„Bardzo się cieszę, że mieszkam z Wami choć wolałabym by pokój Zosi, w którym stoi moja klatka, był na co dzień trochę lepiej postprzątany, dobrze Zosiu? Obiecałaś to mamie przed moim zakupem, pamiętasz?

Dziękuję Wam za urozmaicone życie i przysmaki na które codziennie czekam. Podsłuchałam, że nie wszystkie świnki morskie dostają dwa razy dziennie miseczkę pełną świeżych warzyw. Nawet moja pani weterynarz dziwiła się takim luksusom! Ja natomiast nie widzę w tym nic dziwnego i nie omieszkam zawsze Wam przypomnieć o porach karmienia.

Poza wigilijną północą, nie rozpoznaję liter, ale kiedy zobaczyłam Zosię zaczytaną w nowej książce ze świnką na okładce, pomyślałam, że czeka mnie wkrótce jakaś niespodzianka.

Miałam rację! Takiego menu się nie spodziewałam…

Najbardziej smakował mi faszerowany ogórek…

Niestety, kiedy o nowym menu dowiedziała się mama Zosi, przerwała to sielskie ucztowanie, każąc podzielić posiłki na kilka dni. Może to lepiej bo czułam już powoli, że trudno mi się poruszać z objedzenia. Nie wiedziałam jeszcze jakie to kolejne atrakcje na mnie czekają.

Kiedy w Wigilię otworzyłam oczy, zauważyłam, że ktoś bacznie mi się przygląda. Miał piękne umaszczenie i słodko pachniał…

Ta piernikowa świnka była śliczna! Niestety, gdzieś już zniknęła. Może odwiedzi mnie znów w przyszłym roku?

Zosiu, bardzo smakował mi niebieski przysmak, którym poczęstowałaś mnie wieczorem. Mówiłaś, że tylko raz w roku mogę go spróbować. Jesteś pewna?

Podobała mi się świecąca zielona roślina, która urosła w naszym salonie, ale zorientowałam się, że jest chyba niejadalna. Znalazłam natomiast pod nią kilka małych paczuszek, które mogłam zabrać ze sobą do klatki. Najbardziej zainteresowała mnie plecionka z wierzbowych gałązek, które uwielbiam obgryzać.

Trochę przestraszyłam się natomiast kiedy nagle zobaczyłam przed sobą jakąś ogromną świnkę morską! Co za głuptas ze mnie. To przecież tylko Ty Zosiu w nowej, świnkowej koszulce. Cieszę się, że zrobiłyśmy sobie wspólne zdjęcie…

Muszę już kończyć bo mija północ, a je przestaję rozpoznawać litery. Dobran…”

/

The post Kredka też lubi Święta appeared first on Pikinini.

My w Poznaniu przyzwyczajeni jesteśmy do skansenu wsi wielkopolskiej w Dziekanowicach, z dużymi, często bogatymi zagrodami. W Sanoku raczej takich nie znajdziemy. Większość to „kurne chaty” bez kominów, podłóg, wygodnych łóżek. Ludzie musieli w nich dzielniej zmagać się z życiem, częściej głodowali i ginęli z zimna…

Ciekawie opowiadała nam o tym miejscowa pani przewodnik. Pokazała nam tez niezwykłą ciekawostkę – wnękę pod piecem, w której Łemkowie trzymali króliki i – Uwaga! – świnki morskie. Na pełne podejrzeń pytanie Zosi o cel takiej hodowli, otrzymaliśmy odpowiedź, że świnki wykorzystywano do celów leczniczo-grzewczych. Podobno kontakt z nimi świetnie pomagał na wszelkie bóle stawów i kości. Słyszeliście kiedyś coś podobnego? Ciekawe jak czułaby się w takim mieszkanku nasza Kredka

Zapraszamy więc na spacer po górskiej wiosce i po drewnianym miasteczku, w którym jeszcze można spotkać jego żydowskich mieszkańców…

Zosi udało się nawet zagrać wraz nimi na katarynce

Zapraszam też na mojego bloga o Starych Zabawkach gdzie umieszczę zdjęcia z wiejskiego dworku…

/

The post Skansen w Sanoku appeared first on Pikinini.

Przyszły gabinet weterynaryjny znajdować się ma najprawdopodobniej w naszym domu! Jego specjalizacją ma być leczenie świnek morskich, a atrakcją dla klientów – światowej sławy hodowla NOWYCH RODZAJÓW świnek morskich.

