Zabawkę w Pikinini znajdziecie TUTAJ.

The post Jesienny miś w Zabawkator.pl appeared first on Pikinini.

Dojechać tu można autem ale też drezyną. Idąc szlakiem widać stary przystanek i zasypane o tej porze roku liśćmi, tory kolejowe. Tę opcję polecaliśmy Wam już kiedyś na blogu (TUTAJ).

Tym razem wędrujemy…

Moi rodzice, którzy spacerują z nami, w młodości docierali w te okolice niedzielnym pociągiem z Poznania. Nieśli ze sobą kanapki, kotlety i termos z herbatą. Cała wyprawa!

Niedaleko, od końca XIX wieku, funkcjonowało sanatorium dla chorych na gruźlicę. Ich płuca miały tu wspaniałe warunki do regeneracji. Dużo wcześniej bywali też tu podobno Szwedzi. Stąd okoliczne pagórki nazwano „Szwedzkimi Górami”. Może to oni odkryli sławną studnię, zanim dotarł do niej Napoleon?

Teraz obszar wokół jeziora Kociołek to rezerwat chroniący magię tego miejsca…

Z listopadowej mgły wyłaniają się wiekowe drzewa, które być może widziały i Szwedów, i Francuzów, i niemieckich kuracjuszy, a może nawet moich młodych rodziców z koszykiem piknikowym.

Wydaje się, że nic nie zakłóca ich naturalnej egzystencji…

…poza panoszącymi się tu chyba w dużej liczbie bobrami!

Przyglądamy się śladom ich zębów, grzybom porastającym omszałe pnie, liściom leżącym wszędzie i odbijającym się jeszcze w lustrze Kociołka.

Pięknie!

/

The post Nad Kociołkiem appeared first on Pikinini.

Na poznańską cytadelę zawędrowaliśmy 11 listopada. To park, który trudno przemierzyć w ciągu jednej przechadzki. Mnóstwo tu ciekawych zakątków, ale tym razem wybraliśmy cmentarze na stokach. Większość z nich to groby wojenne różnych narodowości, różnych wojen…

Spacerowaliśmy tu prawie dwie godziny, pokazując dzieciom najciekawsze miejsca i sami znajdujac niespodzianki.

Na cmentarzu brytyjskim, przy każdym nagrobku położono czerwone maki, ale wciąż kwitły tu również prawdziwe czerwone róże…

A oto nagrobek „witaszkowców”. O nieprawdopodobnej historii dzieci doktora Witaszka pisałam na blogu TUTAJ…

Daleko od gwarnej parady św. Marcina, armatnich wystrzałów na Placu Wolności, ale bardzo blisko Święta Niepodległości.

/

The post Listopadowy spacer appeared first on Pikinini.

Tak wyglądała ta stacja na początku XX wieku…

Przez wiele lat przyjeżdżały tu pociągi z kuracjuszami Ludwikowa, letnikami, miłośnikami kąpieli w Jeziorze Góreckim i wycieczek przyrodniczych po Wielkopolskim Parku Narodowym. Później pociągi przestały kursować, a tory z każdym rokiem coraz bardziej zarastały. Na szczęście, zanim całkowicie pochłonęła je bujna przyroda, do akcji wkroczyły dwie dzielne kobiety. O ich pomyśle przeczytacie TUTAJ.

W październiku tą piękną trasą ruszyła rowerowa kolej drezynowa! My już ją wypróbowaliśmy i polecamy.

Na stacji końcowej można urządzić piknik lub powędrować dalej. Już planujemy letnie wycieczki szlakami znanymi z dawnych rodzinnych i szkolnych rajdów.

Tym razem pozostaliśmy na stacji, gdzie spotkaliśmy dość osobliwe postacie.

Na szczęście nie były to – chyba! – prawdziwe;) duchy, ale aktorzy filmujący okolicznościowe reklamówki.

