prowadząca wykład dr Joanna Polak – Dobrowolska pokazywała zdjęcia:

…wychowujących się wśród krowich stad, małych Masajów z Kenii…

pbase

…piłujących zęby w ostre kiełki Pigmejów…

E. Beaumont “Księga krajów i kontynentów”

…etiopskiego ludu Surma, którego żeńska część rozciąga wargi za pomocą specjalnych talerzyków…

Phorographersdirect

…przekłuwających ciało patyczkami Indian Yanomami…

Ri

…malujących na biało twarze, dzieci australijskich Aborygenów…

…wywodzących swój ród od hinduskich książąt, ale dziś bardzo biednych Rabari…

Flickr

…żyjących w Azji, Padaung z długimi szyjami ozdobionymi metalowymi zwojami, z których pierwszy zakłada się dziewczynkom w wieku 4 lat…

burma-all

…noszących chusty ludów arabskich…

…amerykańskich dzieci Amiszów…

Daylife

…i ortodoksyjnych Żydów Haredim…

Flickr

Pobaw się tak jak dzieci w Izraelu:

Oriol Ripoll “Najpiękniejsze zabawy świata dla dzieci”

Dziewczynki były zafascynowane kolorowym, tajemniczym dla nich światem, tym w jak różny sposób można żyć i postrzegać rzeczywistość.

Życie dzieci na świecie ma też niestety i inne oblicze:

– Co roku umiera z głodu 15 milionów dzieci

– 1/12 ludzi na świecie choruje z niedożywienia, w tym 160 milionów dzieci poniżej piątego roku życia

– W krajach ubogich 1 na 10 dzieci nie dożywa wieku 5 lat

– Co piąte dziecko na świecie nie chodzi do szkoły

– 40% dzieci afrykańskich nigdy nie chodziło do szkoły. Jest to jedyny region świata, gdzie liczba dzieci pozaszkolnych rośnie

– 1/5 ludzkości nie ma dostępu do ujęć świeżej wody

– Co minutę z powodu braku odpowiedniej opieki medycznej umiera kobieta w ciąży

– Niedożywienie powoduje 55% wszystkich zgonów dzieci na świecie

– Za cenę jednego pocisku rakietowego szkoła pełna głodnych dzieci mogłaby przez 5 lat wydawać codzienny posiłek

– 3 miliardy ludzie na świecie usiłuje przeżyć za 2 dolary dziennie. Blisko 1/4 ludzi żyje za mniej niż 1 dolar dziennie. Aktywa 358 miliarderów przewyższają łączne dochody roczne krajów, które zamieszkuje 45% ludności świata.

– Według danych ONZ ludność świata w ciągu najbliższych 50 lat powiększy się o 50%. Jednak coraz mniej dzieci będzie rodzić się w krajach rozwiniętych, zwłaszcza w Europie.

Powyższe dane zaczerpnęłam ze strony Ruchu Solidarności z Ubogimi Trzeciego Świata MAITRI.

Od ponad 6 lat uczestniczymy w prowadzonym przez tę organizację programie „Adopcja Serca”. Co miesiąc wpłacamy pieniądze na naukę naszej „przybranej córki” Godelive, która mieszka w Demokratycznej Republice Konga. To wyniszczony przez wojny kraj w którym ponad 41% ludności powyżej 15 lat nie umie czytać i pisać, 32% ludności nie ma dostępu do czystej wody, a ponad 30% nie dożywa 40 lat.

Podziwiam misjonarzy, którzy w bardzo trudnych warunkach walczą o godne życie dzieci. Cieszę się też, że tak wielu ludzi przyłącza się do aktywnej pomocy, że całe klasy szkolne podejmują się opieki nad konkretnym dzieckiem. Cóż bardziej uczy dzielenia się i nawyku niesienia pomocy niż odpowiedzialność za życie znanej nam ze zdjęć i relacji osoby.

O tym wszystkim rozmawiam z dziewczynkami i dziś w Dniu Dziecka znów przeglądamy zdjęcia i listy od Godelive. Otrzymujemy też od niej piękne rysunki…

…i świadectwa szkolne, a dziewczynki cieszą się bardzo, że ich prace plastyczne docierają aż do dalekiej Afryki.

The post Dzieci na świecie appeared first on Pikinini.

Nie ma chyba dziecka, które nie chciałoby odkopać kiedyś w pobliskiej piaskownicy szkieletu dinozaura. Wszystkie chyba wierzą, że jest to możliwe.