Elementem nabywania przyszłych kompetencji są oczywiście niezbędne szkolenia i praktyka.  Możemy do nich zaliczyć zapewne również obecność na branżowych wystawach. Niestety, dopiero po raz pierwszy – odkąd pojawiła się w naszym życiu świnka – w Poznaniu zorganizowano taką wystawę. Za to międzynarodową! Po ponad roku oczekiwania musieliśmy się na niej pojawić.

Do Katedry Łąkarstwa, gdzie zorganizowano wydarzenie, pojechałam z Zosią i z jej równie zainteresowanymi świnkowym tematem koleżankami, w tym z Julką, właścicielką niejakiego Antoniego. Tosiek, zanim jego prawdziwa płeć została prawidłowo zidentyfikowana przez weterynarza, był  jeszcze kilka miesięcy temu Tosią! Planowaliśmy wtedy jej (jego!) wspólne spotkanie z naszą Kredką. Na szczęście do niego nie doszło, ponieważ światowej sławy PRZYSZŁA hodowla, zapuściłaby już pewnie u nas swoje historyczne korzenie.

Zosia planuje załozenie kiedyś własnego bloga o świnkach. Tymczasem jednak zapraszamy na zdjęciową relację tutaj:)

Po obejrzeniu wszystkich prezentowanych na wystawie piękności, stwierdziliśmy jednak zgodnie, że i tak najładniejsza jest nasza Kredka Spójrzcie zresztą sami…

Czyż to nie najlepsza rekomendacja dla przyszłego hodowcy świnek morskich?

/

The post Hodowca świnek morskich appeared first on Pikinini.

The post Wszyscy czekamy na wiosnę appeared first on Pikinini.

Latami zaniedbywana, zaczyna chyba nowe życie. Drugą młodość widać na elewacjach niektórych kamienic…

Spaceruje się tu z zadartą głową:)

A oto ulica o trochę złej sławie, ale i tu zaczyna się coś dziać. Postawienie nowych, żelaznych płotków wygląda na próbę rewitalizacji poznańskich przedogródków. Chyba będzie trzeba zajrzeć tu wiosną…

Weszliśmy na chwilę do Domu Tramwajarza…

…gdzie w holu znaleźliśmy małą ekspozycję historycznych zdjęć tego miejsca…

Nie ominęliśmy Rynku Jeżyckiego…

…a na lunch zjedliśmy tarty w Cafe Creme. Ja wybrałam tę, którą poleca Małgorzata Musierowicz:)

Bardzo mnie cieszy ożywienie handlowe jeżyckich ulic. Stanowi duży kontrast w stosunku do wymierającego śródmieścia. Nadal funkcjonują niektóre sklepy, które pamiętam z młodych lat…

…pojawiają się też nowe, ciekawe miejsca…

A to pamiątka kupiona na Jeżycach – nowa świnka morska Zosi. Na imię ma Miecia:)

//

The post Spacer po Jeżycach… appeared first on Pikinini.

Zjedliśmy sporo rzodkiewek, pietruszki, trochę marchewki, sałatę, pory, selery, groszek, kilka kalarepek, a wśród nich takie bliźniaki…

Urosła nam jedna papryka, kilka garści fasolki, kilkanaście pomidorków, mieliśmy nasturcje i nagietki, którymi posypywaliśmy kanapki…

Zbiorami dzieliliśmy się z ogrodowymi ślimakami i ptakami wydziobującymi słonecznik, ale największym beneficjentem naszych warzyw była oczywiście Kredka:)

/

The post Ogrodnicze podsumowanie sezonu appeared first on Pikinini.

Być może tytuł i treść sztuki wydają się trochę znajome…

…ale mimo to nie dało się nie zauważyć bardzo innowacyjnego podejścia reżysera do realizacji spektaklu:)

Oto główna bohaterka, która próbuje przeciwstawić się ojcu nakazującemu wyjść jej za mąż za Edwarda Pika…

…a to już scena balkonowa z Kredulią i jej adoratorem Kredeo…

Tu ta sama scena, ale w poprawionej, wieczorowej aranżacji…

Zakończenie sztuki różniło się od pierwowzoru i było oczywiście szczęśliwe:)

Po wszystkich emocjonujących scenach, aktorzy pozują do zdjęcia. Główna bohaterka była trochę ruchliwa…

Tu na chwilę weszła do garderoby…

…ale już wychodzi…obwąchać odtrąconego Edwarda. Hmm…Dlaczego nie kieruje się w stronę Kredulia?