No cóż, Wielkopolski Park Narodowy pełen jest niespodzianek!

/

The post Drezyną do Osowej Góry appeared first on Pikinini.

Czas biegnie szybko, wiele dzieje się w naszym życiu. Dziewczynki są teraz w dwóch różnych szkołach, bo Rozalka rozpoczęła już naukę w gimnazjum. Staramy się jednak, zapomnieć czasami o codziennych obowiązkach i złapać ostatnie jesienne promienie słońca, podczas weekendowych spacerów. Doroczną tradycją, stało się już chyba piknikowanie pod kasztanowcem, w starym, swarzędzkim skansenie pszczelarskim. Uli w nim jest jeszcze mniej niż w zeszłym roku, i spacerowiczów równie mało, za to mnóstwo kasztanów.

To właśnie wśród nich, zajadając się w zeszłym roku, czekoladowym ciastem Cecylki Knedelek, wypowiadałyśmy w myślach swoje życzenia. Czy się spełniły?

Oczywiście, choć życzenia spełniają się zazwyczaj w troszkę innej formie niż byśmy tego oczekiwali:) Dziewczynki marzą o psie, którego z racji wielu obowiązków nie możemy posiadać. Na szczęście, na naszej ulicy zamieszkali sympatyczni sąsiedzi z wesołym Wisusem, który często nas odwiedza. Zostaje czasami u nas na kilka godzin, a jeszcze częściej dziewczynki wyprowadzają go na spacer.

W tym roku, pod kasztanowiec zabrałyśmy inne ciasto, a w zasadzie słodki, cukiniowy chlebek z daktylami, na który przepis znalazłyśmy na tym blogu. Nasz wypiek nie był może tak foremny jak u autorki przepisu, ale Zosia większość prac przy nim wykonała – z wielką ochotą – sama! Odmierzała składniki, siekała daktyle i mieszała. Strasznie ucieszyłyśmy się, kiedy w cieście widać było kawałki cukinii.

Spałaszowaliśmy je na ławce wśród kasztanów i białych stokrotek, wypowiadając nowe życzenia.

Kwiatki również nam się przydały. Zebrałyśmy je by wykonać w domu szkolne doświadczenie z podręcznika do drugiej klasy…

…a dodatkowo wykorzystałyśmy je do zrobienia obrazka, zamkniętego miedzy plastikowymi wieczkami od twarożku. Pomysł zaczerpnęłyśmy z bloga – A tak się bawimy.

Teraz czekamy na spełnienie tegorocznych życzeń:)

/

The post Tej jesieni pod kasztanowcem appeared first on Pikinini.

Rzadko zdarza nam się oglądać telewizję, ale regularnie staram się zaglądać na internetową stronę naszej lokalnej telewizji swarzędzkiej. Często znajdujemy tam zaskakujące informacje o tym co dzieje się na sąsiedniej ulicy, a nawet w klasach naszych dzieci:) Poza tym, redaktor reportaży to dla mnie prawdziwa lokalna gwiazda i niezastąpiona gwarancja uśmiechu! Mam nadzieję, że i Wy – „widzowie z całego świata”, jak powiedział redaktor;) – będziecie dobrze się bawić przy oglądaniu tej filmowej relacji z pobytu Swarzędzkiej Telewizji Kablowej w klasie mojej młodszej córki.

Postarajcie się uważnie obejrzeć filmik, bo w nim znajdą się odpowiedzi na dwa z konkursowych pytań, które jako drużyna Pikinini dla Was przygotowaliśmy;)

httpv://www.youtube.com/watch?v=mwW5hQLoXiM

Właśnie minęły 2 lata od kiedy na naszym blogu pojawił się pierwszy wpis!

Z tej okazji zapraszamy Was do mini konkursu.