Moje córki spotkały już w swoim życiu kilka dinozaurów. Najczęściej czytamy o nich w książkach, ale zdarzyło nam się też już „ćwiczyć wydobywanie” szkieletu z gipsowego „zestawu małego paleontologa”.

Znacznie rzadziej niż dinozaura, można za to chyba spotkać prawdziwego paleontologa. Taką okazję mieli jednak mali studenci naszego poznańskiego Uniwersytetu Dziecięcego.

„Wędrówka do przeszłości, czyli nie tylko o dinozaurach” – to tytuł wykładu dr Błażeja Berkowskiego, który przybył ubrany w strój i kapelusz prawdziwego badacza skamieniałości.

“Moja pierwsza encyklopedia” Larousse

Opowiedział dzieciom kim jest paleontolog, jakich narzędzi używa i jakie rodzaje skamieniałości bada, prezentując przy tym ciekawe, obrazujące wszystko slajdy. Nam najbardziej podobał się ten, wyjaśniający w jaki sposób szczątki zwierząt znajdowane są w głębokich warstwach ziemi, a także przedstawienie historii Ziemi jako ogromnej książki grubej (długiej) na 250 km, z której każda kartka to 1 rok.

Dr Berkowski zachęcał też dzieci do bliższego poznania Silezaura, polskiego dinozaura niedawno znalezionego w Krasiejowie. Musimy wybrać się do niego z wizytą, a także do położonego bliżej nas, Parku Dinozaurów w wielkopolskim Rogowie.

Po powrocie do domu, sięgnęliśmy po albumy ze zdjęciami z naszej podróży po Wielkiej Brytanii. Jeden dzień spędziliśmy wtedy w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, w którym aż tłoczno od wszelkiego rodzaju skamieniałości i dinozaurów.

“Moja pierwsza encyklopedia” Larousse

Jeden dzień to stanowczo za mało na wszystkie zgromadzone tam dziwy i atrakcje, więc już wychodząc z muzeum bardzo chcieliśmy tam wrócić. Teraz domaga się też tego nasza młodsza córka, której nie było wtedy jeszcze na świecie, a która z zazdrością wysłuchuje relacji starszej siostry o przerażającym, zrekonstruowanym T-rexie, gnieździe dinozaurów…

…i największej zapamiętanej atrakcji: ciastku w kształcie dinozaura zjedzonym w muzealnej restauracji.

Foremka do wykrawania ciasteczkowych dinozaurów pojawi się więc pewnie wkrótce w naszym domu i w sklepie, i może uda nam się upiec słodkie gady podobne do tych na zdjęciu.

Sprinklesandjimmies

Tymczasem zostałam zaproszona na ciasteczko z dinozaura do naszej piaskownicy:)

Zagraj z dinozaurami: gry

The post Paleontologia dla dzieci appeared first on Pikinini.

„Nawet najdalsza podróż zaczyna się od pierwszego kroku.” Pierwszym krokiem w świat dla Arkadego Fiedlera, znanego podróżnika i pisarza, były wyprawy z ojcem na nadwarciańskie łąki. Tam, wśród dębów i motyli zaczął snuć swe marzenia o dalekich krajach.

Rogalin

O tym, jak ważne jest by starać się spełniać swoje marzenia, opowiadał – w ramach kolejnego spotkania na Uniwersytecie dla Dzieci – wnuk Arkadego Fiedlera.
Podobało mi się w tym wykładzie, podkreślenie znaczenia poznawania świata najbliższego nam, tego by interesować się przyrodą wokół domu, by tak właśnie nauczyć się kochać rośliny i zwierzęta.

Dęby nad Wartą były dla Arkadego Fiedlera pierwszą puszczą i wśród nich zaczął marzyć o ogromnych motylach jeszcze bardziej kolorowych, niż te które łapał z ojcem.

Kolekcję motyli i inne, osobliwe zbiory ze swych podróży, gromadził Fiedler w swoim domu w Puszczykowie, który jest zarazem już od dawna, bardzo ciekawym muzeum. Ekspozycja cały czas się powiększa, a prowadząca muzeum podróżnicza rodzina Arkadego Fiedlera ma wciąż nowe pomysły. Radosław Fiedler opowiadał o nich dzieciom, o swoich wspomnieniach związanych z dziadkiem, o tym jak otwierał z nim kufry pełne egzotycznych pamiątek. Dzieci zainteresowane były bardzo historiami o zwierzętach: przywiezionej małpce, piraniach, wężu boa, wypchanych pająkach.

