Jeśli nie słyszeliście jeszcze o wspaniałym projekcie Brave Kids, przeczytajcie o nim TUTAJ.

Nam udało się dotrzeć na półfinałowy występ na puszczykowskim rynku i byliśmy zafascynowani…Żywiołowością i profesjonalnym przygotowaniem dzieci, różnorodnością, śpiewem, muzyką, a przede wszystkim niezwykłą atmosferą przyjaźni. Tego nam wszystkim potrzeba w tym coraz dziwniejszym świecie.

Podziwialiśmy młodych artystów z Brazylii, Maroka, Rosji i Izraela. Grę na ukulele, capoeirę, bębny, stroje…Dzięki koncertowi, udało nam się trochę doświadczyć klimatu niezwykłych spotkań, który uczestniczące w projekcie dzieci, goszczące je rodziny i animatorzy mieli zapewne na co dzień. Brawa, brawa, brawa!

Zdjęcia pochodzą ze strony facebook.com/BraveKids

Filmik nakręciłam podczas żywiołowego występu marokańskich bębniarzy na płycie rynku, już po zejściu ze sceny…

/

The post Brave Kids w Puszczykowie appeared first on Pikinini.

W Home of Hope przebywa zazwyczaj około 40 chłopców, których udało się „wyrwać” z demoralizującej i niebezpiecznej egzystencji na ulicach Lusaki. Próbuje się przywrócić ich rodzinom, zapewnia edukację i bezpieczne schronienie.

Oprócz brata Jacka, w ośrodku pracują miejscowe kucharki i nauczyciele, tacy jak np. pani na zdjęciu, która na lekcję przychodzi z własnym dzieckiem na plecach:)

W pracy pomagają wolontariusze, a zdarza się, że docierają tam i inni przybysze z Polski, jak np. uczestnicy rowerowej sztafety śladami przedwojennego poznańskiego podróżnika -Kazimierza Nowaka. Do Home of Hope przychodzą również paczki z Polski, a widoczny poniżej samochód, którym chłopcy mają szansę dojechać nad oddalone o 200 km jezioro, czy do swoich rodzin, został zakupiony z akcji zbierania „groszówek”, zorganizowanej przez „Małego Gościa Niedzielnego”.

Praca i życie w ośrodku nie są łatwe. Dzieci trudno wdrożyć w skomplikowany system zambijskiej edukacji i skłonić do niestosowania tak potrzebnej na ulicy agresji, ale wiele się udaje. Niesamowita jest kreatywność tych chłopców. Agnieszka – wolontariuszka – opowiadała, jak dużym odkryciem okazała się dla młodych mieszkańców ośrodka, przywieziona przez nią gra planszowa. Po jakimś czasie wszyscy wykonali swoje egzemplarze, łącznie z kamiennymi kostkami:)

Widoczna na poniższych zdjęciach piłka, została pracochłonnie sklecona z plastikowych śmieci, które chłopcy zgrzewali nad ogniem. Piłką grano później w siatkówkę, a nawet w football, z którym Zambijczycy świetnie sobie radzą.

Wzruszające były pamiątki, które Agnieszka otrzymała na zakończenie swojej pracy – listy, obrazki, malowane kamienie…

Ciekawe były zdjęcia z obchodów urodzin czy zabawy pożegnalnej. Dzieci wychowane w ogromnej biedzie, doświadczone przemocą i ciężką pracą, potrafią świetnie się bawić, wygłupiać, tańczyć i przebierać.

Tę naturalną kreatywność i skłonność do dziecięcej zabawy, świetnie wykorzystują twórcy festiwalu Barefeet. To wielkie wydarzenie dla ogromnej liczby zambijskich dzieci dotkniętych doświadczeniem życia na ulicy. W festiwalu biorą udział wszystkie organizacje charytatywne, które walczą z tym zjawiskiem, a wielki pochód bezdomnych dzieci zwraca uwagę na skalę problemu. Dzieciaki do występów przygotowują się wytrwale przez wiele miesięcy.

