Takie próby podejmują dziesięcioletni Stefek i jego kilkunastoletnia siostra Elka. Rodzeństwo, które odkrywa, że los uśmiecha się do tego kto gotowy jest również na ofiary. Żyjąc w beznadziejnie przewidywalnym świecie polskiego miasta bez perspektyw, potrafią wiele zmienić.  Na pewno udaje im się dodać magii do swojej szaroburej codzienności, a na dodatek zarazić nią nas, widzów.

No cóż, oglądając fasady i podwórka odrapanych kamienic, witryny skromnych sklepików i twarze biednych ludzi, patrzyłam na nie z perspektywy mogących ich spotkać niezwykłych wydarzeń. Wystarczyłoby tylko odpowiednio przekupić doświadczający ich los!

Stefek i Elka wkładają ogromny wysiłek w to by osiągnąć w życiu to co dla nich najważniejsze. Przekonują się również, że trzeba wybierać a poświęcenie części marzeń jest nieuniknione. Czyż właśnie nie na tym polega dorastanie?

 „Sztuczki”, 2007, reż. Andrzej Jakimowski

The post Sztuczki czyli magia dzieciństwa i sztuka dorastania appeared first on Pikinini.

Jego odyseja jest niezwykła, ale zadziwia mnie jeszcze coś innego. To, jak wiele wojennych historii ciągle jest odkrywanych i jak każda z nich jest odmienna.

Książka przeznaczona jest raczej dla dorosłych i młodzieży, film można obejrzeć już z dzieckiem dziesięcioletnim, takim jak nasza Zosia. Obejrzeć go właściwie należy.

Uri Orlev „Biegnij chłopcze, biegnij”, Wydawnictwo W.A.B., 2013

/

The post Biegnij chłopcze, biegnij… appeared first on Pikinini.

Dziewczynki odpoczywają u cioci, więc wraz z ich tatą mogliśmy cieszyć się większą swobodą wieczornych wyjść:)

Mimo nieobecności własnych, towarzyszyły nam dzieci festiwalowe…

Córka („I Kori”)

Film Thanosa Anastopoulosa o współczesnym kryzysie, szczególnie wyraziście widocznym w Grecji, w której toczy się akcja i życie czternastoletniej Myrto. To również uniwersalny film o rzeczach, które kryją się za słowem kryzys – o chciwości, braku odpowiedzialności za innych, braku zasad moralnych i stracie ideałów.

To, co zdarzyło się w ateńskim, małym tartaku, w którym jeden wspólnik oszukał i ograbił drugiego – ciężko i dobrze pracującego – dzieje się na całym w świecie, jest przyczyną rewolucji i ludzkich tragedii. Tym wszystkim obarczane są kolejne pokolenia dzieci, które stają wciąż wobec tych samych, nierozwiązanych problemów. Co z nimi zrobią?

Dla Myrto, wraz ze zniknięciem ojca, kończy się w miarę stabilne dzieciństwo. Z nim jest najbardziej związana, uczy się od niego szacunku do pracy, miłości do drewna i ukrytego w nim piękna. Ale ojciec nie poradził sobie ze złem, które go dotknęło, co więcej, porzucił córkę niczego jej nie wyjaśniając. A ona nie ma gdzie szukać odpowiedzi. Przemierzając pełne protestujących tłumów ulice, miota się między nierozumiejącą matką, zajętą pracą i nowym mężczyzną, ludźmi związanymi zawodowo z jej ojcem i miejscami, w których mogłaby go znaleźć. Uprowadza też ze szkoły ośmioletniego Aggelosa, syna wiarołomnego wspólnika jej ojca. Chce działać i rozwiązanie znajduje w szantażu, który ma umożliwić odzyskanie skradzionych pieniędzy i powrót ojca.

Aggelos nie wydaje się jakoś szczególnie przerażony, jego bunt przed zamknięciem w tartaku ma trochę pozorny charakter. W gruncie rzeczy poddaje się chyba pomysłowi dziewczynki. Dzieci łączy zresztą specyficzna więź. Myrto dba na swój sposób o chłopca, pierze mu koszulę, obmywa zranienia, czyta przed snem znaleziony słownik objaśniający takie pojęcia jak dług i odpowiedzialność. Bajki zresztą nie byłyby tu na miejscu. Dzieciństwo się skończyło. Aggelos wychowywany w kulcie pieniądza, nie wie właściwie, na czym polega praca, nie zna tak jak Myrto hebla i maszyn służących do cięcia drewna. Jej chęć pokazania mu tego jest jakąś próbą rozpaczliwego trzymania się prostych zasad życia. Szantaż jednak nie umożliwi takiego powrotu. Przywiązany do maszyny chłopiec i zbliżające się do niego ostrze ma wymóc zwrot długu. Tak zresztą się dzieje. Pojawiają się pieniądze, wraca ojciec Myrto i obaj wraz z ojcem Aggelosa, błagają ją o opamiętanie. Przed bramę tartaku przyjeżdżają obie matki, policja i karetki. Wszystkim pozostaje czekać na to, co zrobi czternastolatka. Niewątpliwie zwróciła w końcu na siebie uwagę, wstrząsnęła chyba wszystkimi. Nie wiemy czy odważyłaby się skrzywdzić chłopca. Tak jak i samą siebie, uczyła go maksymalnej odporności na życie, z którym oboje będę musieli się zmierzyć. Stracone dzieciństwo zostało pomszczone, nie ma już do niego powrotu. Za plecami dzieci, które opuszczają tartak pozostaje tylko ogień. Co przed nimi?

