Autor: Ala

Ala — Wed, 27 Jul 2011 18:14:52 +0000

Tata_1968 – ja mieszkam poza Polska i tutaj rzeczywiscie przymierzaja dzieciom buty w sklepach na kleczkach. Glownie po to, zeby sprawdzic czy pasuja i czy nie sa za ciasne. Trudno to zrobic na stojaco 🙂 Sprzedajacy dokladnie wiedza ile miejsca powinno zostac puste z przodu i boku buta, zeby nie obcieraly i potrafia wybrac odpowiedni rozmiar . Ja sama, juz od dawna na tym polegam i sama nigdy nie sprawdzam dodatkowo “gdzie jest duzy palec”. To mnie nie krepuje, natomiast krepuja mnie “czysciciele butow”, ktorych czasami sie spotyka zagranica. Tez nie wiem dlaczego, bo w koncu tez nie moga tego zrobic na stojaco 🙂

Autor: Ala

Ala — Wed, 27 Jul 2011 13:22:15 +0000

Slicznie ubrana ta dziewczynka na zdjeciu. Nie moge przestac podziwiac jej czapki:-) !

Autor: Tata_1968

Tata_1968 — Tue, 26 Jul 2011 22:35:40 +0000

Czytałem obszerne fragmenty tej książki, podkradając ją żonie, choć czasami, mi facetowi, nie wydawała się dość wartka. Ale w sumie przykuła na długo moją uwagę, pewnie też z tego powodu, gdyż przypominała film fabularny (dlaczego? – w zasadzie nie wiem…) o Coco Chanel !!!
A może stało się tak bardziej z tego powodu, że interesuję się historią, i nie zawsze tą WIELKĄ, XX wieku?
Dużo nasłuchałem się o czasach przedwojennych od rodziców i wujostwa (wiodło im się ponoć całkiem nieźle), i być może przy lekturze tej książki pomyślałem z – nieuzasadnioną w moim przypadku – nostalgią, o tamtych (czy rzeczywiście takie były?) idyllicznych czasach?
Moja Mama wielokrotnie wspominała, jak przed Nią, przed wojną, gdy jako dziecko miała zaledwie 10 lat, ekspedientki w sklepie obuwniczym przyklękały z zamiarem dopasowania kolejnej pary butów. Jakoś, ja bynajmniej nie zauważam, aby współczesne polskie ekspedientki, (a tyle mówi się o dopieszczeniu klienta!) były skore do takiego ––> przyklęknięcia…
I nie o samo przyklęknięcie przecież mi idzie, ale o wolę życzliwej pomocy dziecku, czy rodzicowi…
Widziałem kiedyś taką sytuację, ale było to przed ok. 25 laty we Francji, kiedy elegancko ubrana sprzedawczyni przymierzała niezliczone pary butów mojemu – wtedy 5 letniemu – kuzynkowi…(ma na imię Jerome), przynosząc co chwila z zaplecza kolejne piramidy kartonów.
Ja, urodzony w Polsce okresu PRL, byłem bez mała zgorszony/speszony (tak!) taką sytuacją. No bo jak dorosła obca osoba może klękać przed dzieckiem i zakładać (na ukucka!) buty.
Dziś, przywołując po latach tamten obraz, widzę (i zawsze tak to widziałem), że owa kobieta, sprzedawczyni, bardzo urodziwa, i ubrana niezmiernie dystyngowanie – nie czuła się w ogóle, (bynajmniej nie dawała po sobie poznać) upokorzona i zażenowana taką sytuacją.
Zastanawiałem się wielokrotnie, dlaczego ta pani tak się zachowywała? I dlaczego w Polsce tak nie jest? Dlatego, że to jest jakby inna kultura? Odmienna, od naszej, polskiej? I myślę też, dlaczego towarzyszyły mi wówczas takie ambiwalentne emocje?
Doprawdy nie wiem jak to wytłumaczyć…

Komentarze do: Polska daleka jak Brazylia

Autor: Ala

Autor: Ala

Autor: Tata_1968