Wystarczy zostawić komentarz pod tym wpisem (zachęcamy też czytelników, którzy do tej pory nie ujawniali swoich odwiedzin na naszym blogu;), a na adres pikinini@pikinini.pl  przesłać odpowiedź na 3 pytania:

1. Którą dziewczynką w szeregu śpiewających dzieci jest nasza najmłodsza pikininowa córka?

2. Jaki jest tytuł śpiewanej przez dzieci piosenki?

3. Jakie jest rozwiązanie trzech poniżej zamieszczonych rebusów?

Rebusy pochodzą z klasowej gazetki redagowanej przez dzieci i ich Panią.

Jak widać, dziennikarsko–literacki profil klasy realizowany jest bardzo aktywnie!

Wśród osób, które do 20 listopada, prześlą nam prawidłowe odpowiedzi, rozlosujemy 3 nagrody: żółty portfel z Pippi, zestaw foremek z rękawicą i książkę „Owadzie opowieści”. Powodzenia!

21.11.2010

Dziękujemy Wszystkim, którzy złożyli nam tak miłe życzenia:)

Wśród osób, które prawidłowo odpowiedziały na zadane przez nas zagadki, rozlosowaliśmy nagrody:

– Portfel z Pippi otrzymuje SORAJA

– książkę “Owadzie opowieści” – MAMMAMISIA

– komplet foremek – BECIA

Gratulujemy!

The post KONKURS jubileuszowy w jesiennych barwach appeared first on Pikinini.

Czasami bardzo żałuję, że nie chodzę do szkoły i nikt nie zadaje mi takich fajnych zadań domowych jakie czasami przynoszą ze szkoły moje córki. Na szczęście, miewam okazje by trochę zaangażować się do pomocy przy niektórych projektach – i tak się właśnie stało w przypadku tworzenia zielnika drzew – „dendrownika”, jak mówi moja córka i jej pani od przyrody.

W okolicach Poznania nie ma chyba lepszego miejsca na dendrologiczne zbiory niż arboretum przy zamku kórnickim – największe i najstarsze w Polsce. Wiosną przyciąga kwitnącymi magnoliami, ale dla mnie najpiękniej jest tam chyba jednak jesienią, kiedy drzewa przywdziewają swoje najbardziej kolorowe stroje.

Wyruszyliśmy wyposażeni w przewodnik do oznaczania drzew, między którego kartki wkładaliśmy też zebrane liście. W parku jest też mnóstwo tablic opisowych i niezwykle interesująca ścieżka edukacyjna „Drzewa świata”.

Pierwszą osobliwością na jej trasie jest żółtnica pomarańczowa z niesamowitymi, ogromnymi owocami które właśnie spadały z drzewa.

Jak wyczytaliśmy na tablicy, drewno żółtnicy – ze względu na swoją dużą wytrzymałość – wykorzystywane było przez Indian do wyrobu łuków i tomahawków.

Liście żółtnicy nie nadawały się do zielnika drzew polskich, ale rosnący obok miłorząb już znalazł się w naszych zbiorach. Każdy zebrany liść należało później zasuszyć – świetnie sprawdzała się przy tym zadaniu nasza praska do suszenia – i opisać ciekawostkami. O miłorzębie – iglastym relikcie mezozoiku – przeczytaliśmy np. że w czasie pożaru wytwarza substancje zapobiegające rozprzestrzenianiu się ognia, a po wybuchu atomowym w Hiroszimie, z wszystkich roślin zakwitły jedynie drzewa miłorzębu, które przez to, stały się dla Japończyków symbolem nadziei.

Idąc dalej spotkaliśmy buki do których Zosia natychmiast się przytuliła. Zupełnie nie wiem jaki instynkt jej podpowiedział, że drzewa te promieniują podobno najsilniejszą pozytywną energią, dodają sił i rozjaśniają umysł przez co są świetnym materiałem na fajki! Buki rosły nawet na boskim Olimpie, a w Westfalii, w dziuplach starych drzew znajdowano niemowlęta, których wcale nie przynosił tam bocian.