Muzeum Arkadego Fiedlera

Kiedy byłam dzieckiem, często jeździliśmy z rodzicami pociągiem do Puszczykowa, popularnego od lat, celu weekendowych wycieczek z Poznania. Wędrowaliśmy leśnymi ścieżkami i odwiedzaliśmy muzeum Fiedlera. Było to dla mnie zawsze duże przeżycie. Nie mogłam oderwać wzroku od rytualnych masek, spreparowanych ptaszników, skorpionów i ludzkich główek.

W domu mieliśmy całą kolekcję książek Arkadego Fiedlera. W szarej, komunistycznej rzeczywistości, egzotyczne podróże w nich opisywane były dla nas tym bardziej niesamowite. Najpierw oglądałam tylko znakomite fotografie, później już czytałam: „Wyspę Robinsona”, „Orinoko”, „Ryby śpiewają w Ukajali”, „Gorącą wieś Ambinanitelo” i najbardziej przeze mnie – miłośniczkę Indian – ulubioną książkę „Mały Bizon”.

Chciałyśmy z siostrą podróżować po świecie i zaczęłyśmy, zainspirowane muzealnymi ekspozycjami tworzyć w swoim pokoju hobbystyczne kąciki.

W kąciku geograficznym powiesiłyśmy na ścianie mapy z „Poznaj świat”, w kąciku przyrodniczym królowała kolekcja muszli, ptasich piórek, kamieni i przywieziony z Bułgarii zasuszony krab.

Teraz, moim dzieciom, jest w Polsce znacznie bardziej kolorowo, ale tak jak ja, lubią zbierać podczas spacerów przyrodnicze okazy, lubią czytać o podróżach i lubią kiedy babcia z dziadkiem jadą z nimi do muzeum w Puszczykowie.

The post O podróżach Arkadego Fiedlera appeared first on Pikinini.

Wykład o sposobach komunikowania się ludzi dawniej i dziś, miał miejsce na Dziecięcym Uniwersytecie jeszcze przed Wielkanocą.

Dzieci oglądały na ekranie, zdjęcia glinianych tabliczek, pergaminowych ksiąg, najstarszych aparatów telefonicznych i radiowych, stary telewizor i komputer.

Działanie telegrafu, dzieci przyswoiły eksperymentalnie. Poznały znak „S.O.S.” i nauczyły się go wystukiwać.

Zgadywały gdzie wynaleziono druk, kiedy skonstruowano pierwszy telewizor i ile ważył pierwszy telefon komórkowy (40 kg!).

Prowadząca wykład opowiadała również o alfabecie Braille’a i pokazała na ekranie jak zapisać słowo „Mama”.

Z największym zapałem, mali studenci powtarzali znaki alfabetu migowego. Nauczyli się też pokazywać w tym języku, zwroty: „Ja lubię zwierzęta” i „Ja jestem zły”.

Właśnie przed chwilą poprosiłam córki by przypomniały mi jak „wymigać” te zdania i okazało się, że dobrze wszystko zapamiętałyJ

The post Uniwersytet dla Dzieci – “Porozumiewanie się ludzi kiedyś i dziś” appeared first on Pikinini.

Zeuksis z Heraklei był wielkim, greckim malarzem żyjącym na przełomie V i IV w. p.n.e. w Atenach. Jego prace, sławione przez współczesnych, były arcydziełem malarskich iluzji. Niestety, żaden z jego obrazów nie zachował się do naszych czasów, a Zeuksis sławę swą czerpie z wciąż cytowanych anegdot.

Jedną z nich, jest historia rywalizacji między nim, a innym greckim malarzem – Parrazjosem.

Zeuksis namalował winogrona wyglądające tak prawdziwie, że obraz został zniszczony przez ptaki, które uległy złudzeniu i zaczęły dziobać „smakowite” płótno.

Kiedy przyszła kolej na zaprezentowanie sędziom pracy Parrazjosa, Zeuksis niecierpliwie zaczął domagać się odsłony zakrytego obrazu przeciwnika. Okazało się jednak, że to właśnie zasłona była tematem konkurencyjnego dzieła Parrazjosa, który w tym przypadku wygrał zawody, oszukując samego mistrza iluzji.