A to portret aktorki grającej Kredulię, narysowany przez Rozalkę…

…i scenarzysta, scenograf, choreograf, inspicjent, sufler i reżyser spektaklu – Zosia – z bukietem ekologicznych rzodkiewek dla głównej bohaterki!

The post Premiera sztuki Kredeo i Kredulia appeared first on Pikinini.

To maleństwo Zosia przeniosła ze sterty sprzątanych kamieni na nasz skalniak…

Ptakom nie przeszkadzają chyba biegające w ogrodzie dzieci i pracująca kosiarka. Założyły gniazdo w jednej z naszych budek lęgowych!

Pochłania nas ostatnio gra w Kubb’a …

…ale dzieci cały czas doglądają dzielnie swoich nowych warzywnych upraw. Rzodkiewka rośnie jak szalona, a i inne siewki starają jej się dotrzymać tempa…

Oj będzie miała nasza Kredka ucztowanie:) Na razie delektuje się świeżą trawką i mleczem w swojej nowej letniej rezydencji…

Jak widać na nakręconym przez Rozalkę filmiku, świnka rozpoznaje nowy teren z pewną obawą, ale zaciekawienie i łakomstwo jednak dominują:)

 Miłej niedzieli!

The post Majowe ożywienie ogrodowe appeared first on Pikinini.

Przygotowaliśmy miejsce na dwie skrzynki – warzywniaki, po jednym dla każdej z dziewczynek i wypełniliśmy je ziemią i świeżym kompostem. Wbrew pozorom nawet ten etap ciężkiej pracy, może być bardzo ciekawy, urozmaicony rozmowami o tym jak z kuchennych odpadków powstaje cenne podłoże:) W wiosennej ziemi znajdowaliśmy mnóstwo dżdżownic, a w kompoście pędraki…

Do pierwszych siewów wybraliśmy warzywa najbardziej odporne na możliwe przymrozki – pietruszkę, różne rodzaje marchewek i rzodkiewek.

Zosia oznaczyła swoje rządki kamieniami z własnoręcznie wymalowanymi warzywami i od razu wiemy gdzie co powinno wykiełkować. Rozalka jeszcze zastanawia się jakie etykiety chciałaby zastosować:)

A puste jeszcze grządki, rozweselają kolorowe wiatraczki, które – miejmy nadzieję – chronią też nasze uprawy przed ciekawskimi zwierzakami.

Dziewczynki dzielnie podlewają i wypatrują pierwszych kiełkujących warzyw. Już wiadomo kto będzie pierwszym degustatorem nowalijek. Oczywiście nasza Kredysława, która również cieszyła się z wiosennego słońca, wychodząc na swój pierwszy w życiu ogrodowy spacer:)

The post Zakładamy warzywne ogródki appeared first on Pikinini.

Świnka, każdy dzień rozpoczyna miseczką świeżych warzyw, o których przypomina poświstywaniem i gwizdami, ale tylko wtedy, gdy usłyszy czyjeś kroki lub oznaki porannego wstawania. Co ciekawe, dostosowuje się również do późniejszych, weekendowych pór karmienia! Nie wiemy co robi w czasie naszej nieobecności, ale po południu dużo czasu spędza w ramionach Zosi, a czasami bawi się w kartonowych i klockowych labiryntach. Tu pozuje z jedną ze swych koleżanek…

Kredysława (to jej pełne imię) bardzo lubi swoją klatkę, ale kiedy zobaczy dziewczynki podbiega do wyjścia i domaga się zainteresowania oraz zapewne kolejnej porcji swoich ulubionych przysmaków. Znalazła je też tego roku pod choinką! Największą niespodzianką była jednak duża skrzynia, do przechowywania ściółki i sianka, na której moja siostra namalowała świnkowy motyw:)

Zosia bardzo interesuje się wszystkim co dotyczy Kredki. Pewnego dnia zobaczyłam, że poddaje mikroskopowym obserwacjom świnkową kupkę, w której rzeczywiście można było zaobserwować pozostałości roślinnego pożywienia.

Kredka posiada również swój dzienniczek z ważnymi danymi i rejestrami wagi!

A niedawno nauczyła się prosić o jedzonko, stając na dwóch łapkach. Zobaczcie sami:)

Bywają jednak momenty, kiedy mały żarłoczek jest chwilowo najedzony. Wtedy biegnie by znów jak najszybciej znaleźć się na rękach Zosi:)

The post Świnkowe życie… appeared first on Pikinini.