Nie spotkaliśmy jeszcze niestety dotąd prawdziwego bobra na wolności, ale ich ślady – jak może pamiętacie – już wielokrotnie.

Obserwacja bobrów w ich naturalnym środowisku, musi być prawdziwą przyjemnością, która – mam nadzieję – nas kiedyś spotka.

Na razie jednak, zabrałam dziewczynki w literacką podróż nad Rzekę Żółtych Brzóz, gdzie żyły dwa małe boberki, którymi zaopiekowało się indiańskie rodzeństwo. Tę piękną historię opisał oczywiście wiele lat temu Grey Owl. Książka, którą czytałam w dzieciństwie, nosiła tytuł „Sejdżio i jej bobry”. Teraz czytałyśmy nowe wydanie, o tytule „Przygody Sajo i małych bobrów”.

Grey Owl to prawdziwy gawędziarz, książkę czyta się z zapartym tchem, a oprócz przeżycia indiańskich przygód w kanadyjskiej puszczy, miałyśmy również okazję sporo dowiedzieć się o życiu bobrów.

„Zobaczycie wielkie rzeki, jeziora, szumiące bory, dziwne zwierzątka, które pracują, rozmawiają i mieszkają w małych, przez nie samych zbudowanych miasteczkach, wysokie drzewa, które będą się wam przyjaźnie kłaniały, i strumyki, wiecznie o czymś śpiewające miękkim, ślicznym głosem. Zasiądziemy obok płonącego ogniska obozowego w zadymionym, brunatnym indiańskim wigwamie. Usłyszycie opowieść z dawno minionej przeszłości.”

I rzeczywiście, książka pochłonęła nas całkowicie na kilka dni, a dodatkowo zainspirowała do poszukania również filmowych informacji o bobrach.

Ten film jest świetną ilustracją do książkowych opisów Grey Owl’a.

httpv://www.youtube.com/watch?v=VuMRDZbrdXc

 Spotkanie z bobrem jest zdecydowanie trudniejsze niż odnalezienie śladów jego pracy. Ścięte drzewa, tamy i żeremia widzieliśmy już w różnych miejscach, a teraz postanowiłyśmy przygotować się również do odnalezienia tropów bobra.

Po lekturze książki o Sejdżio, do maskotek z którymi śpi moja najmłodsza córka, dołączył jeszcze mały boberek. Któregoś poranka postanowił jednak samodzielnie opuścić posłanie i ukryć się przed swoją małą opiekunką. Zosi nie pozostało nic innego jak odnaleźć go po pozostawionych tropach:)

Tropy zrobiłyśmy razem z Rozalką i myślę, że już teraz zapamiętamy, że przednie nóżki zostawiają ślady z pazurkami, a tylne są większe i mają dodatkowo błony.

Zobaczymy, czy uda nam się kiedyś wykorzystać naszą wiedzę w praktyce:)

/

The post Zabawy z bobrami appeared first on Pikinini.

Jestem ciekawa czy w czasie tegorocznej Nocy Muzeów bawiliście się tak dobrze jak my:)

W zeszłym roku spędzaliśmy czas w poznańskim Muzeum Narodowym, w tym –wybraliśmy się do Muzeum Etnograficznego.

Okolice Starego Rynku okupowane były przez kibiców Lecha świętujących zwycięski mecz, więc nie bardzo wyobrażałam sobie rodziny z dziećmi próbujące przedrzeć się do okalających Rynek przybytków kultury. Muzeum Etnograficzne jest trochę oddalone od centrum, a my również już dawno tam nie gościliśmy.

Zanim dotarliśmy do głównego budynku muzeum, dziewczynki zdążyły już zagrać w kilka gier indiańskich – w obozowisku, które rozłożono na dziedzińcu.

W dawnej loży masońskiej zorganizowano konkursowe poszukiwania przedmiotów, nie pasujących do ekspozycji na których je umieszczono.

Sombrero nosił góral, a biało-niebieski, polski wazonik znaleźliśmy wśród naczyń z Laosu. Największą trudność sprawiło nam odnalezienie hinduskiego wachlarza i maski afrykańskiej, którą ostatecznie zlokalizowaliśmy na kredensie polskiej, wiejskiej chaty.

Moja najmłodsza córka bardzo zaangażowała się w konkurs i szukając maski przeczesałyśmy muzealne sale trzykrotnie;)

W oczekiwaniu na losowanie nagród obejrzeliśmy teatrzyk marionetek i spędziliśmy sporo czasu w mniejszym budynku, w którym znajduje się Muzeum Bambrów. Tu urządziliśmy własne poszukiwania przedmiotów, które podobne są do tych przechowywanych jako pamiątki w naszym domu. Becik w kołysce jest prawie taki sam jak ten uszyty dla mnie przez moją babcię. Znaleźliśmy też gliniane garnuszki, drewniane łyżki, „kwirlejkę”, podobne do wyszywanych przez babcię makatki…

…i drewniane klamerki – takie same jak te, które ozdabiają naszą łazienkę.

Rzeczy, które używali Bambrzy były przecież w większości takie same jak w innych wielkopolskich gospodarstwach.

Po powrocie do domu zgromadziłyśmy nasze domowe pamiątki na stole, porównałyśmy je z tymi utrwalonymi na zdjęciach i przypomniałyśmy sobie kilka rodzinnych historii.

W muzeum przechadzały się dziewczynki przebrane w stroje Bamberek, a w gablotach umieszczono też laleczki bamberskie i lalę, pod której spódnicą chowano dzbanek z gorącą kawą.

Te lalki w bamberskich kornetach na głowie przypomniały dziewczynkom lalkę Bamberkę, którą można znaleźć na półkach Pikinini

Nasza kartka z konkursowymi odpowiedziami nie została wylosowana ale wystarczyły rozdane cukierki – pocieszyciele by powrócił radosny nastrój. Cukierki rozdawali również „Indianie” prowadzący na dziedzińcu zabawy, w które zaangażowaliśmy się na kolejną godzinę. Od tarczy–żółwia, do którego rzucało się włócznią, nasza najmłodsza – wymalowana indiańskimi barwami – córka, nie chciała prawie odejść. Jej tata musiał obiecać sporządzenie podobnej atrakcji w naszym ogrodzie:)

Dziewczynki strzelały z łuków, łapały rzucane płócienne woreczki za pomocą długich kijów i urządziły wyścigi pluszowych żółwi:)

Powoli zapadała noc, a „Indianie” szykowali się do tańca pow–wow, w którym z uwagi na późną porę już jednak nie uczestniczyliśmy.

/

The post Poznańskie Bamberki i Indianie prerii appeared first on Pikinini.