Milusię niełatwo jest dostrzec, jest czarna i ruchliwa, zwłaszcza gdy wiruje na London Eye

Zabawa tym teatrzykiem, przypomina nam wspólne wesołe chwile w Londynie, gdzie świetnie bawiliśmy się, próbując z pokładu turystycznego autobusu, sfotografować własne podobizny na tle Big Bena i innych mijanych atrakcji

O naszych wspólnych brytyjskich wakacjach przeczytacie TUTAJ, a do wpisów jeszcze wrócimy… Może warto napisać o wcześniejszym podróżowaniu z małą Rozalką?

/

The post Let’s play London appeared first on Pikinini.

Najważniejsze jednak jest to co można w nim obejrzeć. My mieliśmy okazję dobrze się bawić na przedstawieniu „Fenix powraca do domu”.

Opowieść o przełomowych wydarzeniach w życiu nieszczęśliwego feniksa Feliksa i równie niezadowolonej ze swego losu kotki Tosi wiodła nas przez przestworza i europejskie stolice do optymistycznego zakończenia, kiedy to bohaterowie odkryli swoje prawdziwe przeznaczenie, inne niż ich początkowe wyobrażenia o nim.

W każdej scenie Felix i Tosia zaskakiwani byli niespodziewanym zwrotem przewidywanych wg nich zdarzeń. My też. Na małej scenie z oszczędnymi dekoracjami, pojawiali się barwni bohaterowie w ciekawych kostiumach, prowadzący zabawne rozmowy.

Ciekawe miejsce i repertuar, bardzo dobrzy aktorzy…polecamy!

Zdjęcia pochodzą ze strony Centrum Sztuki Dziecka.

/

The post Mamy nowy teatr! appeared first on Pikinini.

Długo musieliśmy czekać na kolejny spektakl…

Z przyjemnością patrzyłam na widownię, gdzie kolejne pokolenie małych wielbicieli Kopciuszka z napięciem oczekiwało na dobre zakończenie baśni.

Wszystko na szczęście się udało. Dzielne dziewczę pokonało życiowe przeciwności i zostało nagrodzone za swą dobroć i…piękny taniec:)

Udało się też twórcom przedstawienia. Na scenie panowała baśniowa atmosfera w szaro-srebrnej oprawie z dyniowo-pomarańczowymi akcentami. Macocha była przerażająca, złe siostry zabawne, choreografia wspaniale współgrała z melodyjną muzyką Prokofiewa.

Po spektaklu, mieliśmy przyjemność znaleźć się na premierowym bankiecie. Zupa dyniowa bardzo nam smakowała i widzieliśmy, że Kopciuszkowi (w jego roli wystąpiła Japonka Shino Sakurado) również:)

Zdjęcia z przedstawienia pochodzą ze strony Teatru Wielkiego w Poznaniu.

/

The post Kopciuszek zatańczył w Poznaniu appeared first on Pikinini.

By Kopciuszkowi udało się jednak zamienić w księżniczkę, dzieci musiały jej pomóc przygotowując sałatki, dekorując kanapki i balowe ciastka.

Było wesoło, baśniowo i bardzo smacznie.

Dzieci ubrane były w fartuszki i czapki kucharskie od Pikinini…

…a plakietkę z imieniem przypinał do nich sam książę:)

Na warsztatach kulinarnych, towarzyszących premierze baletu Kopciuszek, bawiło się ok. 20 dzieci. Na zdjęciach, oprócz naszej Zośki, znajdziecie też Ewę, której mama prowadzi bloga O tym, że…

Takie kanapki i ciastka przygotowała Zosia…

Aż chce się iść na bal! O tym czy uda się na niego dotrzeć Kopciuszkowi, przekonamy się już 15 lutego na premierze baletu…

/

The post I my tam byliśmy, miód i wino piliśmy… appeared first on Pikinini.