Taką opowieścią rozpoczął się kolejny wykład poznańskiego Uniwersytetu dla Dzieci.

Inne malarskie sztuczki, mogły być już obrazowane przykładami wyświetlanymi na ekranie. 
Przechodząc przez kolejne epoki, dzieci poznawały malarskie sposoby na zmierzenie się z rzeczywistością. Zaskakujące iluzją naśladownictwo, które fascynuje widza i prowokuje go do zastanowienia się nad tym w jaki sposób odbieramy świat. 

Czy to jest fotografia? – pytała prowadząca wykład, pokazując dzieciom namalowany tył obrazu.

Trzeba było znaleźć ukryte kształty w mieszaninie plam i kresek oraz policzyć ile nóg ma narysowany słoń.

Kiedy dziewczynki zobaczyły na ekranie przykłady „owocowo-warzywnych” XVI-wiecznych portretów Arcimboldo, przypomniały mi o czytanej często w naszym domu książce „Sztuka nie tylko dla dzieci”.

Czasami czerpią z niej pomysły na swoje plastyczne prace.

Z książki tej, dzieci pamiętały też jeszcze jeden z przedstawionych na wykładzie obrazów: „Ambasadorowie” Hansa Holbeina.

W domu znów przykładały do niego błyszczącą łyżkę, by odnaleźć ukryty, złowieszczy kształt czaszki.

Fascynacja iluzją wciąż jest żywa, wciąż znajduje nowe środki wyrazu: sztuka malowania na chodniku… 

…czy graffiti Banksy’ego.

www.moillusions.com

The post Sztuka i jej sztuczki appeared first on Pikinini.

Idea Dziecięcych Uniwersytetów powstała kilka lat temu w Niemczech i od tej pory coraz więcej ośrodków uniwersyteckich na świecie zaprasza do swych sal wykładowych dzieci.

Program wykładów jest zazwyczaj dobrany tak, by poruszyć najciekawsze kwestie nurtujące większość dzieci. Mają one szanse zadawać pytania i otrzymywać odpowiedzi, bezpośrednio od naukowców i uniwersyteckich profesorów.

Przy okazji nabywają wiedzę o zwyczajach akademickich, sposobach wyszukiwania informacji i odkrywają nowe fascynacje. Za naturalne zaczynają uważać prawo do zdobywania wiedzy przez całe życie.

Letni semestr na Uniwersytecie dla Dzieci w Poznaniu – zorganizowanym przez Wyższą Szkołę Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa – zaingurował wykład dr Marka Kaźmierczaka „Dlaczego Anioły mają skrzydła”

Dzieci, w wieku od 6-12 lat, przybyło na wykład kilkadziesiąt, a na prowadzącego spadała wręcz lawina pytań. Panujący na wykładzie entuzjazm byłby marzeniem chyba każdego wykładowcy.

„Skąd ludzie wiedzą, że są Anioły?”, „Jakiego koloru noszą ubrania?”, „Czy Anioły umierają?”, „Czy można zobaczyć Anioła?” – te i inne pytania prowadzący wykład, traktował bardzo poważnie. Odpowiedzi ilustrował wybranymi przykładami z malarstwa, literatury i filozofii, ale odwoływał się też do wyobrażeń Aniołów przedstawianych w animowanych bajkach Walta Disney’a i filmach.

Jedna z małych studentek usłyszawszy, że w filmie „Niebo nad Berlinem” tylko dzieci widziały Anioły, poświadczyła, że ona też właśnie w Berlinie widziała Anioła:)

Podobało mi się podsumowanie dr Kaźmierczaka, mówiące o tym, że spotkanie każdego z nas z Aniołami jest niepowtarzalne, właściwe tylko sobie, tak jak spotkanie z własnymi myślami.

Mamy w domu Anioła, na którego spoglądamy codziennie. To sympatyczna, ludowa rzeźba Józefa Chełmowskiego, którą przywieźliśmy z jego pracowni w Brusach na Kaszubach. Dzieci, z ciekawością czytają czasami, wypisaną na Aniołku modlitwę „Aniele Boży…” po kaszubsku.

Ostatnio, podziwiamy też przepiękny, patchworkowy obraz Bożeny Wojtaszek „Miasto Aniołów”. Rozmawiamy sobie przy nim o Aniołach.

.

The post „Dlaczego Anioły mają skrzydła” – wykład na Uniwersytecie dla Dzieci appeared first on Pikinini.