Takie próby podejmują dziesięcioletni Stefek i jego kilkunastoletnia siostra Elka. Rodzeństwo, które odkrywa, że los uśmiecha się do tego kto gotowy jest również na ofiary. Żyjąc w beznadziejnie przewidywalnym świecie polskiego miasta bez perspektyw, potrafią wiele zmienić.  Na pewno udaje im się dodać magii do swojej szaroburej codzienności, a na dodatek zarazić nią nas, widzów.

No cóż, oglądając fasady i podwórka odrapanych kamienic, witryny skromnych sklepików i twarze biednych ludzi, patrzyłam na nie z perspektywy mogących ich spotkać niezwykłych wydarzeń. Wystarczyłoby tylko odpowiednio przekupić doświadczający ich los!

Stefek i Elka wkładają ogromny wysiłek w to by osiągnąć w życiu to co dla nich najważniejsze. Przekonują się również, że trzeba wybierać a poświęcenie części marzeń jest nieuniknione. Czyż właśnie nie na tym polega dorastanie?

 „Sztuczki”, 2007, reż. Andrzej Jakimowski

The post Sztuczki czyli magia dzieciństwa i sztuka dorastania appeared first on Pikinini.

Jego odyseja jest niezwykła, ale zadziwia mnie jeszcze coś innego. To, jak wiele wojennych historii ciągle jest odkrywanych i jak każda z nich jest odmienna.

Książka przeznaczona jest raczej dla dorosłych i młodzieży, film można obejrzeć już z dzieckiem dziesięcioletnim, takim jak nasza Zosia. Obejrzeć go właściwie należy.

Uri Orlev „Biegnij chłopcze, biegnij”, Wydawnictwo W.A.B., 2013

/

The post Biegnij chłopcze, biegnij… appeared first on Pikinini.

Dziewczynki odpoczywają u cioci, więc wraz z ich tatą mogliśmy cieszyć się większą swobodą wieczornych wyjść:)

Mimo nieobecności własnych, towarzyszyły nam dzieci festiwalowe…

Córka („I Kori”)

Film Thanosa Anastopoulosa o współczesnym kryzysie, szczególnie wyraziście widocznym w Grecji, w której toczy się akcja i życie czternastoletniej Myrto. To również uniwersalny film o rzeczach, które kryją się za słowem kryzys – o chciwości, braku odpowiedzialności za innych, braku zasad moralnych i stracie ideałów.

To, co zdarzyło się w ateńskim, małym tartaku, w którym jeden wspólnik oszukał i ograbił drugiego – ciężko i dobrze pracującego – dzieje się na całym w świecie, jest przyczyną rewolucji i ludzkich tragedii. Tym wszystkim obarczane są kolejne pokolenia dzieci, które stają wciąż wobec tych samych, nierozwiązanych problemów. Co z nimi zrobią?

Dla Myrto, wraz ze zniknięciem ojca, kończy się w miarę stabilne dzieciństwo. Z nim jest najbardziej związana, uczy się od niego szacunku do pracy, miłości do drewna i ukrytego w nim piękna. Ale ojciec nie poradził sobie ze złem, które go dotknęło, co więcej, porzucił córkę niczego jej nie wyjaśniając. A ona nie ma gdzie szukać odpowiedzi. Przemierzając pełne protestujących tłumów ulice, miota się między nierozumiejącą matką, zajętą pracą i nowym mężczyzną, ludźmi związanymi zawodowo z jej ojcem i miejscami, w których mogłaby go znaleźć. Uprowadza też ze szkoły ośmioletniego Aggelosa, syna wiarołomnego wspólnika jej ojca. Chce działać i rozwiązanie znajduje w szantażu, który ma umożliwić odzyskanie skradzionych pieniędzy i powrót ojca.