Niedaleko buków rósł grab, a ich liście i w naszym zielniku znalazły miejsce blisko siebie. Warto też zapamiętać powiedzenie: „Buk ma włoski, a grab zęby” by łatwiej odróżnić ich liście.

Do kolekcji dołożyliśmy wiąz, lipę i klon…

…robinię, jesion, brzozę i kasztanowiec…

Najdłużej szukaliśmy olszy, ale za to liście dębu zostały już zebrane wcześniej na naszej własnej działce. Kórnickie arboretum słynne jest również z dendrologicznej ciekawostki – Gruszy wierzbolistnej, czyli przysłowiowych gruszek na wierzbie. Drzewo zostało niestety złamane w czasie burzy, a posadzone zamiast niego młode drzewko jest jeszcze bardzo małe.

W parku odkryliśmy jeszcze dużo pięknych miejsc i ciekawostek…

..a dzięki dendrologicznej wyprawie powstał nie tylko ciekawy „dendrownik”…

…ale i nasza lampa zyskała nową, jesienną szatę;)

/

The post Dendrologiczna wyprawa do Kórnika appeared first on Pikinini.

Pamiętacie jeszcze naszą zeszłoroczną dynię? Dzielnie oświetlała jesienne ciemności przed domem, a towarzyszyły jej tylko małe dyniątka.

W tym roku, postanowiłyśmy zebrać większe dyniowe towarzystwo.

Wspólne drążenie dyniowych latarni i gotowanie ogromnego gara zupy, stało się okazją do babskiego, pokrzepiającego spotkania. Zaprosiłam moje przyjaciółki, które przyjechały z dziećmi i oczywiście z dyniami.

Wydrążonego miąższu wystarczyło jeszcze na wielki placek!

Kiedy zapadły ciemności, wynieśliśmy nasze latarnie przed dom…

Było strasznie!!!

Co ciekawe jednak, dynie zupełnie nie odstraszały okolicznych kotów. Późnym wieczorem zauważyłam dwa z nich, bacznie przyglądające się dziwnemu, świecącemu stworzeniu. Jeden wskoczył nawet na murek i obwąchał latarenkę.

Rankiem za to, dyniami zajęły się sikorki! Potraktowały je po prostu jak wyśmienite śniadanko i z zapałem wydziobywały miąższ:)

Smacznego!

/

The post Dyniowi goście appeared first on Pikinini.

Wg rad Cecylki Knedelek – aby spełniło się sekretne życzenie – wystarczy pomyśleć je w czasie jedzenia czekoladowego ciasta, siedząc jesienią pod kasztanowcem.

Dziewczynki postanowiły wprowadzić w życie pomysł Cecylki, wobec czego sobotni poranek zaczął się pieczeniem odpowiedniego ciasta…

Przepis na nie był – jak zwykle – prosty, a sam proces twórczy również przyjemny. Tym bardziej, że oprócz czynności operacyjnych związanych z ubijaniem białka, mieszaniem i wylizywaniem ciasta, trzeba było jeszcze obmyślić odpowiednie życzenie!

Po południu pojechałyśmy do naszego ulubionego swarzędzkiego parku, którym jest skansen pszczelarski. Uli tu już mało, w małym dworku mieści się hotelik i restauracja, a mieszkańcy pobliskich osiedli jakby zapomnieli o tym miejscu. A jest ono naprawdę urocze – po stawie pływają kaczki, są ławeczki, dwa mostki, mini zoo ze śmiesznymi zwierzakami. Za płotem znajduje się bardzo ruchliwa ulica, a tu jakby wszystko zatrzymało się w pędzie.

Nikt tu właściwie nie spaceruje, za to pod naszym sekretnym kasztanowcem zawsze leży mnóstwo kasztanów:)

Zbierałyśmy je oczywiście do naszego, sławnego już koszyczka uplecionego przeze mnie;) a który jak widać dzielnie znosi kolejne zbiory darów natury.

