Zgadzam się z Wami. Teraz zabawy na śniegu, to już niestety rzadkość. Dzieci całe dnie (nawet w czasie ferii) spędzają w domu. Smutne to tym bardziej, iż sama dobrze pamiętam jak to było, gdy kilkanaście lat temu szalałam na snakach i lepiłam bałwana spędzając na zewnątrz po kilka godzin.

Serdecznie zapraszam Wszystkich piszących, czytających i komentujących na mojego bloga, którego prowadzę z kilkoma koleżankami na temat naszych wspólnych wspomnień z dzieciństwa.
http://pokolenie-89.blog.onet.pl/.

Pozdrawiam Serdecznie,

Aniu
Zupełnie nie wiem gdzie w Swarzędzu dzieci zjeżdżają tradycyjnie na sankach! Natomiast nad Wartą w Poznaniu czuję się jak w domu i dzieciom te górki też się spodobały. Widzieliśmy też dorosłych na biegówkach. Polecamy Adasiowi te najmniejsze górki na pierwsze wprawki:)
Przypomniały mi się też jeszcze zjazdy w parku na Ogrodowej obok Starego Browaru. Może następnym razem się tam wybierzemy.

Magdo
Dziękujemy za tyle miłych komentarzy pozostawionych wczoraj na naszym blogu. Jak dobrze przeczytać, że podążacie czasami tymi samymi szlakami:)
Speszę zajrzeć na Twojego bloga:)

POZDRAWIAMY WAS ZIMOWO!

Jak zawsze świetny post! Wiesz co, uzmysłowiłaś mi właśnie, że i ja nie widuję prawie dzieci na sankach. To przecież taka fantastyczna rozrywka. Czy dzieci naprawdę można znaleźć jedynie przed ekranem telewizora, komputerem albo z rodzicami w centrum handlowym? Jakie to smutne!
A ciasteczka jak zwykle pomysłowe i pyszne!
Pozdrawiam z Adasiem