Aggelos nie wydaje się jakoś szczególnie przerażony, jego bunt przed zamknięciem w tartaku ma trochę pozorny charakter. W gruncie rzeczy poddaje się chyba pomysłowi dziewczynki. Dzieci łączy zresztą specyficzna więź. Myrto dba na swój sposób o chłopca, pierze mu koszulę, obmywa zranienia, czyta przed snem znaleziony słownik objaśniający takie pojęcia jak dług i odpowiedzialność. Bajki zresztą nie byłyby tu na miejscu. Dzieciństwo się skończyło. Aggelos wychowywany w kulcie pieniądza, nie wie właściwie, na czym polega praca, nie zna tak jak Myrto hebla i maszyn służących do cięcia drewna. Jej chęć pokazania mu tego jest jakąś próbą rozpaczliwego trzymania się prostych zasad życia. Szantaż jednak nie umożliwi takiego powrotu. Przywiązany do maszyny chłopiec i zbliżające się do niego ostrze ma wymóc zwrot długu. Tak zresztą się dzieje. Pojawiają się pieniądze, wraca ojciec Myrto i obaj wraz z ojcem Aggelosa, błagają ją o opamiętanie. Przed bramę tartaku przyjeżdżają obie matki, policja i karetki. Wszystkim pozostaje czekać na to, co zrobi czternastolatka. Niewątpliwie zwróciła w końcu na siebie uwagę, wstrząsnęła chyba wszystkimi. Nie wiemy czy odważyłaby się skrzywdzić chłopca. Tak jak i samą siebie, uczyła go maksymalnej odporności na życie, z którym oboje będę musieli się zmierzyć. Stracone dzieciństwo zostało pomszczone, nie ma już do niego powrotu. Za plecami dzieci, które opuszczają tartak pozostaje tylko ogień. Co przed nimi?

Dziewczynka w trampkach („Wadjda”)

To film o wiele bardziej pogodny, ze znacznie bardziej optymistycznym przesłaniem. Trudno zresztą porównywać życie dziecięcioletniej Wadjdy z Arabii Saudyjskiej do problemów dzieci z ogarniętej kryzysem Europy. Obiektywnie wydaje się o wiele trudniejsze. Wiemy, że wybór życiowej drogi praktycznie przed nią nie istnieje. A może jednak warto choćby próbować? Saudyjka Haifaa Al-Mansour, została w końcu pierwszą w historii swego kraju reżyserką. Bohaterce jej filmu, Wadjdzie też się uda. Jej upór i aktywność budzi sympatię nie tylko kinowych widzów, części otaczających ją kobiet, ale i niektórych mężczyzn, z którymi się styka. Pomagają jej choćby sprzedawca roweru i mieszkający po sąsiedzku chłopiec, najbliższy przyjaciel. Sukcesem Wadjdy jest nie tylko samodzielne zarobienie pieniędzy na upragniony rower, ale przede wszystkim buntownicza postawa, którą pozytywnie zaraża otoczenie. Wadjda buntuje się zresztą w ciekawy sposób. Z pewnym stoickim spokojem idzie swoją drogą, i omijając kolejne przeciwności, znajduje jednak wąskie przejście do wolności.

Autorką recenzji tego filmu jest moja siostra, która wybrała się na niego z dziewczynkami…

Trzy dzieciaki („Three Kids”)

Większość z nas pamięta dramat, jaki spotkał miasto Port-au-Prince i Haiti w 2010 roku. To wielkie trzęsienie ziemi jest tłem filmu. Ale jedynie tłem. Prawdziwy dramat to codzienne życie trójki chłopaków mieszkających w sierocińcu. Każdy z nich boryka się z koszmarami, jakie wyniósł z domu rodzinnego. Jednemu pozostał tylko but po zmarłej siostrze, inny wciąż pamięta wuja – sadystę, spalony przez siebie dom…

Cała trójka pasjonuje się piłką nożną, oglądają mecze w telewizji, czytają o sławnych piłkarzach, którzy przed karierą wychowywali się na ulicy. To pomaga Vitalemowi przekonać Pierra i Mikensona do opuszczenia sierocińca i życia na własny rachunek. Po szarych rumowiskach biegają w kolorowych koszulkach beztrosko grając w piłkę uliczną, ale życie na gruzach miasta nie jest już tak kolorowe. Dotychczas posiłki nie były problemem, teraz trzeba się o nie postarać, niejednokrotnie posuwając się do kradzieży.

