Takie próby podejmują dziesięcioletni Stefek i jego kilkunastoletnia siostra Elka. Rodzeństwo, które odkrywa, że los uśmiecha się do tego kto gotowy jest również na ofiary. Żyjąc w beznadziejnie przewidywalnym świecie polskiego miasta bez perspektyw, potrafią wiele zmienić.  Na pewno udaje im się dodać magii do swojej szaroburej codzienności, a na dodatek zarazić nią nas, widzów.

No cóż, oglądając fasady i podwórka odrapanych kamienic, witryny skromnych sklepików i twarze biednych ludzi, patrzyłam na nie z perspektywy mogących ich spotkać niezwykłych wydarzeń. Wystarczyłoby tylko odpowiednio przekupić doświadczający ich los!

Stefek i Elka wkładają ogromny wysiłek w to by osiągnąć w życiu to co dla nich najważniejsze. Przekonują się również, że trzeba wybierać a poświęcenie części marzeń jest nieuniknione. Czyż właśnie nie na tym polega dorastanie?

 „Sztuczki”, 2007, reż. Andrzej Jakimowski

The post Sztuczki czyli magia dzieciństwa i sztuka dorastania appeared first on Pikinini.

Jeśli nie słyszeliście jeszcze o wspaniałym projekcie Brave Kids, przeczytajcie o nim TUTAJ.

Nam udało się dotrzeć na półfinałowy występ na puszczykowskim rynku i byliśmy zafascynowani…Żywiołowością i profesjonalnym przygotowaniem dzieci, różnorodnością, śpiewem, muzyką, a przede wszystkim niezwykłą atmosferą przyjaźni. Tego nam wszystkim potrzeba w tym coraz dziwniejszym świecie.

Podziwialiśmy młodych artystów z Brazylii, Maroka, Rosji i Izraela. Grę na ukulele, capoeirę, bębny, stroje…Dzięki koncertowi, udało nam się trochę doświadczyć klimatu niezwykłych spotkań, który uczestniczące w projekcie dzieci, goszczące je rodziny i animatorzy mieli zapewne na co dzień. Brawa, brawa, brawa!

Zdjęcia pochodzą ze strony facebook.com/BraveKids

Filmik nakręciłam podczas żywiołowego występu marokańskich bębniarzy na płycie rynku, już po zejściu ze sceny…

/

The post Brave Kids w Puszczykowie appeared first on Pikinini.

W Home of Hope przebywa zazwyczaj około 40 chłopców, których udało się „wyrwać” z demoralizującej i niebezpiecznej egzystencji na ulicach Lusaki. Próbuje się przywrócić ich rodzinom, zapewnia edukację i bezpieczne schronienie.

Oprócz brata Jacka, w ośrodku pracują miejscowe kucharki i nauczyciele, tacy jak np. pani na zdjęciu, która na lekcję przychodzi z własnym dzieckiem na plecach:)

W pracy pomagają wolontariusze, a zdarza się, że docierają tam i inni przybysze z Polski, jak np. uczestnicy rowerowej sztafety śladami przedwojennego poznańskiego podróżnika -Kazimierza Nowaka. Do Home of Hope przychodzą również paczki z Polski, a widoczny poniżej samochód, którym chłopcy mają szansę dojechać nad oddalone o 200 km jezioro, czy do swoich rodzin, został zakupiony z akcji zbierania „groszówek”, zorganizowanej przez „Małego Gościa Niedzielnego”.

Praca i życie w ośrodku nie są łatwe. Dzieci trudno wdrożyć w skomplikowany system zambijskiej edukacji i skłonić do niestosowania tak potrzebnej na ulicy agresji, ale wiele się udaje. Niesamowita jest kreatywność tych chłopców. Agnieszka – wolontariuszka – opowiadała, jak dużym odkryciem okazała się dla młodych mieszkańców ośrodka, przywieziona przez nią gra planszowa. Po jakimś czasie wszyscy wykonali swoje egzemplarze, łącznie z kamiennymi kostkami:)

Widoczna na poniższych zdjęciach piłka, została pracochłonnie sklecona z plastikowych śmieci, które chłopcy zgrzewali nad ogniem. Piłką grano później w siatkówkę, a nawet w football, z którym Zambijczycy świetnie sobie radzą.