Myślę, że warto by nasze dzieci poznały świat i od tej strony. Zbyt łatwo podróżowanie łączy się przecież dziś tylko z rozrywką. Na szczęście tego typu relacje, oprócz otwarcia na świat i nieszczęście dzieci, niosą też bardzo pozytywne przesłanie. Wszędzie tam gdzie jest cierpienie, znajdują się ludzie, którzy próbują mu zaradzić i walczą o dobro.

/

The post W Zambii appeared first on Pikinini.

Kiedy rozpoczynałam lekturę książki „Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd”, zastanawiałam się kim naprawdę był ten szalony Poznaniak, który jako pierwszy w świecie, samotnie przemierzył Afrykę – z północy na południe i z powrotem. Tę niezwykłą historię z lat trzydziestych przypomniał Łukasz Wierzbicki, który przeczesując archiwa, zebrał listy i zdjęcia Kazimierza Nowaka z afrykańskiej, pięcioletniej wyprawy. Początkowo, ten skromny podróżnik, który na rowerze, pieszo, konno i łodzią przebył 40 tys. km, wydawał mi się po prostu bardzo nierozważny. Zostawił na przeszło pięć lat swoją żonę z małymi dziećmi i podążył drogą, która codziennie mogła doprowadzić go do śmierci. Z niebezpieczeństwami stykał się stale, ale spotkał też swoje marzenia i poczuł, że żyje w jedyny możliwy dla siebie sposób – co nie przydarza się przecież zbyt często. Fascynował go świat i lubił spotkania z ludźmi, ale uciekał od tych, których pochłonęła żądza zdobywania, wykorzystywania i otaczania się powierzchownym blichtrem. Wolał spotkać dzikie zwierzęta niż stykać się na co dzień z brutalną walką o przetrwanie jaka rozgrywa się w pozornie cywilizowanym świecie białych ludzi. Swoje marzenia starał się też połączyć z zapewnieniem bytu rodzinie. W podróż wyruszył kiedy w czasach kryzysu gospodarczego stracił pracę. Dokumentując wyprawę, publikując relacje starał się zarabiać.

Czytałam więc książkę zafascynowana Afryką, wymiarem wyprawy ale i niezwykle ciekawym człowiekiem. Ucieszyłam się kiedy znalazłam również dziecięcą wersję tej książki. „Afrykę Kazika” czytałam więc równocześnie dzieciom.

Krótkie rozdziały, które opisują najciekawsze dla małych czytelników przygody, zachęcają do rozmów o Afryce, otwierania atlasu i albumów. Z „dorosłej” wersji książki doczytałam też dziewczynkom kilka innych informacji. Bardzo spodobała im się np. historia o nadawaniu imion w jednym z afrykańskich plemion:

„Szilluk zmienia swe imię dwa razy. Pierwsze imię pojawia się przypadkiem, zwyczaj bowiem nakazuje, by przyjaciółka matki wyszła na wieś rozpytać o nowiny, przede wszystkim zaś o imię obcego, który w ostatnim czasie do wioski zawitał. Imię to przekazuje matce i takie imię nadane zostaje niemowlęciu. Tak na przykład spotkałem imiona Padle, Efendi, Monsignore, Automobil, a nawet mojego imiennika Casimiro, który przyszedł na świat w dniu, kiedy ja pojawiłem się wśród Szylluków!

Drugie imię przybiera Szilluk już z własnej woli w dzień tańca wojennego, dokumentując nim osiągnięcie godności wojownika. Rzadko następuje druga zmiana imienia, mianowicie tylko w wypadku, jeśli król powołuje daną osobę na jakiś urząd.”

Spodobała nam się też opowieść o śniegu w Afryce, po który Kazik, wiedziony tęsknotą wspinał się na Ruwenzori w Górach Księżycowych.

W planach miałyśmy upieczenie ciasta, a afrykańska historia zainspirowała nas do wykonania czekoladowego wypieku, zadedykowanemu poznańskiemu podróżnikowi.

Przepis – podobny do klasycznego „Murzynka” – pochodzi z książki „Cecylka Knedelek i fabryka czekolady” i jest na tyle prosty, że moja pomoc ograniczyła się do nadzorowania procesu rozpuszczania czekolady.