Podstawowe czynności takie jak nauka w szkole, poranne wstawanie czy codzienny rytuał mycia zębów zostały zachwiane. Znalezienie starej szczoteczki do zębów uwidacznia tęsknotę za, choćby minimalną, stabilizacją. Nikt się chłopcami nie interesuje, są pozostawieni samym sobie. Nawet opieka społeczna zajmuje się nimi jedynie przez pryzmat swoich potrzeb.

Chłopcy potrafią jednak zmierzyć się z dorosłym życiem. Pomaga im w tym potrzeba jednego z nich, by wyuczyć się murarstwa i zbudować dom dla swojej dorosłej siostry.

Twórcą filmu jest Belg Jonas d’Adesky, pracujący jako wolontariusz na Haiti. Jego dogłębna znajomość tematu sprawia, że nawet poruszające sceny ogląda się z dużym spokojem.

A teraz czas na krótką relację Zosi z pokazu dziecięcego. No cóż, film po prostu jej się podobał:)

Łowcy smoków („Chasseurs de dragons”)

Szkoda, że nie udało nam się zdobyć biletów do kina łóżkowego. Spróbujemy w przyszłym roku…

The post W Grecji, w Arabii Saudyjskiej, na Haiti i …gdzieś bardzo daleko… appeared first on Pikinini.

Nie bez powodu kręci się tu magiczne filmy:)

Ale bezpośredniego spotkania z filmowym bohaterem raczej się nie spodziewaliśmy…

Zasłużoną emeryturę spędza przy nowym placu zabaw na Wyspie Młyńskiej. Samo wygląda raczej na mocno, mocno wyeksploatowane.

Ktoś urwał mu nawet kawałek oparcia. A może dokądś z nim odleciał?

The post Magiczne krzesło istnieje naprawdę! appeared first on Pikinini.

Polecałam Wam już kiedyś książki Hosseiniego i głośny już zresztą film „Chłopiec z latawcem”. „Bezpańskie psy” są nakręcone w innej, bardziej topornej, bliższej naturalizmowi konwencji. Dzieci z tej opowieści, które próbują przeżyć w wyniszczonym wojnami Kabulu, nie znają już innego świata, pewnie nawet z opowieści dorosłych. Są porzuconymi dziećmi terrorystów, ofiar, matek osadzonych w więzieniach za nieobyczajność. Skazane na bezdomność i opanowującą je nienawiść, która będzie kreowała kolejne lata konfliktów.

Zahed i Gol-Ghotai, główni bohaterowie filmu, wydają się opierać niszczącej sile tego przeznaczenia. Ratując „imperialistycznego” psa, z rąk chcących go zabić dzieci, zyskują niecodziennego towarzysza swojej bezdomności, ale też dają nadzieję na możliwe ocalenie od nienawiści. Bardzo to trudne w świecie, w którym dorośli wydają się mniej dojrzali od swoich dzieci. Rodzice Zaheda i Gol-Ghotai przebywają w więzieniach, w których dzieci je odwiedzają. Z matką – dzięki litości strażników – mogą nawet nocować w jej celi. Szansą na jej uwolnienie jest przebaczenie męża, które stara się uzyskać za pośrednictwem małej córeczki przekazującej mu odpowiednio skonstruowane i wyćwiczone przez dziewczynkę prośby. Są one bezskuteczne, bo nienawiść dorosłych jest zbyt duża i nieszczęście ich dzieci nie okazuje się już wystarczającym argumentem.

Dzieci, stale głodne i zziębnięte, zbierają patyki i papier do ogrzania, szukają bezpiecznego miejsca na nocleg, kiedy powrót do celi matki nie jest już możliwy. W końcu jedynym wyjściem wydaje im się dokonanie kradzieży by móc trafić do więzienia i bezpiecznej celi, ale nie wszystko niestety przebiega zgodnie z ich planem.