Wzruszające były pamiątki, które Agnieszka otrzymała na zakończenie swojej pracy – listy, obrazki, malowane kamienie…

Ciekawe były zdjęcia z obchodów urodzin czy zabawy pożegnalnej. Dzieci wychowane w ogromnej biedzie, doświadczone przemocą i ciężką pracą, potrafią świetnie się bawić, wygłupiać, tańczyć i przebierać.

Tę naturalną kreatywność i skłonność do dziecięcej zabawy, świetnie wykorzystują twórcy festiwalu Barefeet. To wielkie wydarzenie dla ogromnej liczby zambijskich dzieci dotkniętych doświadczeniem życia na ulicy. W festiwalu biorą udział wszystkie organizacje charytatywne, które walczą z tym zjawiskiem, a wielki pochód bezdomnych dzieci zwraca uwagę na skalę problemu. Dzieciaki do występów przygotowują się wytrwale przez wiele miesięcy.

Myślę, że warto by nasze dzieci poznały świat i od tej strony. Zbyt łatwo podróżowanie łączy się przecież dziś tylko z rozrywką. Na szczęście tego typu relacje, oprócz otwarcia na świat i nieszczęście dzieci, niosą też bardzo pozytywne przesłanie. Wszędzie tam gdzie jest cierpienie, znajdują się ludzie, którzy próbują mu zaradzić i walczą o dobro.

/

The post W Zambii appeared first on Pikinini.

Polecałam Wam już kiedyś książki Hosseiniego i głośny już zresztą film „Chłopiec z latawcem”. „Bezpańskie psy” są nakręcone w innej, bardziej topornej, bliższej naturalizmowi konwencji. Dzieci z tej opowieści, które próbują przeżyć w wyniszczonym wojnami Kabulu, nie znają już innego świata, pewnie nawet z opowieści dorosłych. Są porzuconymi dziećmi terrorystów, ofiar, matek osadzonych w więzieniach za nieobyczajność. Skazane na bezdomność i opanowującą je nienawiść, która będzie kreowała kolejne lata konfliktów.

Zahed i Gol-Ghotai, główni bohaterowie filmu, wydają się opierać niszczącej sile tego przeznaczenia. Ratując „imperialistycznego” psa, z rąk chcących go zabić dzieci, zyskują niecodziennego towarzysza swojej bezdomności, ale też dają nadzieję na możliwe ocalenie od nienawiści. Bardzo to trudne w świecie, w którym dorośli wydają się mniej dojrzali od swoich dzieci. Rodzice Zaheda i Gol-Ghotai przebywają w więzieniach, w których dzieci je odwiedzają. Z matką – dzięki litości strażników – mogą nawet nocować w jej celi. Szansą na jej uwolnienie jest przebaczenie męża, które stara się uzyskać za pośrednictwem małej córeczki przekazującej mu odpowiednio skonstruowane i wyćwiczone przez dziewczynkę prośby. Są one bezskuteczne, bo nienawiść dorosłych jest zbyt duża i nieszczęście ich dzieci nie okazuje się już wystarczającym argumentem.

Dzieci, stale głodne i zziębnięte, zbierają patyki i papier do ogrzania, szukają bezpiecznego miejsca na nocleg, kiedy powrót do celi matki nie jest już możliwy. W końcu jedynym wyjściem wydaje im się dokonanie kradzieży by móc trafić do więzienia i bezpiecznej celi, ale nie wszystko niestety przebiega zgodnie z ich planem.

Film obejrzeliśmy również z Rozalką i Zosią. Myślę, że warto pokazać go starszym dzieciom, a na pewno nastolatkom. Gol-Ghotai i jej brat pokazani są w bardzo ciepły, dowcipny momentami sposób, pozostając do końca dobrymi, zaradnymi dziećmi w obojętnym na ich los świecie dorosłych.

The post Bezpańskie psy appeared first on Pikinini.