Być może tytuł i treść sztuki wydają się trochę znajome…

…ale mimo to nie dało się nie zauważyć bardzo innowacyjnego podejścia reżysera do realizacji spektaklu:)

Oto główna bohaterka, która próbuje przeciwstawić się ojcu nakazującemu wyjść jej za mąż za Edwarda Pika…

…a to już scena balkonowa z Kredulią i jej adoratorem Kredeo…

Tu ta sama scena, ale w poprawionej, wieczorowej aranżacji…

Zakończenie sztuki różniło się od pierwowzoru i było oczywiście szczęśliwe:)

Po wszystkich emocjonujących scenach, aktorzy pozują do zdjęcia. Główna bohaterka była trochę ruchliwa…

Tu na chwilę weszła do garderoby…

…ale już wychodzi…obwąchać odtrąconego Edwarda. Hmm…Dlaczego nie kieruje się w stronę Kredulia?

A to portret aktorki grającej Kredulię, narysowany przez Rozalkę…

…i scenarzysta, scenograf, choreograf, inspicjent, sufler i reżyser spektaklu – Zosia – z bukietem ekologicznych rzodkiewek dla głównej bohaterki!

The post Premiera sztuki Kredeo i Kredulia appeared first on Pikinini.

Libretto, napisane przez siostrę kompozytora różniło się trochę od oryginalnej baśni, ale jej sens pozostał ten sam. Dzieci na pewno nie mają szans się nudzić, zaskakuje ilość nagromadzonych efektów specjalnych. Na scenie pojawia się teatr cieni, ogromna kukła, połyskujący w ciemności las, postacie znane z innych baśni, iluzjonistyczne efekty związane z kulminacyjną „sceną piecową”:)

zdjecia ze spektaklu pochodzą ze strony Teatru Wielkiego w Poznaniu

Nam spodobały się pierniczkowe karty, jako ciekawa forma programu. Pomysł zastosowano już przy okazji spektaklu Piotruś i Wilk, ale tym razem autorami rysunków na kartach były dzieci biorące wcześniej udział w konkursie na plakat operowy.

Kartami zagraliśmy w domu w memory, a oryginalne dziecięce prace można było oglądać w czasie antraktu…

Wtedy też dzieci oprócz rozruszania nóżek na czerwonych dywanach, mogły ozdobić wyklejankami papierowe pierniczki…

Nasz Teatr Wielki jest coraz bardziej przyjazny dzieciom:)

/

The post Piernikowa opera appeared first on Pikinini.

Najpopularniejszą wersją symfonicznej bajki Prokofiewa „Piotruś i wilk” stał się chyba oskarowy, polsko–angielski film animowany. Czasami oglądamy go w domu, choć kiedy pierwszy raz odtworzyliśmy go dzieciom, moja młodsza córka zaczęła po pierwszych scenach płakać i nie chciała oglądać go dalej. Jest rzeczywiście dość mroczny i co ciekawe przeraża nie tyle opowiedzianą historią, co stworzonym nastrojem.

Semafor

Znacznie większą popularnością cieszy się w naszym domu płyta do słuchania, w której narratorem jest Piotr Fronczewski. Do płyty dołączona jest książeczka, a historia Piotrusia wydaje się w tej wersji raczej zabawna niż przerażająca. Na pewno bardziej też skupia uwagę dziecka na muzyce.

Niedawno mieliśmy też okazję zobaczyć jeszcze inną interpretację Prokofiewa.

Teatr Wielki w Poznaniu zaprosił dzieci do uczestnictwa w bardzo pomysłowym spektaklu.

Scena została mocno wysunięta do przodu i aktorzy na specjalnym podeście wbiegali między widownię. Pojawiły się aż dwa wilki w bardzo współczesnych czarnych strojach, a cała historia została mocno złagodzona. Piotruś uruchamiał sterowiec, dziadek puszczał obłoczki z dymu.

zdjęcie: Teatr Wielki w Poznaniu

Każdy znalazł tu coś dla siebie. Maluchy były zachwycone spadającym z góry śniegiem w postaci białej piany, a mojej starszej córce bardzo podobały się kolorowe martensy w które obuci byli aktorzy.

zdjęcie: Teatr Wielki w Poznaniu

W teatrze zakupiliśmy również okolicznościową grę – duże karty do gry w Piotrusia.

Pary dobiera się wyszukując te same instrumenty, a wygrywa osoba, której pozostanie w Piotruś. Zasady można oczywiście modyfikować, a nawet zagrać kartami w Memory.

Z ciekawością czekamy na kolejne dziecięce spektakle w poznańskiej operze:)

/

The post Piotruś i wilk(i) appeared first on Pikinini.