Film obejrzeliśmy również z Rozalką i Zosią. Myślę, że warto pokazać go starszym dzieciom, a na pewno nastolatkom. Gol-Ghotai i jej brat pokazani są w bardzo ciepły, dowcipny momentami sposób, pozostając do końca dobrymi, zaradnymi dziećmi w obojętnym na ich los świecie dorosłych.

The post Bezpańskie psy appeared first on Pikinini.

Jedną z najbarwniejszych postaci w książce jest babcia, która „przez dziesięć lat składała grosz do grosza” by móc zobaczyć wnuki. Babcia odwiedziwszy rodzinę, spała w ich małym mieszkanku na szafkach kuchennych, a przeznaczone na bilet powrotny pieniądze, wydała kompulsywnie na mikser kuchenny:) Opowieść toczy się wartko poprzez zwykłe codzienne wydarzenia i zaskakujące, nieszczęśliwe przypadki, które zawsze jednak prowadzą do szczęśliwych zakończeń. Cała rodzina bardzo się kocha i – pomimo doskwierającego im braku pieniędzy – cieszy się życiem i wzajemnie wspiera.

Autorką książki jest norweska pisarka Anne-Cath. Vestly. Jak dotąd nie znałam innych jej książek i nie wiem nawet czy wydano je w Polsce. Słyszeliście np. o serii opowiadającej o przygodach Patyka (po angielsku Twigson, po norwesku Knerten)?

My poznaliśmy go poprzez film „Patyk w opałach” obejrzany w ramach tegorocznego festiwalu Ale kino!

Polecamy go z pełnym przekonaniem dla całej rodziny. Jeśli tylko będziecie mieli okazję go zobaczyć, pędźcie do kina. Film emanuje atmosferą podobną do tej z książki o dzieciach i ciężarówce. Akcja rozgrywa się w latach 60/70-tych, ale film nakręcono w zeszłym roku jako drugą już część planowanej trylogii. Bardzo podobało mi się miasteczko, w którym rozgrywa się akcja i właściwie wszystko:) Zobaczcie choć ten kawałek…

Po kinowym seansie, organizatorzy festiwalu zafundowali dzieciom dodatkową atrakcję, czyli spotkanie z małym aktorem Adrianem, grającym główną rolę w filmie. Na moich córkach duże wrażenie zrobił wywiad z chłopcem. Dziewczynki podziwiały jego swobodny angielski:) A oto Adrian i zdobyty przez Zosię jego autograf:)

Nasz norweski weekend przedłużyliśmy jeszcze sporządzeniem odpowiedniego posiłku. W naszych kulinarnych zbiorach znajduje się mała broszurka z norweskimi przepisami dla dzieci.

Spośród kilku propozycji, Zosia postanowiła przyrządzić rybę…

…i zrobiła nam obiad całkowicie samodzielnie! Przepis jest prosty, a satysfakcja dla małego kucharza gwarantowana. Dodatkowo można poćwiczyć angielski i …siekanie pietruszki….

…bo jak mawiała moja babcia „jak będziesz tak grubo siekała tę pietruszkę, to męża nie znajdziesz”;)

Posiekana przez babcię pietruszka przypominała pyłek, ale i Zosi też już nieźle wychodzi ta cenna umiejętność:)

A oto i całe norweskie danie zaserwowane przez naszą dziewięciolatkę!

/

The post Smak Norwegii appeared first on Pikinini.

Sala pełna instrumentów, prawdziwy dyrygent, muzyka, ogromne żyrandole, kokardy we włosach i różowa torebka. Pierwsza wizyta naszej ośmiolatki w filharmonii.

Na ekranie – najbardziej sławny „Funny Man” na świecie.

httpv://www.youtube.com/watch?v=U9BinpcqWGM

Mam nadzieję, że podobne koncerty będą częściej organizowane. Polecamy:)

/

The post Cyrk w filharmonii appeared first on Pikinini.

