Autor: Zorro 009

Zorro 009 — Thu, 22 Dec 2011 00:10:27 +0000

Jola Dylewska dostała na Camerimage Złotą Żabę za zdjęcia do tego filmu.

Autor: Tata_1968

Tata_1968 — Wed, 14 Dec 2011 21:01:26 +0000

W jednym z czasopism przeczytałem ostatnio taką oto myśl autorstwa Aleksandra Kamińskiego („Kamienie na szaniec”):
„Nie w tym jest wart człowiek co przemyślał i co przeżył, ale co zrobił dobrego na świecie. Bądźmy dzielni na co dzień. Dzielność jest fundamentem charakteru”.
I ja tak sobie w związku z tym myślę, że ów kanalarz był (bardzo) dzielny. Może nie na co dzień, ale jednak.
Osobiście sobie nie wyobrażam, a nieraz próbuję, jak ja bym się zachował postawiony wobec takiego wyzwania. Nie wiem. Mając wrodzoną pokorę, nie porwę się na jakąś wiarygodną wizję. I obym przed takim dylematem stawać nie musiał, zwłaszcza też wtedy, kiedy w grę wchodziłby los pozostałych członków mojej bliskiej rodziny, bo zakładam że kanalarz (nie czytałem jeszcze książki) bliską sobie rodzinę miał, choć dowiedziałem się, że nie czynił tego darmowo.
I jeszcze jedna towarzysząca mi refleksja. Zarzuca się ostatnio, słyszy się, iż Polacy nie dość powszechnie w czasie II wojny św. dawali schronienie Żydom. Łatwo powiedzieć, łatwo Polakom dorobić gębę (komu i dlaczego na tym zależy?), będąc surowym adwokatem wobec minionych pokoleń, wobec innych. Tym bardziej, że w Polsce groził za taką pomoc – najwyższy wymiar kary. W takiej np. Danii ponoć nie, stąd przypisuje się Duńczykom – i pewnie słusznie – częstszą pomoc Żydom.
A przecież Polacy także licznie Żydom pomagali, prawda? I to BEZINTERESOWNIE, co przed otrzymaniem tytułu „Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata” potwierdzają sami uratowani. Wikipedia przy tym haśle/tytule podaje: Polska: 6266[!] osób (na dzień 1 stycznia 2011 r.). Niemało uważam. Przecież za taką liczbą kryją się żywe osoby, często całe rodziny, które były narażone na związane z takim miłosierdziem niebezpieczeństwo. Moim zdaniem to jest bardzo duża ilość osób. A ilu Polaków, z różnych względów, pozostanie anonimowymi?
[A gdzie, coś mi kołacze w głowie, sadzi się drzewa ku pamięci takich zacnych osób?]
I myślę dalej, pytam siebie, a jak my współcześni bronilibyśmy np. Romów (i na odwrót!), gdyby którymś działa się krzywda? Czy ludzie wychowywani, kształtowani do rywalizacji (nie do – kooperacji), czy też ludzie nie kierujący się powszechnie ideą solidarności, będący bardziej egoistami, aniżeli społeczeństwem empatycznym, pomagaliby innym w tak skrajnie trudnej sytuacji? Trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć, prawda? Zachowania altruistyczne i empatyczne, wiem, ciągle mają miejsce, co trochę komplikuje moje spojrzenie.
Jedno wydaje się w tej sytuacji raczej pewne. Wychowujmy nasze dzieci tak, aby czyniły one dobro na świecie. Będzie to pożyteczne – w każdej sytuacji – dla ich rodziców, dla ich bliskich, no i ostatecznie także dla nas wszystkich.

Autor: silva

silva — Mon, 12 Dec 2011 15:32:51 +0000

Niesamowita i poruszająca historia. Z pewnością sięgnę po tę książkę, aby później obejrzeć i film.

Komentarze do: Dziewczynka w zielonym sweterku

Autor: Zorro 009

Autor: Tata_1968

Autor: silva