Dziewczynka w trampkach („Wadjda”)

To film o wiele bardziej pogodny, ze znacznie bardziej optymistycznym przesłaniem. Trudno zresztą porównywać życie dziecięcioletniej Wadjdy z Arabii Saudyjskiej do problemów dzieci z ogarniętej kryzysem Europy. Obiektywnie wydaje się o wiele trudniejsze. Wiemy, że wybór życiowej drogi praktycznie przed nią nie istnieje. A może jednak warto choćby próbować? Saudyjka Haifaa Al-Mansour, została w końcu pierwszą w historii swego kraju reżyserką. Bohaterce jej filmu, Wadjdzie też się uda. Jej upór i aktywność budzi sympatię nie tylko kinowych widzów, części otaczających ją kobiet, ale i niektórych mężczyzn, z którymi się styka. Pomagają jej choćby sprzedawca roweru i mieszkający po sąsiedzku chłopiec, najbliższy przyjaciel. Sukcesem Wadjdy jest nie tylko samodzielne zarobienie pieniędzy na upragniony rower, ale przede wszystkim buntownicza postawa, którą pozytywnie zaraża otoczenie. Wadjda buntuje się zresztą w ciekawy sposób. Z pewnym stoickim spokojem idzie swoją drogą, i omijając kolejne przeciwności, znajduje jednak wąskie przejście do wolności.

Autorką recenzji tego filmu jest moja siostra, która wybrała się na niego z dziewczynkami…

Trzy dzieciaki („Three Kids”)

Większość z nas pamięta dramat, jaki spotkał miasto Port-au-Prince i Haiti w 2010 roku. To wielkie trzęsienie ziemi jest tłem filmu. Ale jedynie tłem. Prawdziwy dramat to codzienne życie trójki chłopaków mieszkających w sierocińcu. Każdy z nich boryka się z koszmarami, jakie wyniósł z domu rodzinnego. Jednemu pozostał tylko but po zmarłej siostrze, inny wciąż pamięta wuja – sadystę, spalony przez siebie dom…

Cała trójka pasjonuje się piłką nożną, oglądają mecze w telewizji, czytają o sławnych piłkarzach, którzy przed karierą wychowywali się na ulicy. To pomaga Vitalemowi przekonać Pierra i Mikensona do opuszczenia sierocińca i życia na własny rachunek. Po szarych rumowiskach biegają w kolorowych koszulkach beztrosko grając w piłkę uliczną, ale życie na gruzach miasta nie jest już tak kolorowe. Dotychczas posiłki nie były problemem, teraz trzeba się o nie postarać, niejednokrotnie posuwając się do kradzieży.

Podstawowe czynności takie jak nauka w szkole, poranne wstawanie czy codzienny rytuał mycia zębów zostały zachwiane. Znalezienie starej szczoteczki do zębów uwidacznia tęsknotę za, choćby minimalną, stabilizacją. Nikt się chłopcami nie interesuje, są pozostawieni samym sobie. Nawet opieka społeczna zajmuje się nimi jedynie przez pryzmat swoich potrzeb.

Chłopcy potrafią jednak zmierzyć się z dorosłym życiem. Pomaga im w tym potrzeba jednego z nich, by wyuczyć się murarstwa i zbudować dom dla swojej dorosłej siostry.

Twórcą filmu jest Belg Jonas d’Adesky, pracujący jako wolontariusz na Haiti. Jego dogłębna znajomość tematu sprawia, że nawet poruszające sceny ogląda się z dużym spokojem.

A teraz czas na krótką relację Zosi z pokazu dziecięcego. No cóż, film po prostu jej się podobał:)

Łowcy smoków („Chasseurs de dragons”)

Szkoda, że nie udało nam się zdobyć biletów do kina łóżkowego. Spróbujemy w przyszłym roku…

The post W Grecji, w Arabii Saudyjskiej, na Haiti i …gdzieś bardzo daleko… appeared first on Pikinini.

Nie bez powodu kręci się tu magiczne filmy:)

Ale bezpośredniego spotkania z filmowym bohaterem raczej się nie spodziewaliśmy…

Zasłużoną emeryturę spędza przy nowym placu zabaw na Wyspie Młyńskiej. Samo wygląda raczej na mocno, mocno wyeksploatowane.

Ktoś urwał mu nawet kawałek oparcia. A może dokądś z nim odleciał?

The post Magiczne krzesło istnieje naprawdę! appeared first on Pikinini.