To był całkiem przyjemny sobotni poranek:)

Bardzo lubiane przeze mnie – poznańskie Kino Muza – organizuje cyklicznie sobotnie zajęcia dla dzieci, na których spotykają się one z filmem, książką i aktywnie rozwijają tę kulturalną pożywkę na tematycznych warsztatach.

Choć takie zajęcia przeznaczone są raczej dla młodszych dzieci, zabrałam też moją starszą córkę by towarzyszyła siostrze w czasie kinowego seansu. Poza tym, promowana na zajęciach książka Wydawnictwa Zakamarki „Tstatsiki i Tata Poławiacz Ośmiornic” napisana jest już jednak dla starszych dzieci.

Po wysłuchaniu fragmentów książki, w której główny bohater spędza czas nurkując i łowiąc ośmiornice, dzieci obejrzały kilka polskich filmów animowanych inspirowanych tematyką morską:)

Później maluchy wzięły udział w bardzo emocjonującej zabawie kolorową chustą, która udawała falujące morze…

A prawdziwym hitem – dla wszystkich! –okazało się wspólne tworzenie ośmiornic.

Polecam by spróbować zrobić takie – samodzielnie w domu.

Potrzebne będą: kolorowe włóczki, baloniki, gumki recepturki, klej, papier kolorowy i nożyczki.

Na początek należy zebrać i zgrabnie związać włóczkę w formę wiszących sznurków i nadmuchać balonik by stał się niedużą główką ośmiornicy (zadanie dla rodzica). Później na główkę trzeba nasadzić włóczkowe sznurki i ściągnąć je pod balonikiem gumką. Z wiszących frędzelków zaplatamy macki, a ośmiornicy przyklejamy jeszcze oczy wycięte z papieru i w ten sam sposób kształtujemy mimikę twarzy;)

Powstaną wspaniałe morskie stwory!

A na koniec, przyłączając się do blogowej zabawy, do której zaprosiła mnie be.el z Półeczki z książkami, wymieniam 10 rzeczy, które lubię:

CZYTAĆ, podróżować, zajadać lody Palermo i szynkę parmeńską z melonem, ale też na szczęście! – pływać, grać w tenisa, jeździć na rowerze, pracować w ogródku, i jeszcze… patrzeć na ogień, słuchać muzyki…oj jest już chyba dziesiątka, a mogłabym wymieniać dłużej. Lubię ogólnie życie:)

Już chyba na wszystkich blogach odpowiadano na te pytania, ale jeśli ktoś chciałby się przyłączyć do zabawy to zapraszam:)

/

The post Ośmiornice w kinie appeared first on Pikinini.

Akcja w dwóch powieściach Hosseiniego, które przeczytałam w czasie ostatnich kilku dni, dzieje się na przestrzeni wielu lat tragicznej historii Afganistanu.

Życie głównych bohaterów nie koncentruje się na współczesnych im przeżyciach. Powraca do arkadyjskich, ale też traumatycznych wspomnień własnej i rodzinnej przeszłości oraz przechodzi w tęskne marzenia o lepszej przyszłości.

Mariam, Lajla, Amir, Hassan są dziećmi o różnej historii. Ich dzieciństwo tkwi w nich przez całe życie. Pamięć szczęścia bądź cierpienia, którego wtedy zaznali naznacza ich czyny w dorosłym życiu. Na własne dzieci przenoszą i siłę i balast. Dzięki nim podejmują się też walczyć z własnymi słabościami, samotnością, zniewoleniem, ograniczeniami kultury.

 Walczą o własną godność, ale również dosłownie – o życie. W czasie wojen, fanatycznych prześladowań religijnych czy niewolą i męską dominacją w rodzinie.

Powieści Hosseiniego nie są dla mnie literacko idealne, czasami drażnią formą, dość topornie zarysowanymi zwrotami akcji, niezręcznymi dialogami.