Kasztany leżały w trawie pośród kwitnących ciągle stokrotek, wokół rosły krzaki ze śnieguliczkami, świeciło wciąż ciepłe słonko, było bardzo, bardzo przyjemnie!

Usiadłyśmy na stojącej w pobliżu ławeczce, rozłożyłyśmy serwetki i z przyjemnością zjadłyśmy nasze ciasto, które na świeżym powietrzu i dodatkowo w towarzystwie unoszących się wokół nas dobrych życzeń;) smakowało podwójnie wybornie.

Później poszłyśmy pod ogromny dąb nazbierać żołędzi. Zawsze kiedy patrzę na to drzewo, zastanawiam się kiedy nasze ogrodowe dąbki osiągną taki rozmiar i ogarnia mnie lekkie przerażenie. Pod dębem oprócz żołędzi znalazłyśmy też zziębniętego motyla. Ich letni czas niestety już się skończył.

W domu dziewczynki ulepiły plastelinowe żołędzie z prawdziwymi czapeczkami. Pomysł zaczerpnęłyśmy z niezastąpionego Pomyskowa i polecamy go jako prostą, pomysłową jesienną zabawę.

/

The post Ciasto pod kasztanowcem appeared first on Pikinini.

Kiedy na naszej działce wyrosły dorodne maślaki i kozaki, nie było już wątpliwości, że nadeszła jesień. Grzyby zostały szybko zebrane do – znanego już czytelnikom blogu – lekko krzywego, uplecionego przeze mnie koszyczka:) Jak widać, trzyma się on dzielnie i przydaje się w obejściu;)

Po kilku dniach deszczy, zrobiło się wczoraj słonecznie i dość ciepło, postanowiliśmy więc wybrać się na rowerową wycieczkę w poszukiwaniu jeszcze innych śladów jesieni. Nasza najmłodsza rowerzystka radzi już sobie świetnie z jazdą, więc na przejażdżkę wybraliśmy dłuższą niż zazwyczaj trasę, w kierunku najbliższej nam stacji kolejowej.

Pierwszym zwiastunem jesieni okazały się pracujące na polach traktory…

Znaleźliśmy też owoce czarnego bzu, głogu i jarzębiny, złote liście na klonach, astry i jabłka na drzewach w przydomowych ogródkach…

…a potem dojechaliśmy do zamkniętego przejazdu kolejowego. Przy nim dziewczynki zagrały w swoją ulubioną okolicznościową zgadywankę – z której strony przyjedzie pociąg. Czy z lewej towarowy czy z prawej osobowy:)

Jadąc wzdłuż torów kolejowych, natknęliśmy się na miejsce składowania i przeładunku kontenerów. Przyznam się, że tak ciekawego piktogramu – jak ten z leżącą na grzbiecie rybą;) – jeszcze nie widziałam!

Wreszcie dotarliśmy na maleńki dworzec kolejowy w Kobylnicy…

… i tu znaleźliśmy kolejną lokalną ciekawostkę. Tablicę upamiętniającą istnienie w tym miejscu, obozu pracy dla miejscowych Żydów.

Wracaliśmy, walcząc z silnym wiatrem hulającym wśród pól i obawiałam się przez chwilę czy nasza siedmiolatka nie zostanie zdmuchnięta z drogi;) Na szczęście dotarła do domu o własnych siłach. Być może więc już niedługo wyruszymy jeszcze dalej, a w przyszłym roku nawet na szkolną wycieczkę rowerową!

W domu czekał na nas – upieczony jeszcze rano – jesienny! placek dyniowy. Przepis na niego zaczerpnęłyśmy z blogu Lawendowy Dom.

Placek jest pyszny, niezbyt słodki, pachnący gałką muszkatołową i jesienią. W sam raz na wzmocnienie po pieszych i rowerowych wędrówkach:)

The post Jesienna wycieczka rowerowa i ciasto dyniowe appeared first on Pikinini.