W szkole podstawowej, jednym z ciekawszych przedmiotów były zajęcia praktyczno-techniczne („zpt”). Na tych lekcjach przygotowywaliśmy sałatki, zbijaliśmy karmniki dla ptaków, szydełkowaliśmy szaliki i szyliśmy bluzki z pieluchy. Co ciekawe, we wszystkich tych pracach brała udział cała klasa, niedzielona wg „zadań dziewczęcych i chłopięcych.”

Na takich właśnie zajęciach wykonywaliśmy również marionetki. Skonstruowane były z małych plastikowych piłeczek wielkości piłeczki pingpongowej i przedstawiały strusia. Piłeczki kupowaliśmy w sklepie sportowym i dziurkowaliśmy za pomocą rozgrzanego nad palnikiem drucika, a potem nawlekaliśmy je na żyłki.

Strusie sprawiały nam mnóstwo radości i sama nie wiem czy bardziej zabawa nimi czy proces tworzenia.

Kiedy my konstruowaliśmy marionetki z piłeczek, w Czechach dzieci bawiły się pewnie prawdziwymi drewnianymi marionetkami. Bawiły się zresztą nimi nie tylko dzieci ale i całe rodziny. Marionetkowa tradycja w Czechach rozwijała się zresztą już od XVII wieku i większość mieszczańskich domów posiadała własny teatrzyk z całą plejadą charakterystycznych postaci: diabłów, czarnoksiężników, wodników i zawsze obecnego w przedstawieniu, drewnianego narratora Kacperka.

Prawdziwe praskie marionetki, wykonane i malowane ręcznie przez czeskich artystów, można kupić w naszym sklepie, a tym którzy chcieliby spędzić miło czas na tworzeniu własnego marionetkowego dzieła, polecamy zestawy „Do-it-yourself”.

Kilka dni temu, my również wykonałyśmy własną marionetkę – Marynarza, którego gotową wersję, malowaną przez artystów Studia Truhlar, można zamówić w Pikinini.

Zakupiłyśmy szybkoschnące farby akrylowe, przygotowałyśmy mały młotek, śrubokręt i rozpakowałyśmy zestaw.

Najpierw malowałyśmy…

…a później złożyłyśmy wszystkie części zgodnie z załączoną instrukcją.

W końcu, uśmiechnięty marynarz powędrował na swój pierwszy spacer do ogrodu.

Ahoj!

The post Marionetka appeared first on Pikinini.

Jest taka noc w roku, którą można spędzić wędrując po muzeach.

Niestety, nie sposób uczestniczyć we wszystkich wydarzeniach, warsztatach i pokazach zorganizowanych w tym czasie w Poznaniu. Mam za to nadzieję, że widząc jak wielu ludzi odwiedza wtedy muzea, organizatorzy będą powielać podobne imprezy częściej, rozkładając je jednak w dłuższym okresie czasu.

My wybrałyśmy się nocną porą do Galerii Sztuki Polskiej XVI-XVIII w. Muzeum Narodowego, którą już odwiedzałyśmy razem, oglądając staropolskie stroje na portretach szlachty.

Tym razem sarmacką modę mogłyśmy podziwiać „na żywo”.

Stroje Netka

Stroje prezentowane były przez członków Wolnej Kompanii Sarmackiej z Wrocławia. Ten sam zespół przygotował też występ teatrzyku kukiełkowego.

Obejrzeliśmy bajki: „Pan Twardowski”, “O Irence dziewczynce” i “Diabeł Boruta”.

W przerwach pomiędzy bajkami były rozmowy i konkursy dla dzieci. Mojej młodszej córce nie udało się wygrać „staropolskiej” szmacianej kukiełki, więc musiałam złożyć obietnicę, że wkrótce spróbujemy uszyć podobną:)

Najbardziej romantyczną historią była opowieść o miłości księcia i Irenki…

…ale najbardziej trzymający w napięciu okazał się znany nam już przecież „Pan Twardowski”. Kilka miesięcy temu spotkałyśmy go również tutaj, na wystawie w muzeum, jako drewnianą zabawkę projektu Zofii Stryjeńskiej.

Teraz, dzieci zaciekawione śledziły jego „mrożące krew w żyłach” przygody w kukiełkowej opowieści, ubarwione obecnością diabła i wywołanego przez czarnoksiężnika, białego ducha Barbary Radziwiłłówny.