Nie zmienia to jednak faktu, że są całkowicie pochłaniającą lekturą od której trudno się oderwać, mówiącą o ważnych, wciąż nierozwiązanych niestety problemach politycznych i ciągle aktualnych rozterkach ludzkich.

Mnie skłoniły do głębszych poszukiwań źródeł tragicznej historii Afganistanu i do kolejnej zadumy nad kulturową odmiennością, ale i moralnym uniwersalizmem ludzkich losów.

Khaled Hosseini „Tysiąc wspaniałych słońc”, Wydawnictwo Albatros, Warszawa 2009

Khaled Hosseini „Chłopiec z latawcem”, Wydawnictwo Amber, Warszawa 2008

Trailer filmu “Chłopiec z latawcem”

httpv://www.youtube.com/watch?v=QShSxSnhWuY

The post Dziewczynki i chłopcy z Afganistanu appeared first on Pikinini.

„Emil to był chłopiec dziki i uparty (…) Chociaż, należy to przyznać, kiedy nie wrzeszczał, wyglądał na grzecznego. Miał okrągłe, niebieskie oczy, okrągłą rumianą twarz i jasne kędzierzawe włosy. Wszystko to razem wyglądało tak, jakby Emil był prawdziwym aniołkiem. Ale pozory mylą.”

Emil był oczywiście strasznym urwisem, ale my właśnie dlatego bardzo lubimy czytać o jego przygodach, a kiedy spędzaliśmy wakacje w Szwecji, oczywistym było, że udamy się do Emila w odwiedziny.

Zagroda, którą twórcy serialu  – nakręconego na podstawie książek Astrid Lindgren – wybrali do roli Katthult, znajduje się, podobnie jak ta książkowa, w sercu Smalandii.

Jej odosobnione, malownicze położenie i układ budynków (zobacz tutaj) odpowiadający literackiemu opisowi, sprawiły, że stała się filmowym plenerem i turystyczną – na szczęście nie zatłoczoną – atrakcją.

Moim zdaniem zagroda nie różniła się specjalnie od wielu innych szwedzkich gospodarstw, które spotykaliśmy po drodze, ale w tym właśnie tkwi pewnie jej nieodparty urok. W naturalności wywołującej wrażenie, że zaraz ujrzymy Emila przebiegającego między budynkami.

Miejscem w którym Emil spędzał najwięcej czasu, była oczywiście osławiona „drewutnia”.

Mała Ida, jego grzeczna siostrzyczka, również chciała być zamykana za karę w tym sympatycznym budynku. Cóż, skoro nie potrafiła rozrabiać;) Czytałyśmy o tym w wydanej niedawno książce „Mała Ida też chce psocić”  i bardzo żal nam było Idy.

W drewutni było przecież tak przyjemnie! Tego samego zdania był również Emil choć „jego tatuś myślał, że w ten sposób Emil oduczy się psocić. Żeby tylko nie siedzieć w stolarni. Ale źle myślał. Emil uważał, że w stolarni jest całkiem miło. Siedział tam sobie spokojnie i strugał drewniane ludziki, póki nie został wypuszczony.

Czasami, kiedy już odsiedział swoje, otwierała mu mała Ida. Ida także uważała, że w stolarni jest przyjemnie. Bardzo chciałaby, żeby ją też tu kiedyś zamknięto.”

W Katthult można do woli posiedzieć sobie w drewutni, choć raczej inni wielbiciele małego rozrabiaki nie pozwolą nam się w niej zamknąć;)

Do innych budynków, poza małym sklepikiem, nie można zaglądać, są zamieszkane przez szczęśliwych właścicieli tego uroczego miejsca.

Urwisy mogą jednak pobiegać po terenie gospodarstwa, a w sklepiku obejrzeć małą wystawę filmowych rekwizytów.

Oglądając czasami w domu serial o Emilu, z przyjemnością rozpoznajemy teraz znajome miejsca.

The post W drewutni Emila appeared first on Pikinini.