Z mieszaniem, ubijaniem i pieczeniem ciasta, dziewczynki poradziły sobie same.

Na końcu wierzch czarnego jak Afryka ciasta, został pokryty białymi płatkami cukrowego śniegu.

Kazimierz Nowak „Rowerem i pieszo przez czarny ląd” Listy z podróży afrykańskiej z lat 1931–1936

Łukasz Wierzbicki „Afryka Kazika”, Warszawa 2008

/

The post Afrykańskie ciasto na cześć poznańskiego podróżnika appeared first on Pikinini.

Kiedy poznajemy   dwunastoletniego Fintana, właśnie rozpoczyna on swą morską podróż do Afryki, gdzie mieszka jego angielski ojciec, który wyjechał tam w pogoni za marzeniami, tuż przed wybuchem drugiej wojny. Matka Fintana jest Włoszką, która schroniła się z dzieckiem we Francji. Swego męża pamięta tylko jako romantycznego kochanka, jej syn nie zna swojego ojca wcale.

Fintan nie chce opuszczać domu przybranej babki i Francji, ale nie protestuje. Całe swe siły skupia na zapamiętaniu ostatnich obrazów świata, który zostawia za sobą.

Czytałam kilka recenzji książki Le Clezio „Onitsza”. Wszystkie z nich mówią o miłości chłopca do Afryki. Tak, chłopiec pokochał Afrykę, którą spotkał, intensywność barw, zapachów, dźwięków, niezwykłość ludzi. Ale to, że tak się stało wynikało z tego kim Fintan był, z jego wrażliwości na wszystko co go otaczało, z wewnętrznej potrzeby zachowania najlepszych cząstek świata. Znajduje je właściwie wszędzie, w oddalającym się wybrzeżu Francji, w morskim rejsie, w bliskości matki. Rytm powieści jest niespieszny, ale na obserwację świata, na wchłonięcie codziennych osobliwości potrzebny jest przecież czas, niezbędna nawet nuda i monotonia, by to w czym odnajdujemy piękno i wagę można zamknąć w głowie na zawsze.

Fintan to potrafił. Był dzieckiem, który zdołał przyjąć Afrykę taką jaką spotkał. Jest odarta z godności przez kolonializm i biedę, ale właśnie tu najważniejsza jest umiejętność dostrzegania tego, co nie do końca jest widoczne, zjednoczenie prostego, ludzkiego losu z naturą.

Afryka jest też pełna krzywdy i przemocy, i o tym też nie będzie mógł zapomnieć Fintan gdy przyjdzie mu wrócić do Europy. Dorasta, ale nie przestaje być dzieckiem. Wie, że by mieszkać w Anglii czy Francji musi „przytępić swoją wrażliwość”, nie może jak w Afryce „chodzić boso”. Tu ważne jest ukrycie się w butach, ubraniu i racjonalnym spojrzeniu na rzeczywistość. To jednak co zachował w sercu i w pamięci pozwala dorosłemu już Fintanowi akceptować ludzi – wybory swej matki, pogoń ojca za marzeniami i doskonałością. 

Niezgoda na zło świata, dostrzeganie w nim piękna i akceptacja ludzkich słabości – tego wszystkiego uczy Fintan także swą o wiele lat młodszą siostrę i na to zwraca nam uwagę Le Clezio, opowiadając historię życia małego chłopca.

J.M.G. Le Clezio „Onitsza”, PIW 1995

The post Onitsza appeared first on Pikinini.

Nie ma chyba lepszego sposobu na uświadomienie dzieciom różnorodności świata niż pokazanie im jak żyją ich rówieśnicy w innych krajach.

Kolejny wykład na poznańskim Uniwersytecie dla Dzieci był właśnie o tym.