Przemierzając w drodze powrotnej muzealne galerie, minęłyśmy również ogromny obraz Wojciecha Gersona „Zjawa Barbary Radziwiłłówny”.

Dziewczynki od razu skojarzyły namalowanego tu ducha z białą szmatką na kiju widzianą w przedstawieniu, a następnego dnia obudził mnie w domu podobny, niedużego wzrostu, duch w powłóczystych szatach, krążący wokół mego łóżka:)

The post Noc w muzeum appeared first on Pikinini.

Odyseja Umysłu to międzynarodowy konkurs dla dzieci i młodzieży, w nietuzinkowy sposób sprawdzający kreatywność, zdolność do rozwiązywania złożonych problemów i promujący grupową współpracę.

Idea konkursu powstała w Stanach Zjednoczonych w 1978 roku. Każdego roku mają tam miejsce światowe finały drużynowych zmagań. W całym konkursie uczestniczy kilkaset tysięcy uczniów i studentów z całego świata.

W sobotę wzięła w nim udział również moja 10-letnia córka, wraz z grupą przyjaciół ze szkoły. Ich szkołę reprezentowały dwie dziecięce, siedmioosobowe drużyny. Każda drużyn opracowywała inny, z 6 zaproponowanych w konkursie problemów.

Dzieci, co tydzień spotykały się w szkole i pod opieką trenera przygotowywały się do konkursu. Ich zadaniem była realizacja przedstawienia „Zabawa w zabobony”.

Drużyna musiała samodzielnie napisać scenariusz, wykonać kostiumy i dekoracje, pamiętając ponadto o następujących założeniach:

– należało przedstawić dwa istniejące, udokumentowane zabobony (dokumentację sporządzano jeszcze dodatkowo)

– należało przedstawić wydarzenie inspirujące powstanie zupełnie nowego zabobonu własnego pomysłu

– w przedstawieniu miał się pojawić zabawny narrator

– jeden z kostiumów miał być noszony w tym samym czasie przez dwóch lub więcej członków zespołu

– w trakcie przedstawienia należało wykorzystując te same elementy dekoracji, zmienić scenografię

– maksymalny czas przedstawienia (z uwzględnieniem wniesienia dekoracji na scenę): 8 minut

– za jakąkolwiek pomoc dorosłych otrzymuje się punkty karne

Jakiś czas trwało uzgadnianie ostatecznej wersji scenariusza, własny kostium każde z dzieci przygotowało samo, w szkole trwały próby przedstawienia. Najbardziej pracochłonne, ale i najbardziej integrujące grupę było przygotowanie dekoracji. Ostatnie dni przed regionalnymi eliminacjami, wypełnione były spotkaniami, malowaniem, cięciem i klejeniem.

W sobotę, publiczność i komisja oceniająca obejrzała efekt końcowy. Byłam rzeczywiście zaskoczona jak sprawnie, dowcipnie i konsekwentnie dzieci współdziałały na scenie. Po przedstawieniu komisja pytała jeszcze drużynę o szczegóły dotyczące przygotowań, sprawdzając skrupulatnie samodzielność wykonania.

Regionalne eliminacje konkursu trwały cały dzień. Zespoły brały jeszcze udział w rozwiązaniu postawionego przed nimi problemu spontanicznego, którego treści nie znały do ostatniej chwili.

Dzieci cieszyły się z całego dnia spędzonego razem, kibicowały sobie nawzajem, podziwiały pomysłowość innych drużyn i niezwykłość wykonanych prac.

Córka zachwycona była dziełem swoich przyjaciół z bratniej drużyny, reprezentującej tę samą szkołę. Ich zadaniem było skonstruowanie mechanicznego stworzenia, mającego wykonywać różne czynności „Prawie jak zwierzę”. Dzieci przedstawiły psa poruszającego się dzięki mechanizmowi zdalnie sterowanego auta. Pies potrafił też szczekać, a oczy świeciły mu się za sprawą latarek. Ta drużyna nie przeszła niestety do kolejnego etapu. Natomiast 7-osobowy zespół, w którym uczestniczyła moja córka, pojedzie za dwa tygodnie, na ogólnopolskie eliminacje do Gdańska.

The post Odyseja Umysłu 2009 appeared first on Pikinini.