Jedną z najbarwniejszych postaci w książce jest babcia, która „przez dziesięć lat składała grosz do grosza” by móc zobaczyć wnuki. Babcia odwiedziwszy rodzinę, spała w ich małym mieszkanku na szafkach kuchennych, a przeznaczone na bilet powrotny pieniądze, wydała kompulsywnie na mikser kuchenny:) Opowieść toczy się wartko poprzez zwykłe codzienne wydarzenia i zaskakujące, nieszczęśliwe przypadki, które zawsze jednak prowadzą do szczęśliwych zakończeń. Cała rodzina bardzo się kocha i – pomimo doskwierającego im braku pieniędzy – cieszy się życiem i wzajemnie wspiera.

Autorką książki jest norweska pisarka Anne-Cath. Vestly. Jak dotąd nie znałam innych jej książek i nie wiem nawet czy wydano je w Polsce. Słyszeliście np. o serii opowiadającej o przygodach Patyka (po angielsku Twigson, po norwesku Knerten)?

My poznaliśmy go poprzez film „Patyk w opałach” obejrzany w ramach tegorocznego festiwalu Ale kino!

Polecamy go z pełnym przekonaniem dla całej rodziny. Jeśli tylko będziecie mieli okazję go zobaczyć, pędźcie do kina. Film emanuje atmosferą podobną do tej z książki o dzieciach i ciężarówce. Akcja rozgrywa się w latach 60/70-tych, ale film nakręcono w zeszłym roku jako drugą już część planowanej trylogii. Bardzo podobało mi się miasteczko, w którym rozgrywa się akcja i właściwie wszystko:) Zobaczcie choć ten kawałek…

Po kinowym seansie, organizatorzy festiwalu zafundowali dzieciom dodatkową atrakcję, czyli spotkanie z małym aktorem Adrianem, grającym główną rolę w filmie. Na moich córkach duże wrażenie zrobił wywiad z chłopcem. Dziewczynki podziwiały jego swobodny angielski:) A oto Adrian i zdobyty przez Zosię jego autograf:)

Nasz norweski weekend przedłużyliśmy jeszcze sporządzeniem odpowiedniego posiłku. W naszych kulinarnych zbiorach znajduje się mała broszurka z norweskimi przepisami dla dzieci.

Spośród kilku propozycji, Zosia postanowiła przyrządzić rybę…

…i zrobiła nam obiad całkowicie samodzielnie! Przepis jest prosty, a satysfakcja dla małego kucharza gwarantowana. Dodatkowo można poćwiczyć angielski i …siekanie pietruszki….

…bo jak mawiała moja babcia „jak będziesz tak grubo siekała tę pietruszkę, to męża nie znajdziesz”;)

Posiekana przez babcię pietruszka przypominała pyłek, ale i Zosi też już nieźle wychodzi ta cenna umiejętność:)

A oto i całe norweskie danie zaserwowane przez naszą dziewięciolatkę!

/

The post Smak Norwegii appeared first on Pikinini.

Dziewczynkom najbardziej podobały się opowieści dniu spędzonym ze słoniami w „Elephants World”, miejscu prowadzonym przez fundację opiekującą się starymi, schorowanymi słoniami wykorzystywanymi wcześniej do pracy, również w przemyśle turystycznym. W czasie pobytu, na terenie ośrodka, sadzi się ananasy dla zwierząt, przyrządza im posiłki, w tym kleikowe przekąski ze słodkich ziemniaków dla słoni bez zębów, karmi się je i kąpie z nimi w rzece.

Przyjemnie jest też w czasie jesiennej szarugi obejrzeć zdjęcia z egzotycznej plaży…

…ale chyba jeszcze fajniej przekonać się, że opadające jesienią liście są dla kogoś równie egzotyczne co dla nas wędrujące ulicami warany!

Gości, którzy przyjechali do nas z Tajlandii, interesowało wszystko to, co nam wydaje się zwyczajne. Zupełnie z innej perspektywy spojrzeliśmy więc na listopadowy park, nasz dom i potrawy na stole.

Były ciekawe opowieści i pamiątki…

…a nasi goście – na prośbę Zosi – napisali dla nas kilka słów po tajsku.

Okazuje się, że opanowanie podstawowych zwrotów w tym bardzo obcym dla nas języku, nie jest tak trudne jak się wydaje. W każdym razie dla Zosi:)

The post Sawasdee ka appeared first on Pikinini.