Prowadząca wykład dr Joanna Polak – Dobrowolska pokazywała zdjęcia:

…wychowujących się wśród krowich stad, małych Masajów z Kenii…

pbase

…piłujących zęby w ostre kiełki Pigmejów…

E. Beaumont “Księga krajów i kontynentów”

…etiopskiego ludu Surma, którego żeńska część rozciąga wargi za pomocą specjalnych talerzyków…

Phorographersdirect

…przekłuwających ciało patyczkami Indian Yanomami…

Ri

…malujących na biało twarze, dzieci australijskich Aborygenów…

…wywodzących swój ród od hinduskich książąt, ale dziś bardzo biednych Rabari…

Flickr

…żyjących w Azji, Padaung z długimi szyjami ozdobionymi metalowymi zwojami, z których pierwszy zakłada się dziewczynkom w wieku 4 lat…

burma-all

…noszących chusty ludów arabskich…

…amerykańskich dzieci Amiszów…

Daylife

…i ortodoksyjnych Żydów Haredim…

Flickr

Pobaw się tak jak dzieci w Izraelu:

Oriol Ripoll “Najpiękniejsze zabawy świata dla dzieci”

Dziewczynki były zafascynowane kolorowym, tajemniczym dla nich światem, tym w jak różny sposób można żyć i postrzegać rzeczywistość.

Życie dzieci na świecie ma też niestety i inne oblicze:

– Co roku umiera z głodu 15 milionów dzieci

– 1/12 ludzi na świecie choruje z niedożywienia, w tym 160 milionów dzieci poniżej piątego roku życia

– W krajach ubogich 1 na 10 dzieci nie dożywa wieku 5 lat

– Co piąte dziecko na świecie nie chodzi do szkoły

– 40% dzieci afrykańskich nigdy nie chodziło do szkoły. Jest to jedyny region świata, gdzie liczba dzieci pozaszkolnych rośnie

– 1/5 ludzkości nie ma dostępu do ujęć świeżej wody

– Co minutę z powodu braku odpowiedniej opieki medycznej umiera kobieta w ciąży

– Niedożywienie powoduje 55% wszystkich zgonów dzieci na świecie

– Za cenę jednego pocisku rakietowego szkoła pełna głodnych dzieci mogłaby przez 5 lat wydawać codzienny posiłek

– 3 miliardy ludzie na świecie usiłuje przeżyć za 2 dolary dziennie. Blisko 1/4 ludzi żyje za mniej niż 1 dolar dziennie. Aktywa 358 miliarderów przewyższają łączne dochody roczne krajów, które zamieszkuje 45% ludności świata.

– Według danych ONZ ludność świata w ciągu najbliższych 50 lat powiększy się o 50%. Jednak coraz mniej dzieci będzie rodzić się w krajach rozwiniętych, zwłaszcza w Europie.

Powyższe dane zaczerpnęłam ze strony Ruchu Solidarności z Ubogimi Trzeciego Świata MAITRI.

Od ponad 6 lat uczestniczymy w prowadzonym przez tę organizację programie „Adopcja Serca”. Co miesiąc wpłacamy pieniądze na naukę naszej „przybranej córki” Godelive, która mieszka w Demokratycznej Republice Konga. To wyniszczony przez wojny kraj w którym ponad 41% ludności powyżej 15 lat nie umie czytać i pisać, 32% ludności nie ma dostępu do czystej wody, a ponad 30% nie dożywa 40 lat.

Podziwiam misjonarzy, którzy w bardzo trudnych warunkach walczą o godne życie dzieci. Cieszę się też, że tak wielu ludzi przyłącza się do aktywnej pomocy, że całe klasy szkolne podejmują się opieki nad konkretnym dzieckiem. Cóż bardziej uczy dzielenia się i nawyku niesienia pomocy niż odpowiedzialność za życie znanej nam ze zdjęć i relacji osoby.

O tym wszystkim rozmawiam z dziewczynkami i dziś w Dniu Dziecka znów przeglądamy zdjęcia i listy od Godelive. Otrzymujemy też od niej piękne rysunki…

…i świadectwa szkolne, a dziewczynki cieszą się bardzo, że ich prace plastyczne docierają aż do dalekiej Afryki.

The post Dzieci na świecie appeared first on Pikinini.