Polecałam Wam już kiedyś książki Hosseiniego i głośny już zresztą film „Chłopiec z latawcem”. „Bezpańskie psy” są nakręcone w innej, bardziej topornej, bliższej naturalizmowi konwencji. Dzieci z tej opowieści, które próbują przeżyć w wyniszczonym wojnami Kabulu, nie znają już innego świata, pewnie nawet z opowieści dorosłych. Są porzuconymi dziećmi terrorystów, ofiar, matek osadzonych w więzieniach za nieobyczajność. Skazane na bezdomność i opanowującą je nienawiść, która będzie kreowała kolejne lata konfliktów.

Zahed i Gol-Ghotai, główni bohaterowie filmu, wydają się opierać niszczącej sile tego przeznaczenia. Ratując „imperialistycznego” psa, z rąk chcących go zabić dzieci, zyskują niecodziennego towarzysza swojej bezdomności, ale też dają nadzieję na możliwe ocalenie od nienawiści. Bardzo to trudne w świecie, w którym dorośli wydają się mniej dojrzali od swoich dzieci. Rodzice Zaheda i Gol-Ghotai przebywają w więzieniach, w których dzieci je odwiedzają. Z matką – dzięki litości strażników – mogą nawet nocować w jej celi. Szansą na jej uwolnienie jest przebaczenie męża, które stara się uzyskać za pośrednictwem małej córeczki przekazującej mu odpowiednio skonstruowane i wyćwiczone przez dziewczynkę prośby. Są one bezskuteczne, bo nienawiść dorosłych jest zbyt duża i nieszczęście ich dzieci nie okazuje się już wystarczającym argumentem.

Dzieci, stale głodne i zziębnięte, zbierają patyki i papier do ogrzania, szukają bezpiecznego miejsca na nocleg, kiedy powrót do celi matki nie jest już możliwy. W końcu jedynym wyjściem wydaje im się dokonanie kradzieży by móc trafić do więzienia i bezpiecznej celi, ale nie wszystko niestety przebiega zgodnie z ich planem.

Film obejrzeliśmy również z Rozalką i Zosią. Myślę, że warto pokazać go starszym dzieciom, a na pewno nastolatkom. Gol-Ghotai i jej brat pokazani są w bardzo ciepły, dowcipny momentami sposób, pozostając do końca dobrymi, zaradnymi dziećmi w obojętnym na ich los świecie dorosłych.

The post Bezpańskie psy appeared first on Pikinini.

Jedną z najbarwniejszych postaci w książce jest babcia, która „przez dziesięć lat składała grosz do grosza” by móc zobaczyć wnuki. Babcia odwiedziwszy rodzinę, spała w ich małym mieszkanku na szafkach kuchennych, a przeznaczone na bilet powrotny pieniądze, wydała kompulsywnie na mikser kuchenny:) Opowieść toczy się wartko poprzez zwykłe codzienne wydarzenia i zaskakujące, nieszczęśliwe przypadki, które zawsze jednak prowadzą do szczęśliwych zakończeń. Cała rodzina bardzo się kocha i – pomimo doskwierającego im braku pieniędzy – cieszy się życiem i wzajemnie wspiera.

Autorką książki jest norweska pisarka Anne-Cath. Vestly. Jak dotąd nie znałam innych jej książek i nie wiem nawet czy wydano je w Polsce. Słyszeliście np. o serii opowiadającej o przygodach Patyka (po angielsku Twigson, po norwesku Knerten)?

My poznaliśmy go poprzez film „Patyk w opałach” obejrzany w ramach tegorocznego festiwalu Ale kino!

Polecamy go z pełnym przekonaniem dla całej rodziny. Jeśli tylko będziecie mieli okazję go zobaczyć, pędźcie do kina. Film emanuje atmosferą podobną do tej z książki o dzieciach i ciężarówce. Akcja rozgrywa się w latach 60/70-tych, ale film nakręcono w zeszłym roku jako drugą już część planowanej trylogii. Bardzo podobało mi się miasteczko, w którym rozgrywa się akcja i właściwie wszystko:) Zobaczcie choć ten kawałek…

Po kinowym seansie, organizatorzy festiwalu zafundowali dzieciom dodatkową atrakcję, czyli spotkanie z małym aktorem Adrianem, grającym główną rolę w filmie. Na moich córkach duże wrażenie zrobił wywiad z chłopcem. Dziewczynki podziwiały jego swobodny angielski:) A oto Adrian i zdobyty przez Zosię jego autograf:)

Nasz norweski weekend przedłużyliśmy jeszcze sporządzeniem odpowiedniego posiłku. W naszych kulinarnych zbiorach znajduje się mała broszurka z norweskimi przepisami dla dzieci.

Spośród kilku propozycji, Zosia postanowiła przyrządzić rybę…

…i zrobiła nam obiad całkowicie samodzielnie! Przepis jest prosty, a satysfakcja dla małego kucharza gwarantowana. Dodatkowo można poćwiczyć angielski i …siekanie pietruszki….

…bo jak mawiała moja babcia „jak będziesz tak grubo siekała tę pietruszkę, to męża nie znajdziesz”;)

Posiekana przez babcię pietruszka przypominała pyłek, ale i Zosi też już nieźle wychodzi ta cenna umiejętność:)

A oto i całe norweskie danie zaserwowane przez naszą dziewięciolatkę!

/

The post Smak Norwegii appeared first on Pikinini.