Tak właśnie w Skandynawii dba się o podnoszenie naturalnej odporności dzieci. Zresztą nie tylko tam. W Holandii, w niemowlęcej wyprawce znajduje się obowiązkowy termofor, wkładany do dziecięcego łóżeczka w nieogrzewanym pokoju.

W Polsce wciąż ubiera się dzieci bardzo ciepło, czapeczki obowiązkowe są o każdej porze roku, a ogrzewanie w przedszkolach i dziecięcych pokojach może powodować duszności i zawrót głowy.

W wielu europejskich krajach, również kalendarz szczepień wygląda zupełnie odmiennie od polskiego.

Nie wiem, czy różnice w podejściu do ochrony dziecięcego zdrowia w różnych państwach, wynikają z oficjalnego stanowiska medycyny, z innej tradycji, czy z odmienności klimatu.

Dylemat, jak zachować równowagę pomiędzy wspomaganiem zdrowia dzieci szczepionkami i lekami, a naturalnym podnoszeniem ich odporności, jest dla mnie ciągle aktualny. Wiem, że kwestia właściwego wyboru najbardziej jednak wpisuje się w życie moich polskich znajomych i przyjaciół, którzy wychowują swoje dzieci za granicą.

Zapraszam do przeczytania relacji na ten temat, napisanej przez moją przyjaciółkę, od 8 lat mieszkającą w Wielkiej Brytanii i wychowującą tam swoją 6-letnią córkę.
Jest to pierwszy list z cyklu reportaży o życiu dzieci w Anglii, obserwowanym z perspektywy Polki, z podwójnym (polskim i brytyjskim) obywatelstwem oraz jej córeczki urodzonej już na Wyspach.

Teraz, w zimowym i przednówkowym okresie wzmożonej zachorowalności naszych dzieci, poczytajmy o odporności i zarazkach.

.

“Wiem, ze to banał, ale nie ma jednego poprawnego sposobu wychowywania dzieci. Życie w wiecznej gotowości nie zawsze pozwala nam uchronić od chorób siebie i nasze dzieci.

Pamiętam, że na początku mojego macierzyństwa, najbardziej stresowałam się czy mojemu dzidziusiowi jest wystarczająco ciepło (urodziła się zimą). Ubierałam ją w body, śpioszki, sweterek, rajstopy i przykrywałam kocykiem. Unikałam otwierania okna, kiedy dziecko było w pokoju i włączałam dodatkowe ogrzewanie kiedy się kąpało. Nie wspomnę już o szybkości przebierania dziecka po kąpieli, żeby tylko nie dostało zapalenia płuc.

Byłam jedyna mamą w mojej przychodni, na placu zabaw czy w przedszkolu, która biegała „jak z pieprzem”, totalnie zestresowana, podnosząc butelki z mlekiem z ziemi, poprawiając czapkę na głowie dziecka, wycierając rączki sterylnym płynem, za każdym razem kiedy dotknęła czegoś brudnego.

Inne dzidziusie jadły ciastka z poplamionego dywanu na placach zabaw, raczkowały z bosymi nogami i wkładały do buzi smoczki, które spadły na ziemię.

Wydawało mi się to takie prymitywne i oburzające. Jak te matki mogły się tak nieodpowiedzialnie zachowywać! Czy one na prawdę kompletnie nie dbały o swoje dzieci??  I  nadal żądałam widzenia z lekarzem przy każdej temperaturze, kaszlu i katarze, smarowałam kremami przeciw poparzeniom latem i sterylizowałam butelki. 

Kiedy moja córka miała 12 miesięcy i przyjechałam z nią z wizytą do Polski, usłyszałam po raz pierwszy o podawaniu noworodkom witaminy D i badaniu bioderek.  Nigdy o tym wcześniej nie słyszałam, nigdy nie dawałam jej witaminy D i nie pieluszkowałam odpowiednio do zaleceń polskich lekarzy. Bardzo mnie to martwiło. Bałam się, że przegapiłam jakiś niezbędny krok w rozwoju dziecka i zniszczyłam jej przyszłość . Nie mogłam spać w nocy, a inne matki kiwały nade mną z politowaniem głowami.

Po powrocie do Anglii i kolejnej wizycie u lekarza zdałam sobie jednak sprawą, że różnic w wychowaniu „nie przeskoczę” i muszę się trochę dopasować. Zaczęłam postępować tak jak angielskie mamy i robić to co zalecał angielski lekarz. Zamiast biegać do przychodni, zaczęłam podawać sama paracetamol lub syrop na kaszel. Pozwalałam chodzić w przedszkolu na boso, nawet jeżeli nie było dywanu. Nie denerwowałam się kiedy widziałam,  że dzieci obok kaszlą, kapie im z nosa lub maja jakąś wysypkę – wiedziałam, że przez taki kontakt, moje dziecko się uodporni. Powoli zaczęłam rozumieć, że nic złego się nie dzieje i ze może ten sposób wychowywania dzieci, którym dotąd pogardzałam, jest jednak dobry. Powoli zaczęłam zapominać o wiecznym alercie zarazkowym, demonicznych zapaleniach uszu, antybiotykach, zagrożeniu platfusem i zapaleniem oskrzeli.

Nie chcę oceniać które zasady są lepsze lub gorsze, ale mój poziom stresu znacznie spadł od kiedy przekonałam się,  że miłość do dziecka  nie jest wcale proporcjonalna do ilości czasu, który spędzam zamartwiając się jego zdrowiem. Coraz częściej zaczęłam też myśleć, że wszystko będzie dobrze. Bo na pewno będzie”.

.

Dobrze, że dzisiejsza medycyna, nowe leki i powszechne szczepienia wspierają nas w walce z chorobami, które jeszcze nie tak dawno były jedną z głównych przyczyn ogromnej śmiertelności dzieci.

Jednak wiemy, że już dawniej, w XVIII wieku, dostrzegano, że gdy chodzi o zdrowie, czy życie dziecka, zarówno zaniedbanie jak i nadmierna troska są jednakowo groźne.

„Dostrzeżono, iż większa część chorob dziecinnych, zwisła od uchybienia baczności” napisano w wydanym w 1788 roku „Dykcjonarzu powszechnym medyki, chirurgii i sztuki hodowania bydląt”, ale jak ostrzega  Weichardt w swym pediatrycznym dziele z roku 1782 „Rady dla matek względem zapobieżenia różnym słabościom i chorobom, którym dzieci od urodzenia swego podlegać mogą”: „zbyt wielka staranność rodziców jest częstokroć większą przyczyną chorób dziecięcych, jak słabość ich własnej natury.”

The post Zarazkowy stres – relacja z Wielkiej Brytanii appeared first on Pikinini.

Niestety, oprócz kilku reklam i tytułu, nie potrafimy w nim nic przeczytać. To czasopismo dla arabskich dziewczynek: „Fulla Magazine”. Potrafimy, oczywiście, rozpoznać również cyfry i w ten sposób moje córki odkrywają, że gazetę należy przeglądać „od końca” – przewracając kartki z lewej strony na prawą.

Fullę znają chyba wszystkie dziewczynki w krajach arabskich. Podobna jest bardzo do lalki Barbie, ale to tylko zewnętrzne pozory. W duszy, hołduje tradycyjnym muzułmańskim wartościom, jej światem jest głównie dom i rodzina, ale bywa również lekarką czy nauczycielką.

Fulla posiada chyba nie mniejszą niż Barbie, liczbę akcesoriów i strojów. Mimo, że są one bardzo różnorodne i kolorowe, to jednak znacznie skromniejsze. Ramiona lalki nie są nigdy odkryte, a spódniczka sięga kolan. Fulla dysponuje też jednak ciekawszymi strojami. To, na przykład, tradycyjna arabska abaya, czy zestaw do porannej modlitwy.

Fulla, to nie jedyna arabska lalka na Bliskim Wschodzie. Jej koleżanką jest Jamila.

Równie jak Fulla ciemnowłosa i urocza, ale posiadająca już męża i dwoje dzieci. Miło było je poznać:)

Napisz swoje imię po arabsku

Zobacz Fullę na żywo

The post Arabskie koleżanki lalki Barbie appeared first on Pikinini.